دوره 25، شماره 4 - ( زمستان 1398 )                   جلد 25 شماره 4 صفحات 428-439 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Zarein F, Shabani A, Jalali Nadoushan A H, Ahmadzad-Asl M, Alaei S. A Cross-sectional Study on the Ability to Remember Mania Symptoms in Patients With Type I Bipolar Disorder 60 Months After Hospital Discharge. IJPCP. 2020; 25 (4) :428-439
URL: http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2997-fa.html
زارعین فاطمه، شعبانی امیر، جلالی ندوشن امیرحسین، احمدزاد اصل مسعود، اعلائی سولماز. بررسی مقطعی توانایی یادآوری علائم مانیا در مبتلایان به اختلال دوقطبی نوع یک، 60 ماه پس از ترخیص از بیمارستان‌. مجله روانپزشكي و روانشناسي باليني ايران. 1398; 25 (4) :428-439

URL: http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2997-fa.html


1- گروه روانپزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران. ، dr.zarein@gmail.com
2- مرکز تحقیقات بهداشت روان، هسته پژوهشی اختلالات خلقی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران.
3- مرکز تحقیقات بهداشت روان، هسته پژوهشی سلامت روان اجتماع، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران.
4- گروه روانپزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی تهران، تهران، ایران.
چکیده:   (1745 مشاهده)
اهداف: شناسایی علائم حاد مانیا که توسط بیمار به یاد آورده می شود، می­تواند در افزایش توانایی روانپزشکان در مدیریت بیماری دوقطبی کمک کننده باشد. با توجه به اهمیت یادآوری علایم، هدف از پژوهش حاضر، ارزیابی مبتلایان به اختلال دوقطبی نوع I در دوره یوتایمیک برای یادآوری علائم مانیای خود در زمان بستری است.
مواد و روش کار: برای ۵۹ بیمار مبتلا به اختلال دوقطبی نوع I که در سال ۱۳۹۱ در بیمارستان‏های حضرت رسول اکرم(ص) و روانپزشکی ایران بستری بودند، مصاحبه SCID-I و پرسشنامه Y-MRS تکمیل گردید و علائم مانیا برای آنها ثبت شد؛ همچنین اطلاعات دموگرافیک این بیماران با استفاده از اطلاعات پرونده پزشکی آنها استخراج گردید. ۶۰ ماه پس از ترخیص، از طریق مقیاس درجه بندی افسردگی هامیلتون (HDRS-۱۷)، مصاحبه بالینی ساختاریافته برای اختلالات محور۱ بر اساس DSM-IV (SCID-I)، مقیاس درجه بندی شیدایی یانگ (Y-MRS) و آزمون کوتاه وضعیت ذهنی (MMSE) مورد مصاحبه و ارزیابی چهره به چهره قرار گرفتند. برای ازریابی میزان توافق در مورد علایم در بدو بستری و ماه ۶۰ از آزمون‏های مک نمار و ضریب کاپا استفاده شد.
یافته‏ ها: بیشترین میزان یادآوری علائم (در میان افرادی که علامت مورد نظر را ۶۰ ماه پیش در زمان بستری در بیمارستان تجربه کرده بودند) مربوط به کاهش نیاز به خواب (۹۱/۲ %)، خلق تحریک­پذیر (۸۳/۹ %) و فعالیت­های لذت‏بخش با عواقب بد (۸۱/۳ %)، و کمترین آنها مربوط به حواس‏پرتی (۱۷/۶ %) بود. بالاترین ارزش اخباری مثبت مربوط به علائم خلق تحریک‏پذیر (۱۰۰ %)، پرحرفی (۱۰۰ %) و کاهش نیاز به خواب (۹۶/۳ %)؛ و بالاترین ارزش اخباری منفی متعلق به خلق بالا (۸۷/۵ %) بود.
نتایج: در مدیریت مبتلایان به اختلال دوقطبی، روانپزشکان می توانند به یادآوری سه علامت در سابقه حمله مانیا شامل خلق تحریک پذیر، کاهش نیاز به خواب و پر حرفی از جانب بیمار اعتماد کنند. همچنین در مورد سابقه علامت خلق بالا در مبتلایان به اختلال دوقطبی، به جواب منفی بیماران می­توان اعتماد نمود.
متن کامل [PDF 5331 kb]   (652 دریافت) |   |   متن کامل (HTML)  (558 مشاهده)  
نوع مطالعه: پژوهشي اصيل | موضوع مقاله: روانپزشکی و روانشناسی
دریافت: 1398/2/2 | پذیرش: 1398/6/9 | انتشار: 1399/1/30

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله روانپزشکی و روانشناسی بالینی ایران می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2020 All Rights Reserved | Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology

Designed & Developed by : Yektaweb