1395 22 1 84 80

اثربخشی گروه‌درمانی فراشناختی بر مؤلفه های فراشناختی و تاب آوری زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس The Effectiveness of Group Metacognitive Therapy on Metacognitive Components and Resiliency of Women with Multiple Sclerosis 1 1 هدف: این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی گروه‌درمانی فراشناختی­ بر مؤلفه­های فراشناختی و تاب­آوری زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس انجام گرفت. روش: این مطالعه نیمه­آزمایشی، با استفاده از طرح پیش­آزمون- پس­آزمون با گروه کنترل به همراه دو مرحله پیگیری انجام شد. از بین تمام بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس مراجعه­کننده به انجمن MS خراسان رضوی در سال 1393، 30 نفر به روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار داده شدند. گروه آزمایش طی 8 هفته تحت درمان فراشناختی قرار گرفتند، درحالی‌که گروه کنترل روند عادی جلسه­های انجمن MS را می­گذراندند. پرسشنامه­های فراشناخت 30 سؤالی (MCQ-30) و تاب‌آوری کانر- دیویدسون (CD-RISC) در پیش‌آزمون، پس‌‌آزمون و پیگیری­ها مورد استفاده قرار گرفت. داده­ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر تجزیه‌وتحلیل شد. یافته­ها: نتایج نشان دادند که گروه‌درمانی فراشناختی منجر به بهبود معنی‌دار تمام مؤلفه­های فراشناختی (001/0p<) و افزایش معنی­دار تاب­آوری (001/0>p) در مقایسه با گروه کنترل می­شود و این نتیجه پس از دو مرحله پیگیری یک­ماهه و سه­ماهه کماکان حفظ گردید. نتیجه­گیری: گروه‌درمانی فراشناختی منجر به بهبود فراشناخت­ها و تاب­آوری زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس می­شود. 2 Objectives: This study aimed to investigate the effectiveness of group metacognitive therapy on metacognitive components and resiliency of women with multiple sclerosis. Method: This semi-experimental study was carried out using pretest- posttest design with a control group and a two-step follow-up. From among all the patients with multiple sclerosis referred to the MS Society in Khorasan-e-Razavi in 2015, 30 individuals were selected via convenience sampling method and were randomly assigned to experimental and control groups. The experimental group received group metacognitive therapy for eight weeks while the control group attended the usual sessions of the MS Society. Metacognition Questionnaire-30 (MCQ-30) and Connor and Davidson Resiliency Scale (CD-RISC) were used at pretest, posttest and follow-ups. The data were analyzed using analysis of variance with repeated measures. Results: The results indicated that group metacognitive therapy leads to a significant improvement in all metacognitive components (p<0.001) and a significant increase in resiliency (p<0.001). This result was maintained after one- and three-month follow-ups. Conclusion: Group metacognitive therapy can improve metacognitions and resilience of women with multiple sclerosis. 3 16 2016/09/18 1395/6/28 2016/09/18 1395/6/28 حسین شاره Hossein Shareh دانشگاه حکیم سبزواری ایران E-mail: hsharreh@yahoo.com.au الهه اصغرخاه Elaheh Asgharkhah دانشگاه آزاد اسلامی، واحد نیشابور، گروه روانشناسی بالینی ایران group therapy metacognition resiliency multiple sclerosis women گروه درمانی؛ فراشناخت؛ تاب آوری؛ مولتیپل اسکلروزیس؛ زنان 1. Aruna P, Puviarasan N, Palaniappan, B. An investigation of neuro-fuzzy systems in psychosomatic disorders. Expert Syst. 2005; 28(4): 673 – 679.##2. Compston A, Coles A. "Multiple sclerosis". Lancet, 359. 2002; (9313): 1221–31.##3. Compston, A, Coles A. "Multiple sclerosis". Lancet, 372. 2008; (9648): 1502–17. ##4. Biediger D, Collet CH, Armspach, JP. Multiple sclerosis lesion detection with local multimodal Markovian analysis and cellular automata ‘GrowCut’. JCOS. (2014); (1): 1-3.##5. Pakdaman H. (2014). Neurology in Iran: where we are, where we should go? Paper presented in the 22th Congress of Neurology & Clinical Electrophysiology of Iran. 12-15 May 2015, Tehran, Iran.## 6. Armstrong LE, Winant DM, Swasey PR, Seidle ME, Carter AL, Gehlsen GU, sing. Isokinetic dynamometry to test.ambulatory patients with multiple sclerosis. Phys Ther. 1983; 63(8): 1274-9.##7. Stroud NM, Minahan CL. The impact of regular physical activity on fatigue, depression and quality of life in person with multiple sclerosis. Health Qual life. 2009; 20(7): 68-77.##8. Valko PO, Bassetti CL, Bloch KE, Held U, Baumann CR. Validation of the fatigue severity scale in a Swiss cohort. Sleep. 2008; 31(11): 1601-1607.##9. Rafeeyan Z, Azarbarzin M, Mustafa Moosa F, Hasanzadeh A. Effect of aquatic exercise on the multiple sclerosis patients' quality of life. IJNMR. 2010; 15(1): 43-47 [Persian]##10. Pena, JA, Ravelo ME, Rubio E, Pirela D, Soto A, Nava CM. Pediatric multiple sclerosis in Venezuela. Arq Neuropsiquiatr. 2012; 70(4): 267-70.##11. Spiro DB. Early Onset Multiple Sclerosis: A Review for Nurse Practitioners. JPEDHC. 2011; 2(4): 1-10.##12. Milo R, Kahana E. Multiple sclerosis: geoepidemiology, genetics and the environment. Autoimmun Rev. 2010; 9(5): A387–94. doi: 10.1016/ j.autrev. 2009.##13. Marvin, DW. (2000). Multiple sclerosis: continuing mysteries and current management. Journal of drug top 2000; 144(12): 93-102.##14. Ebrahimi Atri M, Saeedi F. Sarvari M, Khorshid Sokhangooy M. Effect of Aquatic Exercise Program on Fatigue in Women with Multiple Sclerosis. J Mazand Univ Med Sci. 2012; 22(94): 54-61. [Persian].##15. Mcllveen B, Robertson JV. A randomized controlled study of the outcome of hydrotherapy for subjects with low back or back and leg pain. Physiotherapy. 1998; 84(1): 17-26.##16. Wilken JA, Turner AP,Williams RM, Kane R. Depression and multiple sclerosis: Review of a lethal combination. J Rehabil Res Dev. 2006; 43(1): 45–62.##17. Heesen C, Mohr DC, Huitinga I, Bergh FT, Gaab J, Otte C, Gold SM. Stress regulation in multiple sclerosis: current issues and concepts. Mult. Scler. 2007; 13(2): 143–8.##18. Siergert RJ, Abernethy DA. Depression in multiple sclerosis: a review. J Neurol Neurosur Ps. 2005; (76): 469-75.##19. Janssens ACJW, Van Dorn PA, De Boer JB, Van der Meche FGA, Passchier J, Hitzen RQ. Impact of recently diagnosed multiple sclerosis on quality of life, anxiety, depression and distress of patients and partners. Acta Neurol Scand. 2003; 108: 389-95.##20. Sexton MB, Byrd MR, Kluges V. Measuring resilience in Women experiencing infertility using the CD-Risc: Examining infertility related Stress, general distress, and coping Styles. J Psychiatr Res. 2010; (44): 236-241.##21. Izadian N, Amiri M, Jahromi R, Hamidi SH. A study of relationship between suicidal ideas, depression, resiliency, daily stresses and mental health among Tehran university students. Proscenia Soc Behav Sci. 2010; (5): 1515-9. [Persian].##22. White B, Driver S, Warren AM. Resilienceand indicators of adjustment during rehabilitation from a spinal cord injury. Department of kinesiology health promotion and recreation. University of north Texas. Rehabil Psychol. 2010; (55): 23-32.##23. Smith BW, Tooley EM, Montague EQ, Robinson AE, Cosper CJ and Paul G. Mullins. The Role of Resilience and Purpose in Life in Habituation to Heat and Pain. The Journal or Pain.2009; 10(5): 493-500.##24. Hagh Ranjbar F, Kakavand AR, Borjali A, Barmas H. Resilience and quality of life of mothers of children with mental‌ retardation. J Health Psychol. 2011; 1(1): 177-187.##25. Samani S, Jokar B, Sahragard N. Effects of Resilience on Mental Health and Life Satisfaction. Iran J Psychiatry Clin Psychol. 2007; 13(3): 290-293. [Persian].##26. Carver CS. Enhancing adaption during treatment and the role of individual differences. Cancer. 2005; 104 (suppl): 2602-7.##27. Farber EW, Schwartz JA, Schape PE, Moonen DJ, Mcdaniel JS. Resilience factors associated the adaption to HIV disease. Psychosomatics. 2001; (41): 140.##28. Yi JP, Vitaliano PP, Smith RE, Yi JC, Weinger K. The role of resilience on psychological adjustment and physical health in patients with diabetes. Brit J Health Psych. 2008; (13): 311-25.##29. Davydov DM, Stewart R, Ritchie k, Chaudieu I. Resilience and mental health. Clin Psychol Rev. 2010; (30): 481.##30. Bonanno GA. Loss, Trauma, and Human Resilience. Am Psychol. 2004; (59): 20-28.##31. Benetti C, Kambouropoulos N. Affect- regulated indirect effects of trait anxiety and trait resilience on self-esteem. Pers Indiv Differ. 2006; (41): 341-352.##32. Annalakshmi N. The resilience individual– A Personality Analysis. JIAAP. 2008; (34): 110-118.##33. Isen AM. Positive affect, systematic cognitive processing, and behavior: Toward integration of affect, cognition, and motivation. In F. Dansereau & F.J. Yammarino (Eds.), Multi-level issues in organizational behavior and strategy. Oxford. 2003; 55–62. UK: JAI/Elsevier Science.##34. Bernard B. Drawing forth resilience in all our youth. Reclaiming children and youth. 1997; (6): 29-32.##35. Spada MM, Nikcevic AV, Moneta GB, Wells A. Metacognition, perceived stress, and negative emotion. Pers Indiv Diff. 2008; 44(5): 1172-81.##36. Zust J Chaplain. A cognitive path through resiliency. New York: Hyperion; 2010.##37. Wells A. Meta cognitive therapy for anxiety and depression. New York: The Guilford Press; 2009.##38. Cefai C. Promoting Resilience in the Classroom: A Guide to Developing Pupils’ Emotional and Cognitive Skills. Jessica Kingsley Publishers. London, UK; (2008).##39. Kabat-Zinn J. Coming to our senses: Healing ourselves and world through mindfulness of fatigue and depression. JNS. 2005; 8-51.##40. Janeck AS, Calamari JE, Riemann BC, Heffelfinger SK. Too much Thinking About thinking: Meta-cognitive differences in obsessive disorder. J Anxiety Disord. 2003; (17): 181-195.##41. Flavell JH. Metacognition and metacognitive monitoring: A new area of cognitive-developmental inquiry. Am Psychol. 1979; 34(10): 906- 911.##42. Moses LJ, Baird JA. Metacognition. In RA. Wilson, FC. Keil. (Eds). The MIT encyclopedia of the cognitive sciences. Cambridge, MA: MIT Press. 1999; 533-535.##43. Wells A. Emotional disorders and metacognition: Innovative cognitive therapy. Chichester, UK: Wiley; 2000.##44. Wells A. Metacognitive therapy for anxiety and depression practical guide. Translator: Mohamadkhani Sh. Tehran: vara danesh. 2010.##45. Cartwright-Hatton S, Wells A. Beliefs about worry and intrusions: the meta-cognitions questionnaire and its correlates. J Anxiety Disord. 1997; (11): 279-296.##46. Wells A, Welford M, et al (2008). Treating chronic PTSD with metacognitive therapy: An open trial. Cognitive and Behavioral Practice (in press).##47. Wells A, Sembi S. Meta cognitive therapy for PTSD: A preliminary investigation of a new brief treatment. J Behav Ther Exp Psy. 2004; (35): 307–318.##48. Fisher PL, Wells A. Meta-cognitive therapy for obsessive-compulsive disorder: a case series. J Behav Ther Exp Psy. 2008; (43): 117-132.##49. Shareh H, Gharraee B, Atef-Vahid MK Eftekhar M. Meta-cognitive therapy (MCT), Fluvoxamine, and combined treatment in improving obsessive-compulsive, depressive and anxiety symptoms in patients with obsessive-compulsive disorder (OCD). IJPBS. 2010; 4(2): 17-25. [Persian]##50. Wells A, Papageorgiou C. Relationships between worry, obsessive–compulsive symptoms, and meta- cognitive beliefs. Behav Res Ther. 1998; (3): 899-913.##51. Wells A, fisher P, Samuel M, Trishnapatel Chris & brew in (2008). Meta- cognitive therapy in Recurrent and persistent Depression. 2008.##52. Wells A, Cartwright-Hatton S. A short form of the Metacognitions Questionnaire: Properties of the MCQ 30. J Behav Res Therapy. 2004; (42): 385-396.##53. Shirinzade dastgiri M, Goudarzi MA, Ghanizade A, Taghavi, MR Factor structure, validity and reliability of meta-cognition 30. The J Psychol. 2008; (48): 461-445. [Persian].##54. Shareh H. Metacognitive therapy, fluvoxamine and combined treatment in treating Iranian patients with obsessive-compulsive disorder. PHD Thesis. IUMS. Tehran. 2010. [Persian]##55. Conor L, Davidson, M. An inventory for resilience construct.Personality and Individual Differences. 2003; (35): 41-53.##56. Campbell-sills L, Cohen ShL, Stein MB. Relationship or resilience to personality, coping, and psychiatric symptoms in young adults.. J Behav Res Therapy. 2006; (44): 585-599.##57. Mohammadi, M. Investigating of impressive factors in resilience of individuals at risk of substance abuse. Ph.D. Dissertation. Tehran: University of Welfare and Rehabilitation Sciences. College of psychology and education sciences. 2005; 79-83. [Persian].##58. Barlow DH, Hersen M. Single case experimental designs strategies for studying behavior change. Second Edition. New York: Pergamon Press, 1984.##59. Firouzabadi A, Shareh H. Effectiveness of Detached Mindfulness Techniques in Treating a Case of Obsessive Compulsive Disorder. Advances in Cognitive Science. 2009; 11(2): 1-7. [Persian].##60. Shareh H,Gharries B, Aatef Vahid MK. Comparison of Metacognitive Therapy, Fluvoxamine and Combined treatment in Improving Metacognitive Beliefs and Subjective Distress of Patients with Obsessive-Compulsive Disorder. Advances in Cognitive Science.2010;12:1##61. Rees CS, van Koesveld KE. An open trial of group metacognitive therapy for obsessive-compulsive disorder. J Behav Ther Exp Psy. 2008; 39(4): 451-458.##62. Wells A, king P. Metacognitive therapy for generalized anxiety disorder: An open trial. J Behav Ther Exp Psy. 2006; (37): 206-212.##63. Yoosefi N, Sohrabi A. The Effectiveness of ##Mindfulness-Based Family Therapy and Meta-Cognitive Family Therapy for the Enhancement of Marital Quality among Divorce Seeking Clients. Journal of Family Counseling & Psychotherapy. 2011; 1(2):192-211.##64. Shareh H, Dolatshahi M, Kahani M. The effectiveness of group metacognitive therapy in improving metacognitive beliefs and ruminative responses of patients with major depressive disorder. J Sabzevar Univ Med Sci. 2014; 21 (1): 216-227.##65. Yaghobi AsgharAbad E, Bassaknejad S, Mehrabizade honarmand M, Zamirinejad S. Effectiveness of metacognitive therapy (MCT) on depressed addicts under methadone maintenance treatment (MMT) in city Mashhad of Iran. J North Khorasan Univ Med Sci. 2013;5(1):167-174.##66. Cohen J. A power primer. Psychological Bulletin. 1992; 112(1): 155- 159.##67. Salmani B, Hasani J, Mohammad-Khani Sh, Karami GhR. The efficacy of metacognitive therapy on metacognitive beliefs, metaworry and the signs and symptoms of patients with generalized anxiety disorder. Feyz. 2014; 18(5): 428-39.##68. Besharat MA, Abbaspour Doplani, T. Relation of Strategies and Metacognitive and Creativity with resiliency in University Students. Journal of New Findings in Psychology. 2009; 122-109.##69. Hosseini A. The effect of creative education on knowledge, attitude and skills of teachers.Journal of Educational Innovations. 2003;2:5.##70. Masten AS. Ordinary magic: Resilience processes in development. J Am Psychol. 2001; 56(3): 227-238.##71. Basu SR. Economic Growth, Well-Being and Governance under Economic Reforms: Evidence from Indian States. HEI Working Papers 05-2004, Economics Section, The Graduate Institute of International Studies. Available at: http://ideas.repec. org/p/gii/giihei/heiwp. 05-2004. html ## ##

نقش واسطه ای آمیختگی شناختی در تبیین ارتباط بین بی نظمی هیجانی با اضطراب و افسردگی: یک عامل فراتشخیصی The Mediating Role of Cognitive Fusion in Explaining the Relationship between Emotional Dysregulation with Anxiety and Depression: A Transdiagnostic Factor 1 1 هدف: هدف پژوهش حاضر تبین نقش واسطه­ای­ آمیختگی شناختی در تبیین ارتباط بین بی­نظمی­ هیجانی با اضطراب و افسردگی بود. روش: در پژوهش حاضر 543 دانشجوی دانشگاه تهران به پرسشنامه آمیختگی شناختی (CFQ)، مقیاس مشکل در تنظیم هیجان (DERS)، پرسشنامه اضطراب بک (BAI) و پرسشنامه افسردگی بک-نسخه دوم (BDI-II) پاسخ دادند. تجزیه ‌وتحلیل داده­ها با روش همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه سلسله مراتبی انجام شد. یافته‌ها: تمام متغیرهای پژوهش به‌طور معنی­داری با هم رابطه داشتند (001/0p<). تحلیل رگرسیون چندگانه سلسله مراتبی نشان داد که آمیختگی شناختی نقش واسطه­ی کامل در ارتباط بین متغیر بی­نظمی هیجانی با شدت اضطراب (001/0> p، 84/0= ß) و شدت افسردگی (001/0> p، 79/0= ß) ایفا می­کند و نتایج آزمون سوبل هم این نقش واسطه­ای آمیختگی شناختی را برای اضطراب (001/0> p، 35/6= z) و افسردگی (001/0> p، 11/5= z) تأیید کرد. نتیجه­گیری: آمیختگی شناختی یک متغیر واسطه­ای در رابطه بین بی­نظمی هیجانی با اضطراب و افسردگی محسوب می­شود و با کنترل این متغیر، ارتباط بین بی­نظمی هیجانی با اضطراب (05/0< p، 09/0= ß) و افسردگی (05/0< p، 07/0= ß) معنادار نیست. 2 Objectives: The aim of the present study was to investigate the mediating role of cognitive fusion in the relationship of emotional dysregulation with anxiety and depression. Method: 543 students from Tehran University completed Cognitive Fusion Questionnaire (CFQ), Difficulties in Emotion Regulation Scale (DERS), Beck Anxiety Inventory (BAI) and Beck Depression Inventory-II (BDI-II). The data were analyzed using Pearson correlation and hierarchical multiple regression analysis. Results: All variables were correlated with each other significantly (p<0.001). The hierarchical multiple regression analysis showed that cognitive fusion has a complete mediating role in the relationship between emotional dysregulation and intensity of anxiety (ß= 0.84, p<0.001) and depression (ß= 0.79, p<0.001). Also Sobel’s test results confirmed the mediating role of cognitive fusion for anxiety (z=6.35, p<0.0001) and depression (z=5.11, p<0.001) Conclusion: Cognitive fusion is a mediating variable in the relationship between emotional dysregulation with anxiety and depression. When this variable is controlled, the relationships between emotional dysregulation with anxiety (ß=0.09, p>0.05) and depression (ß=0.07, p>0.05) are no longer significant. 17 29 2016/09/182016/09/18 1395/6/28 2016/09/182016/09/18 1395/6/28 مهدی اکبری Mehdi Akbari گروه روانشناسی بالینی دانشگاه خوارزمی تهران ایران E-mail: akbari.psy@gmail.com شهرام محمدخانی Shahram Mohamadkhani دانشگاه خوارزمی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه خوارزمی ایران فیروزه ضرغامی Firouzeh Zarghami دانشگاه شاهد، دانشکده علوم انسانی، گروه روانشناسی بالینی. ایران cognitive fusion emotional dysregulation anxiety depression mediator variable آمیختگی شناختی؛ بی نظمی هیجانی؛ اضطراب؛ افسردگی؛ نقش واسطه ای 1. American Psychiatric Association. Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-5). Washington, DC: Author; 2013.##2. Sadock BJ, Sadock VA, Ruiz P. Kaplan and Sadock's Synopsis of Psychiatry: Behavioral Sciences/Clinical Psychiatry (11th Ed). New York: Wolter Kluwer; 2014.##3. Kring AM, Sloan DM. Emotion regulation in psychopathology: A transdiagnostic approach to etiology and treatment. New York: Guilford; 2010.##4. Barlow, D. H. Clinical handbook of psychological disorders: A step-by-step treatment manual. New York: Guilford Press; 2008.##5. Chambless DL, Sanderson WC, Shoham V, Johnson SB, Pope KS, Crits-Christoph P, et al. An update on empirically validated therapies. The Clinical Psychologist. 1996; 49(2):5–14.##6. Butler AC, Chapman JE, Forman EM, Beck AT. The empirical status of cognitive-behavioral therapy: A review of meta-analyses. Clin Psychol Rev. 2006; 26(1):17-31.##7. Rush, AJ, Trivedi, MH, Wisniewski SR, Nierenberg AA, Stewart JW, Warden D, et al. Acute and longer-term outcomes in depressed outpatients requiring one or several treatment steps: ASTAR D report. Am J Psychiatry. 2006; 163(11):1905–17.##8. Nathan PE, Gorman JM. A guide to treatments that work (2nd ed.). New York: Oxford University Press; 2002.##9. Campbell-Sills L, Barlow DH. Incorporating emotion regulation into conceptualizations and treatments of anxiety and mood disorders. In J.J. Gross (Ed.), Handbook of emotion regulation (pp. 542–559). New York: Guilford Press; 2007.##10. Cromwell HC, Panksep PJ. Rethinking the cognitive revolution from a neural perspective: how overuse/misuse of the term 'cognition' and the neglect of affective controls in behavioral neuroscience could be delaying progress in understanding the Brain Mind. Neurosci Biobehav Rev. 2011; 35(9):2026-35.##11. Turk CL, Heimberg RG, Luterek JA, Mennin DS, Fresco DM. Emotion dysregulation in generalized anxiety disorder: A comparison with social anxiety disorder. Cognit Ther Res. 2005; 29(1):89-106.##12. Mennin DS, Fresco DM. Emotion regulation as an integrative framework for understanding and treating psychopathology (pp. 356-379). In AM. Kring, DM Sloan, Emotion regulation and psychopathology: A transdiagnostic approach to etiology and treatment. New York: Guilford Press; 2010.##13. Nolen-Hoeksema S, Wisco BE, Lyubomirsky S .Rethinking rumination. Perspect Psychol Sci. 2008; 3(5):400−24.##14. Gross JJ. The emerging field of emotion regulation: An integrative review. Rev Gen Psychol. 1998; 2(3):271–99.##15. Gross JJ. Handbook of emotion regulation. New York: Guilford Press; 2007.##16. Aldao A, Nolen-Hoeksema S, Schweizer S. Emotion-regulation strategies across psycho-pathology: A meta-analytic review. Clin Psychol Rev. 2010; 30(2):217–37.## 17. Garnefski N, Kraaij V. Relationships between cognitive emotion regulation strategies and depressive symptoms: A comparative study of five specific samples. Pers Individ Dif. 2006; 40 (8):1659–69.##18. Teasdale JD, Barnard PJ. Affect, cognition, and change: Re-modeling depressive thought. Hove, UK: Erlbaum; 1993.##19. Joormann J, Gotlib IH. Emotion regulation in depression: relation to cognitive inhibition. Cogn Emot. 2010; 24(2):281-98.##20. Cisler1 JM, Olatunji BO, Feldner MT, Forsyth JP. Emotion Regulation and the Anxiety Disorders: An Integrative Review. J Psychopathol Behav Assess. 2010; 32(1):68–82.##21. Hayes SC, Wilson KG, Gifford EV, Follette VM, Strosahl K. Experimental avoidance and behavioral disorders: a functional dimensional approach to diagnosis and treatment. J Consult Clin Psychol. 1996; 64 (6):1152-68.##22. Hayes SC. Acceptance and commitment therapy, relational frame theory, and the third wave of behavioral and cognitive therapies. Behav Ther. 2004; 35(4):639-65.##23. Herbert JD, Cardaciotto L. An acceptance and mindfulness-based perspective on social anxiety disorder. In: S. M. Orsillo, & L. Roemer (Eds.), Acceptance and mindfulness-based approaches to anxiety: conceptualization and treatment (pp. 189–212). New York, NY: Springer Science þ Business Media; 2005.##24. Herbert JD, Forman EM. The evolution of cognitive behavior therapy: the rise of psychological acceptance and mindfulness. In: J. D. Herbert, & E. M. Forman (Eds.), Acceptance and mindfulness in cognitive behavior therapy: understanding and applying the new therapies (pp. 3–25). Hoboken, NJ: Wiley; 2011.##25. Hayes SC, Smith S. Get out of your mind and into your life: the new acceptance and commitment therapy. Oakland, CA: New Harbinger; 2005.##26. Hayes SC, Strosahl KD, Wilson KG. Acceptance and commitment therapy: the process and practice of mindful change (2nd ed.). New York: Guilford; 2012.##27. Roemer L, Orsillo SM, Salters-Pedneault K. Efficacy of an acceptance-based behavior therapy for generalized anxiety disorder: Evaluation in a randomized controlled trial. J Consult Clin Psychol. 2008; 76(6):1083-89.##28. Zettle RD, Haye SC. Dysfunctional control by client verbal behavior: The context of reason giving. Anal Verbal Behav. 1986; 4(1):30–8.##29. Zettle RD, Rains JC. Group cognitive and contextual therapies in treatment of depression. J Clin Psychol. 1989; 45(3):438–45.##30. Bach P, Hayes SC. The use of acceptance and commitment therapy to prevent the re-hospitalization of psychotic patients: A randomized controlled trial. J Consult Clin Psychol. 2002; 70(5):1129–39.##31. Gaudiano BA, Herbert JD. Believability of hallucinations as a potential mediator of their frequency and associated distress in psychotic inpatients. Behav Cogn Psychother. 2006; 34(4):497–502.##32. Johnston M, Foster M, Shennan J, Starkey NJ, Johnson A. The effectiveness of an acceptance and commitment therapy self-help intervention for chronic pain. Clin J Pain. 2010; 26(5):393–402.##33. McCracken LM. Toward a fully functional, flexible, and defused approach to pain in young people. Cogn Behav Pract. 2006; 13(3):182–84.##34. Hayes SC, Pankey J. Experiential avoidance, cognitive fusion, and an ACT approach to anorexia nervosa. Cogn Behav Pract. 2002; 9(3):243–47.##35. Twohig MP, Shoenberger D, Hayes SC. A preliminary investigation of acceptance and commitment therapy as a treatment for marijuana dependence in adults. J Appl Behav Anal. 2007; 40(4):619–32.##36. Twohig MP. Acceptance and commitment therapy for treatment-resistant posttraumatic stress disorder: A case study. Cognitive and Behavioral Practice. 2009; 16 ( ):243–52.##37. Twohig MP, Hayes SC, Masuda A. Increasing willingness to experience obsessions: Acceptance and commitment therapy as a treatment for obsessive–compulsive disorder. Behav Ther. 2006; 37(1):3–13.##38. Twohig MP, Woods DW. A preliminary investigation of acceptance and commitment therapy and habit reversal as a treatment for trichotillomania. Behav Ther. 2004; 35(4):803–20.##39. Dalrymple KL, Herbert JD. Acceptance and commitment therapy for generalized social anxiety disorder: A pilot study. Behav Modif. 2007; 31(5):543–68. ##40. Zettle RD. Acceptance and commitment therapy versus systematic desensitization in treatment of mathematics anxiety. Psychol Rec. 2003; 53(2):197–215.##41. Gillanders D, Bolderston H, Bond FW, Dempster M, Flaxman P, Campbell L, Kerr S, Tansey L, Noel P, Ferenbach C, Masley S, Roach L, Lloyd J, May L, Clarke S, Remington B. The Development and Initial Validation of the Cognitive Fusion Questionnaire. Behav Ther. 2014. 45(1):83–101.##42. Akbari M, Roshan R, Shaieri MR, Ladan F, Shabani. The development of transdiagnostic protocol based on repetitive negative thinking for treatment of people with co-occurrence anxiety and depression disorders. [Dissertation]. [Tehran]: Shahed University; 2014. [Persian] ##43. Gratz KL, Roemer L. Multidimensional assessment of emotion regulation a dysregulation: development, factor structure, and initial validation of the difficulties in emotion regulation scale. J Psychopathol Behav Assess. 2004; 26(1):41–54.##44. Asgari P, Pasha G, Aminian M. The relationship emotional regulation, life events and body image with eating disorder in women. J Andisheh Raf. 2009; 4 (13):65- 78. [Persian] ##45. Beck AT, Epstein N, Brown G, Steer RA. An inventory for measuring clinical anxiety: Psychometric properties. J Consult Clin Psychol. 1988; 56(6):893-7.##46. Fata L, Birashk B, Atefvahid M, Dabson K. Meaning Assignment Structures/ Schema, Emotional States and Cognitive Processing of Emotional Information: Comparing Two Conceptual Frameworks. IJPCP. 2005; 11(3):312-26. [Persian]##47. Beck AT, Steer RA, Brown GK. Manual for the Beck Depression Inventory–II. San Antonio, TX: Psychological Corporation; 1996.##48. Baron RM, Kenny DA. The moderator-mediator variable distinction in social psychological research: Conceptual, strategic, and statistical considerations. J Pers Soc Psychol. 1986; 51(6):1173-82.##49. Meyers L, Gamst G, Guarino AJ. Applied multivariate research. London: SAGE Publications; 2005.##50. Gross JJ, John OP. Individual differences in two emotion regulation processes: Implications for affect, relationships, and well-being. J Pers Soc Psychol. 2003; 85(2):348-62.##51. Mennin DS, Heimberg RG, Turk CL, Fresco DM. Preliminary evidence for an emotion dysregulation model of generalized anxiety disorder. Behav Res Ther. 2005; 43(10):1281-310.##52. Leahy RL. Introduction: Emotional Schemas, Emotion Regulation, and Psychopathology. Special Section: Emotional Schemas, Emotion Regulation, and Psychopathology. Int J Cogn Ther. 2012; 5(4):359-61.##53. Leahy RL, Tirch DD, Melwani PS. Processes Underlying Depression: Risk Aversion, Emotional Schemas, and Psychological Flexibility. Special Section: Emotional Schemas, Emotion Regulation, and Psychopathology. Int J Cogn Ther. 2012; 5(4):362-79.##54. Cole PM, Martin SE, Dennis TA. Emotion regulation as a scientific construct: methodological directions for child development research. Child Dev. 2004; 75(2):317-33.##55. Berking M, Wapperman P. Emotion regulation and mental health: recent findings, current challenges, and future directions. Curr Opin Psychiatry. 2012; 25(2):128–34.##56. Wells A. Metacognitive therapy for anxiety and depression. New York: The Guilford Press; 2009.##57. Wells A. Emotional disorders and metacognition: Innovative cognitive therapy. Chichester, UK: Wiley; 2000.##58. Leahy RL. Emotional Schema Therapy: A Bridge over Troubled Waters. In J. D Herbert; & E. M. Forman (Eds), Acceptance and Mindfulness in Cognitive Behavior Therapy (pp.109-131). New ##Jersey: Wiley; 2011.##59. Dugas MJ, Robichaud M. Cognitive-behavioral treatment for generalized anxiety disorder: From science to practice. New York: Rutledge; 2007## ##

تأثیر آموزش بخشایش در میزان احترام به همسر و رضایت زناشویی در زنان دچار مشکلات زناشویی The Effect of Forgiveness Training on the Level of Respect to Spouse and Marital Satisfaction in Women with Marital Problems 1 1 هدف: مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر آموزش بخشایش در احترام به همسر و رضایت زناشویی در زنان دچار مشکلات زناشویی انجام گرفت. روش: پژوهش آزمایشی و از نوع پیش آزمون- پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زنان دچار مشکلات زناشویی مراجعه کننده به مرکز مشاوره شهرستان بابل و نمونه پژوهش شامل 30 نفر از این زنان بود که با روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب شدند و پس از همتاسازی به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. آزمودنی­های دو گروه مقیاس­های احترام به همسر و رضایت زناشویی را در مراحل پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری تکمیل کردند. آزمودنی­های گروه آزمایش شش جلسه­ آموزش بخشایش دریافت کردند و گروه گواه در فهرست انتظار بودند و مداخله­ای دریافت نکردند. داده­ها با استفاده از آزمون آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیری (مانکوا) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته­ها: نتایج نشان داد که این مداخله به طور معنی­داری باعث افزایش میزان احترام به همسر و رضایت زناشویی در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل، در مرحله پس آزمون و پیگیری چهار ماهه، شده است (001/0P<). نتیجه­گیری: آموزش بخشایش به عنوان یک رویکرد شناختی- رفتاری با ایجاد تغییر در شناخت و رفتار فرد، نقش مهمی در بهبود روابط زوجین دارد. 2 Objectives: The aim of the present research was to determine the effect of forgiveness training on respect to spouse and marital satisfaction in women with marital problems. Method: This is an experimental study with pre-and post-test and follow-up with a control group. The population consisted of all the married women referred to Babol city counselling center. The sample included 30 married women selected using convenience sampling method and after matching were randomly assigned to either experimental or control group. Both groups completed the respect to spouse and marital satisfaction questionnaires at pre-and post-test, and follow-up. The experimental group received forgiveness training for six 90-minute sessions and control at group were placed on a waiting list and received no intervention. Data were analyzed using multivariate analysis of covariance (MANCOVA). Results: The results showed a significant effect of forgiveness training on promotion of respect to spouse and marital satisfaction in experimental group compared to controls at post- test and at four-month follow-up (p<0.001). Conclusion: Forgiveness training as a cognitive behavioral approach through changing the individual’s cognition and behavior has an important role in improving couples’ relations. 30 38 2016/09/182016/09/182016/09/18 1395/6/28 2016/09/182016/09/182016/09/18 1395/6/28 علی درختکار Ali Derakhtkar دانشگاه سمنان ایران E-mail: alidrakhtkar@yahoo.com؛ محمد آهنگرکانی Mohammad Ahangarkani دانشگاه سمنان، گروه روان‌شناسی. ایران forgiveness respect to spouse marital satisfaction بخشایش؛ احترام به همسر؛ رضایت زناشویی 1. Mosavi SA. Practical family therapy with systematic approach. Tehran: Alzahra University. 2011. [Persian] ##2. Gottman, J. What predicts divorce? The relationship between marital processes and marital outcomes. Hillsdale, NJ: Erlbaum. 1994##3. Markman HJ. The longitudinal study of couple’s interactions: implication for understanding and predicting the development of marital distress. New York: Guilford press.1984.##4. Brotherson SE, Duncan WC. Rebinding the ties that bind: Government efforts to preserve and promote marriage. FAM RELAT. 2004; 53(5): 459-468. ##5. Goddard HW, Olson CS. Cooperative extension initiatives in marriage and couples education. FAM RELAT. 2004; 53 (5): 433-439.##6. Hamidi F, Abbasi Makwand Z, Mohamad Hosseini Z. Couple Therapy: Forgiveness as an Islamic approach in counseling. Soci Behav sci. 2010; 5: 1525- 1530. [Persian] ##7. Arab A, Shahidi S, Bagherian F. Effectiveness of forgiveness training on the anger and its component in the married people. J Appl Psychol. 2012; 5(4): 7-25. [Persian] ##8. Horwitz AV, Helen RW, Sandra HW. Becoming married and mental Health: A longitudinal study of as cohort of young adults. MARRIAGE FAM. 1997; 58: 895 - 907. ##9. Hoseini Ghafari F, Ghanbari HashemAbadi B, Agha Mohammadian Sherbaf H. Comparison of effectiveness of group psychotherapy based on the choice theory and Systematic Motivational treatment in increase of marital satisfaction. STUD Educ Psychol. 2009; 9(2): 65-78. [Persian]##10. Karairmak O, Guloglu B. Forgiveness and PTSD among veterans: the meditating role of anger and negative affect. Psych Res. 2014; 219 (3): 536- 542.##11. Wallerstein JS, lewis J, Blakeslee S. The unexpected legacy of divorce. New York: Guilford press. 2000. ##12. Hamid N, Dehghani M. Effectiveness of a religion-centered transactional analysis training on attachment, respect to spouse and marital satisfaction. Ravanshenasi-va- Din. 2013; 5(4), 23-40 .[Persian] ##13. Cradoc CAE. Relationship between attitudinal similarity couples satisfaction in married and defector couples. Australian J psychol. 2007; 43: 11-16.##14. Peterson R, Gfeen S. Families first Keys to successful family functioning communication. Available from: http: // www. Ext. vtedual pubs/ family. 2009; 092-350.##15. McCullough ME, Fincham FD, Tsang JA. Forgiveness, forbearance and time: the temporal unfolding of transgression-related interpersonal motivations. J Pers Soc Psychol. 2003; 84: 540–557.##16. Mccullough ME, Worthington E L, JR, Rachal KC. Interpersonal forgiving in close relationships. J Pers Soc Psychol. 1997; 73(2): 321- 360.## 17. Chan DW. Subjective well-being of Hong Kong Chinese teachers: The contribution of gratitude, forgiveness, and the orientations to happiness. TEACH TEACH EDUC. 2013. 32: 22- 30.##18. Fincham FD, Hall J, Beach SR. Forgiveness in marriage: Current status and future direction. Fam Relat. 2006; 55: 415-427.##19. Neff K. Self-compassion: An alternative conceptualization of a healthy attitude toward on self. ISSI. 2003; 2: 85- 101.##20. Backus LN. Establishing links between desecration, forgiveness and marital quality during pregnancy [dissertation].[Ohio]: Bowling green State University; 2009. 91p.##21. Carr A. Positive psychology. Handbook of psychology. New York: Brunuen- Rutledge press. 2004.##22. Johnson L, Kaufhold JA. The analysis of the emotional intelligence skills and potential problem. Areas ELEM Edu. 2005; 4 (125): 615.##23. Marrioh BH, Amato PA. Comparison of high and low distress Marriages that End in divorce. Marriage Fam. 2007; 3(69): 621- 638.##24. Park JH, Enright RD, Essex MJ, Waxler C, Klatt JS. Forgiveness intervention for female South Korean adolescent aggressive victims. J Appl Dev Psychol. 2013; 34 (6): 268- 2760.##25. Nateghian S, Mollazadeh J, Godarzi MA, Rahimi CH. Forgiveness and marital satisfaction in combat veterans with post-traumatic stress disorder and their wives. Fundam J Ment Health. 2009; 10(37): 23-46. [Persian]##26. Harris AHS, Luskin F, Norman SB, Standard S, Bruning J, Evans S. Effects of a group forgiveness intervention on forgiveness, perceived stress, and trait anger. J Clin Psychol. 2006; 62(6): 715 -733.##27. DiBlasio FA, Benda BB. Forgiveness intervention with married couples: two empirical analyses. J Psychol Christ. 2008; 27(2): 150 -158.##28. Fayyaz F, Besharat MA. Comparison of forgiveness in clinical depressed, non-clinical depressed and normal people. SOC BEHAV SCI. 2011; 30: 89 -93.##29. Shapiro AF, Gottman JM, Carrére S. The baby and the marriage: Identifying factors that buffer against decline in marital satisfaction after the first baby arrives. J Fam Psychol. 2000; 14(1): 59-70.##30. Douglass IV, Frazier M, Douglass R. The Marital Problems Questionnaire (MPQ), a short screening instrument for marital therapy. JFI.1995; 17: 386- 407.##31. Shokohiyekta M, Zamani N, Parand A, Akbari Zardkhaneh S. Effectiveness of anger management training on parents’ anger expression and control. DEV PSYCHOL. 2011; 7(26): 137-146. [Persian] ##32. Asia SG, Olson DH, David H. Five types of marriage; an empirical typology based on ENRICH. Fam J. 1993; 1: 196-207.##33. Olson, D. Circumflex Model of Marital and Family Systems. J Fam Ther. 2000; 22(2): 144–167.##34. Soleimanian A. Effect of irrational beliefs based on cognitive approach on marital dissatisfaction. [Dissertation]. [Tehran]: Tarbiat Moalem University; 1994. [Persian]##35. Danesh E, Heidarian M. Relationship between Mutual respect and spouses ‘marital satisfaction in Qom city. COUNS RES DEV. 2006; 5(18): 59-76. [Persian] ##36. Fincham FD, Beach SRH, Davila J. Forgiveness and conflict resolution in marriage. J Fam Psychol. 2004; 18(1): 72-81.##37. Worthington EL, Jenningz DJ, DiBlasio FA. Interventions to promote forgiveness in couple and family context: conceptualization, review, and analysis. J Psychol Theol. 2010; 38(4): 231 245. ##38. Lin WF, Mack D, Enright RD, Krahn D, Baskin TW. Effect of forgiveness therapy on anger, mood, and vulnerability to substance use among inpatient substance-dependent clients. J Cons Clin Psychol. 2004; 72(6): 1114–1121.##39. Enright RD. Enright Forgiveness Inventory. Redwood City, CA: Mind Garden. 2004.##40. kamari S, shahidi SH, Ahangarkani M. The relationship between marital##values and religion orientation with family structure in male and female married individuals. J Res Behave Sci.2014; 12(2)## ##

راهبردهای تنظیم شناختی هیجان، اضطراب و تکانشگری در اختلال دوقطبی با و بدون همبودی با اختلال وسواسی- جبری Cognitive Emotion Regulation Strategies, Anxiety and Impulsivity in Bipolar Disorder with and without Comorbid Obsessive-CompulsiveDisorder 1 1 هدف: میزان بالای همبودی میان اختلال دوقطبی و اختلال وسواسی جبری می­تواند به دلیل فرآیندهای فراتشخیصی مشترک باشد؛ بنابراین، هدف پژوهش حاضر ارزیابی نقش سه فرآیند راهبردهای تنظیم شناختی هیجان، اضطراب و تکانشگری در ایجاد و تداوم اختلال دوقطبی و اختلال وسواسی جبری بود. روش: 25 بیمار مبتلا به اختلال دوقطبی (11 زن و 14 مرد)، 25 بیمار مبتلا به اختلال دوقطبی همبود با وسواس/ جبری (12 زن و 13 مرد) و 25 نفر از افراد بهنجار (13 زن و 12 مرد) به روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب شدند. برای جمع­آوری داده­ها، از فرم کوتاه پرسش­نامه­ تنظیم شناختی هیجان، پرسش­نامه­ تکانشگری و سیاهه­ اضطراب بک استفاده شد. داده­ها با استفاده از تحلیل چندمتغیری واریانس مورد تحلیل قرار گرفت. یافته­ها: نتایج نشان دادند که بیماران دارای همبودی اختلال دوقطبی و وسواس/ جبری از راهبردهای سازش­نایافته ملامت خویش و ملامت دیگران بیشتری در مقایسه با افراد بهنجار استفاده می­کنند (01/0>p). هر دو گروه بیماران از راهبردهای نشخوارگری و فاجعه­سازی بیشتری نسبت به افراد بهنجار بهره می­گیرند و نمرات بیماران دارای اختلال همبود در این راهبردها بیشتر از بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی به تنهایی بود (01/0>p). هر دو گروه بیماران از راهبردهای سازش­یافته تمرکز مجدد مثبت، ارزیابی مجدد و دیدگاه‌­گیری کمتری در مقایسه با افراد بهنجار استفاده می­کردند (01/0>p). همچنین، در متغیرهای اضطراب، مؤلفه‌های شناختی/ توجهی، حرکتی و بی­برنامگی تکانشگری هر دو گروه بیماران نمرات بیشتری از افراد بهنجار کسب کردند؛ درحالی‌که میانگین نمرات بیماران دارای اختلال همبود بیشتر از بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی به تنهایی بود (01/0>p). نتیجه­گیری: اضطراب، تکانشگری و برخی از راهبردهای تنظیم شناختی هیجان (ملامت خویش، نشخوارگری و فاجعه­سازی) فرآیندهای فراتشخیصی بوده و می­توانند در ایجاد و تداوم اختلال دوقطبی و اختلال وسواسی جبری نقش مهمی ایفا کنند. 2 Objectives: The high rate of comorbidity between bipolar and obsessive-compulsive disorders can be due to common transdiagnostic processes. Therefore, the aim of the present study was to determine the role of cognitive emotion regulation strategies (CERS), anxiety and impulsivity, in developing and maintaining bipolar and obsessive-compulsive disorders. Method: Twenty five patients with bipolar disorder (11 females and 14 males), 25 with comorbid bipolar disorder and obsessive-compulsive disorder (12 females and 13 males) and 25 healthy participants (13 females and 12 males) were selected using convenience sampling method. To collect the data, participants were administered Cognitive Emotion Regulation Questionnaire (CERQ-short), Impulsivity Questionnaire, and Beck Anxiety Inventory (BAI). Data were analyzed using multivariate analysis of variance. Results: Results showed that compared to healthy participants, patients with comorbid bipolar and obsessive-compulsive disorders use more self-blaming and other-blaming maladaptive cognitive emotion regulation strategies (p<0.01). Compared with normal subjects, both patient groups utilized more rumination and catastrophizing strategies, the scores of the patients with comorbid disorder were higher than bipolar patients without comorbid on these strategies disorder (p<0.01). Both patient groups used more adaptive positive refocusing strategies, reappraisal, and less putting into perspective compared to healthy controls(p<0.01). Also, both patient groups scored higher than healthy controls in anxiety, attentional/cognitive impulsivity, motor impulsivity and non-planning impulsiveness; while patients with comorbid disorder scored higher than patients with only bipolar disorder (p<0.01). Conclusion: Anxiety, impulsivity and some of the cognitive emotion regulation strategies (self-blaming, rumination, catastrophizing) are transdiagnostic processes and play critical roles in developing and maintaining bipolar disorder with and without obsessive-compulsive disorder. 39 49 2016/09/182016/09/182016/09/182016/09/18 1395/6/28 2016/09/182016/09/182016/09/182016/09/18 1395/6/28 جعفر حسنی Jafar Hassani دانشگاه خوارزمی گروه روان شناسی بالینی ایران E-mail: hasanimehr57@yahoo.com المیرا آریانا کیا Elmira Ariana Kia دانشگاه خوارزمی ایران anxiety cognitive emotion regulation strategies impulsivity bipolar disorder obsessive-compulsive disorder comorbidity اضطراب؛ راهبردهای تنظیم شناختی هیجان؛ تکانشگری؛ اختلال دوقطبی؛ اختلال وسواسی/ جبری همبودی 1. McLaughlin KA, Nolen-Hoeksema S. Rumination as a transdiagnostic factor in depression and anxiety. Behav Res Ther. 2011; 49: 186-93.##2. Bellani M, Hatch JP, Nicoletti MA, Ertola AE, Zunta-So G, Swann AC, et al. Does anxiety increase impulsivity in patients with bipolar disorder or major depressive disorder? J Psychiatry Res. 2012; 46: 616-21.##3. Amerio A, Odone A, Marchesi C, Ghaemi SN. Treatment of comorbid bipolar disorder and obsessive–compulsive disorder: A systematic review. J Affect Disord. 2014;166: 258-63.##4. Forbes EE, Miller A, Cohn JF, Fox NA, Kovacs M. Affect-modulated startle in adults with childhood-onset depression: Relations to bipolar course and number of lifetime depressive episodes. Psychiatry Res. 2005; 143: 11-25.##5. Johnson SL. Mania and dysregulation in goal pursuit: A review. Clin Psychol Rev. 2005; 25: 241-62.##6. Johnson SL, Gruber J, Eisner L. Emotion and bipolar disorder. In: Emotion and psychopathology: Bridging affective and clinical science (pp. 123-150). Washington, DC US: American Psychological Association; 2007.##7. Gruber J. When feeling good can be bad: Positive emotion persistence (PEP) in bipolar disorder. Curr Perspect Psychol Sci. 2011; 20(4): 217-21.##8. Phillips ML, Vieta E. Identifying functional neuroimaging markers of bipolar disorder: Towards DSM-V. Schizophr Bull. 2007; 33: 893-904.##9. Schreiber LRN, Grant JE, Odlaug BL. Emotion regulation and impulsivity in young adults. J Psychiatry Res. 2012; 46: 651-8.##10. Cougle JR, Timpano KR, Goetz AR. Exploring the unique and interactive roles of distress tolerance and negative urgency in obsessions. Pers Indiv Diff. 2012; 52: 515-20.##11.Aldao A, Nolen-Hoeksema S. Specificity of cognitive emotion regulation strategies: A transdiagnostic examination. Behav Res Ther. 2010; 48: 974-83.##12. Garnefski N, Boon S, Kraaij V. Relationships between cognitive strategies of adolescents and depressive symptomatology across different types of life events. J Youth Adolesc. 2003; 32: 401-8.##13. Garnefski N, Kraaij V, Spinhoven P. Negative life events, cognitive emotion regulation and emotional problems. Pers Indiv Diff. 2001; 30(8): 1311-27.##14. Garnefski N, Legerstee J, Kraaij V, Van den Kommer T, Teerds J. Cognitive coping strategies and symptoms of depression and anxiety: a comparison between adolescents and adults. J Adolesc. 2002a; 25: 603-11.##15. Garnefski N, Teerds J, Kraaij V, Legerstee J, Van den Kommer T. Cognitive emotion regulation strategies and depressive symptoms: differences between males and females. Pers Indiv Diff. 2004; 36: 267-76.##16. Kraaij V, Garnefski N, Van Gerwen L. Cognitive coping and anxiety symptoms among people who seek help for fear of flying. Aviat Space Environ Med. 2003; 74: 273-7.##17. Kraaij V, Pruymboom E, Garnefski N. Cognitive coping and depressive symptoms in the elderly: a longitudinal study. Aging Ment Health. 2002; 6: 275-81.##18. Öngena DE. Cognitive emotion regulation in the prediction of depression and submissive behavior: Gender and grade level differences in Turkish adolescents. Proc Soc Behav Sci. 2010; 9: 1516-23.## 19. Moeller FG, Barratt ES, Dougherty DM, Schmitz JM, Swann AC. Psychiatric aspects of impulsivity. Am J Psychiatry. 2001; 158(11): 1783-93##20. Swann AC, Moeller FG, Steinberg JL, Schneider L, Barratt ES, Dougherty DM. Manic symptoms and impulsivity during bipolar depressive episodes. Bipolar Disord. 2007; 9: 206-12.##21. Swann AC, Steinberg JL, Lijffijt M, Moeller FG. Impulsivity: differential relationship to depression and mania in bipolar disorder. J Affect Disord. 2008; 106: 241-48.##22. Swann AC. Mechanisms of impulsivity in bipolar disorder and related illness. Epid Psichiatry Soc. 2010; 19: 120-30.##23. Najt P, Perez J, Sanches M, Peluso MA, Glahn D, Soares JC. Impulsivity and bipolar disorder. Eur Neuropsychopharmacol. 2007; 17(5): 313-20.##24. Swann AC, Lijffijt M, Lane SD, Steinberg JL, Moeller FG. Increased trait-like impulsivity and course of illness in bipolar disorder. Bipolar Disord. 2009a; 11(3): 280-8.##25. Boisseau CL, Thompson-Brenner H, Caldwell-Harris C, Pratt E, Farchione T, Barlow DH. Behavioral and cognitive impulsivity in obsessive–compulsive disorder and eating disorders. Psychiatry Res. 2012; 200: 1062-6.##26. Summerfeldt LJ, Hood K, Antony MM, Richter MA, Swinson RP. Impulsivity in obsessive–compulsive disorder: comparisons with other anxiety disorders and within tic-related subgroups. Pers Indiv Diff. 2004; 36:539-53.##27. Kim SW, Berk L, Kulkarni J, Dodd S, De Castella A, Fitzgerald PB, Amminger GP, Berk M. Impact of comorbid anxiety disorders and obsessive–compulsive disorder on 24-month clinical outcomes of bipolar I disorder. J Affect Disord. 2014; 166: 243-8.##28. Corry J, Green M, Roberts G, Frankland A, Wright A, Lau P, Loo C, Breakspear M, Mitchell PB. Anxiety, stress and perfectionism in bipolar disorder. J Affect Disord. 2013; 151: 1016-24.##29. Sulkowski ML, Jordan C, Reid A, Graziano PA, Shalev I, Storch EA. Relations between impulsivity, anxiety, and obsessive–compulsive symptoms in a non-clinical sample. Pers Indiv Diff. 2009; 47: 620-5.##30. Stein DJ, Hollander E, DeCaria C, Trungold S. OCD: A Disorder With Anxiety, Aggression, Impulsivity, and Depressed Mood. Psychiatry Res. 1990; 36: 237-9.##31. Garnefski N, Van Den Kommer T, Kraaij V, Teerds J, Legerstee J, Onstein E. The relationship between cognitive emotion regulation strategies and emotional problems: comparison between a clinical and a non-clinical sample. Eur J Personal. 2002b; 16(5): 403–420.##32.Taylor CT, Hirshfeld-Becker DR, Ostacher MJ, Chow CW, LeBeau RT, Pollack MH, Nierenberg AA, Simon NM. Anxiety is associated with impulsivity in bipolar disorder. J Anxiety Disord. 2008; 22: 868-76.##33. Gruber J, Eidelman P, Harvey AG. Transdiagnostic emotion regulation processes in bipolar disorder and insomnia. Behav Res Ther. 2008; 46: 1096-100.##34. Amini H, Alaghbandrad J, Sharifi V, Davari Ashtiyani R, Kawyani H, Shahrivar Z, et all. Validity of Persian versionof the Comprehensive International Diagnostic Interview (CIDI) to diagnose schizophrenia and bipolar disorder. Tehran Univ Med J 2006; 64 (8):31-42. [Persian]##35. Davari Ashtiyani R, Alaghbandrad J, Sharifi V, Amini H, Kawyani H, Shabani A, et all. Reliability of the Persian version of the Comprehensive International Diagnostic Interview (CIDI) to diagnose schizophrenia and bipolar disorder. Adv Cog Sci 2004; 6: 1-9. [Persian]##36. Garnefski N, Kraaij V. Relationships between cognitive emotion regulation strategies and depressive symptoms: A comparative study of five specific samples. Pers Indiv Diff. 2006; 40: 1659-69.##37. Hasani J. The reliability and validity of the short form of the cognitive emotion regulation questionnaire. J Res Behav Sci. 2011; 9(4): 229-40. [Persian]##38. Akbari J, Aghamohammadian HR, Ali Ghanbari Hashemabadi B. Effect of cognitive behavioral therapy and pharmacotherapy on anxiety and impulsivity symptoms in men with borderline personality disorder. J Fundament Ment Health.2009; 10(40): 317-23. [Persian]##39. Patton JH, Stanford MS, Barratt ES. Factor structure of the Barratt impulsiveness scale. J Clin Psychol. 1995; 51(6): 768-74.##40. Barratt E, Stanford MS, Kent TA, Felthous A. Neuropsychological and cognitive psychophysiology substrates of impulsive aggression. Biol Psychiatry. 2004; 41: 1045-61.##41. Swann AC, Bjork JM, Moeller FG, Dougherty DM. Two models of impulsivity: Relationship to personality traits and psychopathology. Biol Psychiatry. 2002; 51: 988-94.##42. Ekhtiari H, Safaei H, Esmaeeli javid G, Atefvahid MK, Edalati H, Mokri A. Reliability and Validity of Persian Versions of Eysenck, Barratt, Dickman and Zuckerman Questionnaires in Assessing Risky and Impulsive Behaviors. Iranian J Psychiat Clin Psychol. 2008; 14(3): 326-36. [Persian]##43. Aldao A, Nolen-Hoeksema S, Schweizer S. Emotion-regulation strategies across psychopathology: a meta-analytic review. Clin Psychol Rev. 2010; 30: 217-37.##44. Gruber J, Eidelman P, Johnson SL, Smith B, Harvey AG. Hooked on a feeling: Rumination about positive and negative emotion in inter-episode bipolar disorder. J Abnorm Psychol. 2011; 120(4): 956-61.##45. Thomas J, Knowles R, Tai S, Bentall RP. Response styles to depressed mood in bipolar affective disorder. J Affec Disord. 2007; 100: 249-52##46. Gruber J, Harvey AG, Gross JJ. When Trying Is Not Enough: Emotion Regulation and the Effort-Success Gap in Bipolar Disorder. Emotion. 2012; 12(5): 997-1003.##47. Johnson SL, McKenzie G, McMurrich S. Ruminative responses to positive and negative affect among students diagnosed with bipolar disorder and major depressive disorder. Cogn Ther Res. 2008; 32: 702-713## ##

کیفیت خواب در دستیاران تخصصی پزشکی و ارتباط آن با سلامت عمومی Sleep Quality in Medical Residents and its Relationship with General Health 1 1 هدف: هدف مطالعه حاضر تعیین کیفیت خواب و ارتباط آن با سلامت عمومی در دستیاران سال اول و دوم رشته‌های مختلف تخصصی پزشکی شاغل در مراکز آموزشی-درمانی تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی ایران بود. روش: این مطالعه یک بررسی مقطعی و توصیفی-تحلیلی بود. از بین 1246 دستیار سال اول و دوم رشته‌های مختلف پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران، تعداد 330 نفر (1/56 درصد مرد؛9/43 درصد زن؛ میانگین سن 9/31 سال) به‌طور تصادفی انتخاب و بررسی شدند. ابزار جمع‌آوری اطلاعات شامل پرسشنامه محقق‌ساخت برای کسب اطلاعات جمعیت‌شناختی و عادات دستیاران، پرسشنامه کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI) و پرسشنامه سلامت عمومی 28 سؤالی (GHQ-28) بود. برای تحلیل داده‌ها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون لجستیک چند اسمی استفاده شد. یافته‌ها: متوسط نمره پرسشنامه کیفیت خواب پیتسبورگ (±انحراف معیار) در این افراد 5/0±9/6 بود (میانه 5).200 نفر (6/60 درصد) نمرات بالاتر از 5 داشتند که نشان‌دهنده کیفیت نامطلوب خواب بود. نمرات کیفیت خواب همبستگی نسبتاً قدرتمندی با نمرات زیرمقیاس‌های اضطراب و بی‌خوابی و نیز نمره کل GHQ-28 (در تمام موارد: 6/0>r؛ 001/0>p) داشت. از بین متغیرهای زمینه‌ای، تعداد 8 تا 12 کشیک در ماه (360/3=adjusted OR؛ فاصله اطمینان 95 درصد: 750/1 تا 451/6) و بیشتر از 12 کشیک در ماه (020/2=adjusted OR؛ فاصله اطمینان 95 درصد: 007/1 تا 053/4) نسبت به کمتر از 8 کشیک در ماه و سلامت عمومی نامناسب در GHQ-28 (141/9=adjusted OR؛ فاصله اطمینان 95 درصد: 006/4 تا 862/20) نسبت به سلامت عمومی مناسب با افزایش احتمال کیفیت نامطلوب خواب مرتبط بودند. نتیجه‌گیری: بیش از نیمی از دستیاران سال اول و دوم دچار اختلالاتی در کیفیت خواب بودند و کیفیت خواب رابطه معنی‌دار و معکوسی با وضعیت سلامت عمومی و تعداد کشیک‌های ماهانه داشت. 2 Objectives: The purpose of this study was to determine the quality of sleep and its relationship with general health of first-and second-year medical residents of various specialties working in teaching centers affiliated with Iran University of Medical Sciences. Methods: This study was a cross-sectional and descriptive-analytical study. Of 1246 first- and second-year medical residents 330 (56.1% male, 43.9% female with mean age of 31.9) were selected randomly to participate in the study. The data collection instruments included a demographic questionnaire and habits of residents, the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), and the General Health Questionnaire-28 (GHQ-28). The data were analyzed using Pearson's correlation coefficient and multi-nominal logistic regression analysis. Results: Mean score of PSQI (±SD) of studied individuals was 6.9±0.5, (median 5). In total 200 persons (60.6%) had scores higher than 5 indicating undesirable sleep quality. Sleep quality scores had relatively strong correlation with subscales’ scores of anxiety and insomnia; and also with GHQ-28 total score (r<0.6; p<0.001). Of all background variables, 8 to 12 shifts per month (adjusted OR=3.360; 95% CI: 1.750 to 6.451) and more than 12 shifts per month (adjusted OR=2.020; 95% CI: 1.007 to 4.053) compared to fewer than 8 shifts per month, and poor general health in GHQ-28 (adjusted OR=9.141; 95% CI: 4.006 to 20.862) compared to adequate general health were related to higher probability of inadequate sleep quality. Conclusion: More than half of the first-and second-year residents were experiencing poor sleep quality and sleep quality had significant and inverse correlation with general health status and number of shifts per month. 50 57 2016/09/182016/09/182016/09/182016/09/182016/09/18 1395/6/28 2016/09/182016/09/182016/09/182016/09/182016/09/18 1395/6/28 علیرضا چگینی Alireza Chegini دانشگاه علوم پزشکی ایران ایران میرفرهاد قلعه بندی Mir Farhad Ghale Bandi دانشگاه علوم پزشکی ایران، فلوشیپ طب خواب، گروه روانپزشکی، مرکز تحقیقات بهداشت روان ایران E-mail: mirfarhadg@yahoo.com؛ کاوه علوی Kaveh Alavi دانشگاه علوم پزشکی ایران، مرکز تحقیقات بهداشت روان ایران medical residents sleep quality general health shift دستیارتخصصی پزشکی؛ کیفیت خواب؛ سلامت عمومی؛ کشیک 1. Araste M. Evaluation of insomnia in medical students of Kurdistanuniversity. Sci J Kurdistan Univ Med Sci 2007;12(3):58-63. [Persian]##2. Fernl’ndez-mendoza J, Vela-BuenoA,Vontzas AN, Olavarrieta-brnadino S, Ramos-plat MJ, Bixler EO. Night time sleep and day time functioning correlates of the insomnia complaint in young adults. J Adolesc 2009; 32: 1059-74.##3. LavieP.The enchanted world of sleep. J of American Psychiatry 2000; 157(7): 1190.##4. Kay J, Tasman A. A companion to psychiatry. Saunders, Philadelphia, 2000: 460.##5. Ghaljaei F, Naderifar M, Ghaljeh M. Comparison of general health status and sleep quality between nurses with fixed working shifts and nurses with rotating working shifts. Zahedan J of Research in Med Sci (Tabib-Eshargh) 2011; 13: 47-50. [Persian]##6.Howard SK, Gaba DM, Rosekind MR, et al. The risks andimplications of excessive daytime sleepiness in residentphysicians.Acad Med 2002; 77:1019- 25.##7.Kiernan M, Civetta J, Bartus C, et al. 24 hours on-call andacute fatigue no longer worsen resident mood under the 80-hour work week regulations. CurrSurg 2006; 63 (3):237-41.##8. Ghoreishi A, Aghajani A. Sleep quality in Zanjan university medical students. Tehran Uni Med J (TUMJ).2008; 66: 61-7. [Persian]##9. Mousavi F, Golestan B, Tabatabaei R. Sleep quality and related factors in interns and externs of Tehran Islamic Azad University medical students. Med Sci J of Islamic Azad Univesity-Tehran Medical Branch 2011; 20: 278-84. [Persian]##10. Noorbala AA, Bagheriyazdi SA, Mohammad K. The Validation of General Health Questionnaire- 28 as a Psychiatric Screening Tool. Hakim Research Journal 2009; 11(4): 47- 53. [Persian]##11. Nojoomi M, Ghalebandi MF, Akhbari R, Gorji R. Sleep pattern and prevalence of sleep disturbances in medical students and specialist residents. Med Sci J of Islamic Azad Uni-Tehran Med Branch 2009; 19: 55-9. [Persian]##12. ThropyMj, Editor. International classification of sleep disorder: diagnostic and coding manual. Rochester: Diagnostic Classification Steering Committee-American Sleep Disorder Association; 1990. ##13. Azad MC, Fraser K, Rumana N, Abdullah AF, Shahana N, Hanly PJ, Turin TC. Sleep disturbances among medical students: a global perspective. J Clin Sleep Med 2015;11(1):69–74.##14. Ebrahimi Afkham A, Ghalebandi MF, Salehi M, Kafian Tafti A, Vakili Y, Akhlaghi Farsi E. [Study of Sleep parameters andfactors effecting on sleep quality of outpatients clients of selected Rasol-EAkram hospital clinics.] J of Iran Uni of Med Sci 2008; 58(15): 31-7. [Persian]##15. Salehi M, Akkasheh GH, Jamshidi A. Evaluation of mental health and its interacting factors in personal of Hamid porcelain. Fayz J 2002;5:42-6. [Persian]##16. ZamanianArdakani Z, Kakooei H, Ayattollahi SMT, Karimian SM, NasleSeraji G. Menthal health survey of shift work nurses in shirazrovidence, Iran. J of Public Health and Institute of Public Health Research 2007; 5(4):47-54. [Persian]##17. Kaplan H, Sodok VA. Normal sleep and sleep disorder. In: Kaplan H, Sadok VA, Eds. Synopsis of psychiatry11th ed.Philadelphia: Lippincott Williams & Wilkins 2015: 533-63.##18. KeshavarzAkhlaghi AA, Ghalebandi MF. Sleep quality and its correlation with general health in pre-university students of Karaj, Iran. Iran J Psychiatr Behav Sci. 2009;3(1):44-9. [Persian]##19. Masoodzade A, Zangane A, Shahbaznezhad L. ##Daytime sleepiness in medical students at Mazandaran## university of medical sciences, 2003. J Mazandaran Univ Med Sci. 2006; 16 (52):75-80. [Persian]##20. Zeitlhofer J, Schmeiser-Rieder A, TriblG,Rosenberger A, BolitschekJ,Kapfhammer G, et al. Sleep and quality of life in the Austrian population. ActaNeurolScand 2000; 102(2): 249-57.##21. Buysse DJ, Reynolds III CF, Monk TH,Berman SR, Kupfer DJ. The Pittsburgh##sleep quality index: a new instrument for psychiatric practice and research. Psychiatry Res 1989; 28(2): 193-213.##22. Gaba DM, Howard SK. Fatigue among clinicians and thesafety of patients. NEJM 2002; 347:1249-55.##23.Accreditation council for graduate medical education(ACGME). Statement of justification/impact for the finalapproval of common standards related to resident dutyhours. 2007. Available at: ## http://www.acgme.org.##24. Crausman RS. Resident’s work hours.New Eng J Med 2003; 348: 664- 5.##25. sairam P. Implementation of the 80-hour work-week limitation for residents has improved patient care and education. J Clin Sleep Med 2006;2:14-17.##26. Iber C. Implementation of the 80-hour work-week limitation for residents has not improved patient care and education. J Clin Sleep Med 2006;2:18-20.#### ##

ویژگی های روان سنجی نسخه فارسی مقیاس احساس تنهایی کودک در دختران دبستانی شهر کرمان Psychometric Properties of the Persian Version of the Children’s Loneliness Scale in Elementary School Girls in Kerman 1 1 هدف: این پژوهش به بررسی ویژگی­های روان­سنجی مقیاس احساس تنهایی کودک در دانش‌آموزان می­پردازد. روش­: جامعه آماری شامل دانش­آموزان ابتدایی دختر شهر کرمان (93-92) است که از میان آن­ها 320 نفر با روش نمونه­گیری تصادفی چند­مرحله­ای خوشه­ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده­ها مقیاس احساس تنهایی به دانش­آموزان و پرسشنامه سیاهه رفتاری کودک به مادرانشان جهت پاسخ  گویی داده شد. برای تحلیل داده­ها از آلفای کرونباخ، همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون، همبستگی دو نیمه کردن وبازآزمایی استفاده شد. یافته­ها: علاوه بر روایی صوری، مقیاس احساس تنهایی از همسانی درونی بالایی (83/0)برخوردار است و همبستگی­های ماده-کل نشان داد، تمام ماده­ها با نمره کل، همبستگی قابل قبولی دارند (57/0-20/0). اعتبار مقیاس از طریق دو نیمه کردن آزمون73/0 و روش بازآزمایی برابر با 76/0بود. روایی همزمان این مقیاس به­واسطه همبستگی متوسط (25/0-18/0) آن با اکثر زیر مقیاس­های درونی سازی شده سیاهه رفتاری کودک تأیید شد و احساس تنهایی پیش­بینی­کننده زیر­مقیاس­های سیاهه رفتاری کودک بود. نتیجه­گیری: مقیاس احساس تنهایی کودک در جامعه دانش­آموزان دختر دوره دبستان شهر کرمان دارای روایی و پایایی مناسبی است. 2 Objectives: This study examined the psychometric properties of the Children’s Loneliness Scale among elementary school girls. Method: The statistical population consisted of elementary school girls in the city of Kerman (2013-2014), from which a sample of 320 students were selected using multistage cluster random sampling. For gathering data, Loneliness Scale to children and Child Behavioral Checklist were given to their mothers. Data were analyzed using Cronbach’s alpha, Pearson correlation, regression analysis, Split-half correlation, and test-retest. Results: In addition to face validity, the Children’s Loneliness Scale has high internal consistency (0.83) and item-total correlations showed that all items have acceptable correlation with the total score (0.20-0.57). Split-half and test-retest correlation coefficients were 0.73 and 0.76, respectively. Concurrent validity of the scale was confirmed by moderate correlations (0.18-0.25) with most of the internalizing subscales of Child Behavioral Checklist; and Loneliness was predicting factor for subscales of Child Behavioral Checklist. Conclusion: The Children’s Loneliness Scale in the community of the elementary school students in the city of Kerman has a good reliability and validity. 58 66 2016/09/182016/09/182016/09/182016/09/182016/09/182016/09/18 1395/6/28 2016/09/182016/09/182016/09/182016/09/182016/09/182016/09/18 1395/6/28 بهاره انجم شعاع Bahareh Anjomshoaa دانشگاه شهید بهشتی ایران Email:bahare_anjomshoaa@yahoo.com سعید قنبری Saeed Ghanbari دانشگاه شهید بهشتی ایران هاجر فلاح زاده Hajar Fallah zadeh دانشگاه شهید بهشتی ایران ابوالقاسم خوش کنش Abolghasem Khosh konesh دانشگاه شهید بهشتی ایران loneliness scale psychometric properties reliability validity مقیاس احساس تنهایی؛ ویژگی‌های روان‌سنجی؛ پایایی؛ روایی 1. Elhageen A. Effect of Interaction between Parental Treatment Styles and Peer Relations in Classroom on the Feelings of Loneliness among Deaf Children in Egyption School. [dissertation]. [Egypt]: Uni Egypt; 2004.##2. Cheshme alaee M. Effectiveness of teaching social skills to two groups ofchildrenand children and their mothers to reduce loneliness and increase peer acceptance [dissertation].[Iran]: Shahid Beheshti University; 2012 . 143p.[Persian]##3. Sullivan HS. The Interpersonal theory psychiatry. New York: Norton; 1953.##4. Weiss RS. Loneliness of emotional and social isolation. Cambridge: MIT Press; 1973.## ##5. Richman D. The lonely crowded: A study of the changing American character. New Haven, Conn: Yale University Press; 1959.##6. Bakkaloglu H. Comparison of the loneliness levels of mainstreamed primary students according to their sociometric status. Soc Behave Sc. 2009; 21(2):330-6.##7. Lynn- Shortel L. The healthy solitary person. [Dissertation]. [Northapmton University]: Smith College School;2008. 72p.##8. Moore D, Schultz NR. Loneliness and adolescence: Correlations, attributions and coping. J Youth Adolesc. 1993; 12(2):95-100.##9. Asher SR, Paquette JA. Loneliness and peer relations in childhood. Current Directions in Psychol Sc. 2003; 12(3):75-78.##10. Heinrich M, Gullone E. The clinical significance of loneliness a literature review. Clin Psycholo Rev. 2006; 26(6):695-718.##11. Fontaine RG, Yang C, Burkes VS, Dodge KA, Price J, Pettit G, et al. Loneliness as a partial mediator of the relation between low social preference in childhood and anxious/depressed symptoms in adolescence. Dev Psychopathol. 2009; 2(12):479-91.##12. Juntilla N. Modeling the relations of adolescents' loneliness, social anxiety and social phobia. Psychol soc Northern Greece. 2010; 8:69-99.##13. Anari A, Rahim zadeh S, Bayat M. Loneliness and social self-efficacy in adolescence. Dev Psychol. 2009; 22(6):87-96.##14. Madge N, Hewitt A, Hawton K, Wilde E, Corcoran P, Fekete, S, etal. Deliberate self-harm within an international community sample of young people: comparative findings from the Child and Adolescent Self-harm in Europe (CASE) Study. J Child Psychol Psych. 2008; 49:667-77.##15. Schinka KC, Van Dulmen MH, Bossarte, R., Swahn M. Association between Loneliness and suicidality during middle childhood and adolescence: longitudinal effects and the role of demographic characteristics. J Psychol. (2012); 146:105-18.##16. Dunn JC, Dunn JG, Bayduza A. Perceived athletic competence, sociometric_status and loneliness in elementary school children. J Sport Behave. 2007; 30(3):249-69.##17. Qualter P, Rotenberg KJ, Barrett L, Henzi P, Barlow A, Stylianou MS. Investigating hypervigilance for social threat of lonely children. J Abnormal Child Psychol. 2013; 41:325-38.##18. Gierveld J J, Romer CT. Loneliness in old age in Eastern and Western Eurppean societies: theorical perspectives. J Europ Age. 2012; 9:285-95.##19. Jones WH, Freman JE, Goswick RA. The persistence of loneliness: Self and other determinants. J Personal Soc Psychol. 1981; 49:27-48.##20. Hojat M. Loneliness as a function of parent-child and peer relations. J Psychol.1982; 112(1):129-33.##21. Perlman D, Peplau LA. Loneliness: A sourcebook of current theory: Research and theory. New York: Wiley; 1982.##22. Hojat M, Crandall RL. Loneliness Theory Research and Application. California: J Inc. Publication; 1989.##23. Hemati Gh, Dehshiri Gh, Shojaei S, Hakimi Rad E. Health and loneliness Status of the Elderly Living in Nursing Homes Versus Those Living with Their Families. J Elder. 2008; 3(8):557-67.[Persian]##24. Dehshiri Gh, Borjali A, Sheykhi M, Habibi Askarabad M. Development and Validation of the Loneliness Scale among University Students. J Psychol. 2008; 12(3): 282-96. [Persian]##25. Jowkar B, Salimi A. Psychometric properties of the short form of the social and emotional loneliness scale for adults (SELSA-S). J Behave Sci. 2011; 5(4):308-17. [Persian]##26. Ghasem zadeh L, Shahr Aray M, Moradi A. The prevalence of Internet addiction and its relationship with loneliness and self-esteem in high school students in Tehran. J Edu. 2009; 9:41-68.[Persian]##27. Anari A, Rahimzadeh S, Bayat M. Loneliness and Social Self-Efficacy in Adolescence. Dev Psychol. 2009; 6(22):87-96.[Persian]##28. Peyvasegar M. The prevalence of deliberate self-harm and its relationship with loneliness and attachment in girl Students. Psychol S. 2013; 9(1):29-52.[Persian]##29. Azad Farsani Y, Parsaei S, Darabi E, Alvandi, Z. The Psychometrics Properties of the Children Loneliness Scale in Guidance School Students. J Ap Psycol. 2013;14(1): 32-42.[Persian]##30. Asher SR., Weeler VA. Children’s Loneliness: A comparison of rejected and neglected peer status. J Consult Clin Psychol. 1985; 53:500-05.##31. Schmidt N, Sermat V. Measuring loneliness in different relationships. J Pers Soc Psycol. 1983; 44:1038-47. ##32. Wadsworth DB. Two scales differentiating between emotional isolation and social isolation as two distinct types of loneliness. Unpublished master’s thesis, Humboldt State University, Arcata, California. 1986; pp 47-48.##33. Russel D. UCLA Loneliness Scale (version 3): Reliability, validity, and factor structure. J Pers Asses. 1996; 66:20-40.##34. Asher S, Hymel S, Renshaw P. Loneliness in children. Child Dev. 1984;55:1454-64.##35. Vellymalay SKN. Loneliness and Social Dissatisfaction among Preschool Children. Can Soc Sci. 2010; 6(4):167-74. ##36. Chari M, khayer, M. Solitude feeling measurement ##scale efficacy study in junior high school students. J Shiraz univ humanit and soc sci. 1381; 19(1):46-59.[Persian]##37. Cloutier P, Martin J, Kennedy. M, Muehlenkamp J. Characteristics and Co-occurrence of Adolescent Non-Suicidal Self - Harm and Suicidal Behaviours in Pediatric Emergency Crisis Services Paula Cloutier. J Youth Adolesc. 2010; 39:259-69.##38. Achenbach TM, Rescorla LA. Manual for the ASEBA School-Age Forms & Profiles: Research Center of Children, Youth &Families, [dissertation]. [ Burlingron]: Vermont University, 2001;70p. ##39. Minaee A. Standardization of Achenbach Child Behavioral Checklist, Self-evaluation questionnaire and Teacher report form. J Child Especial. 2006; 6(1):529-58. [Persian]##40. Lee A, Hankin BL. Insecure Attachment, dysfunctional attitudes, and low self- esteem predicting prospective symptoms of depression and anxiety during adolescence. J Clin Child and Adoles Psychol. 2009; 38(2):219-31.## ##

ویژگی‌های روان‌سنجی نسخه فارسی پرسشنامه دوجین کثیف Psychometric Properties of Persian Version of Dirty Dozen Scale 1 1 هدف: صفات سه­گانه تاریک شخصیت، فرمول­بندی جدیدی از شخصیت ناسازگارانه است که از سطوح غیر بالینی خودشیفتگی، ماکیاولیسم و جامعه­ستیزی تشکیل شده است. هدف پژوهش حاضر بررسی خصوصیات روان­سنجی نسخه کوتاه پرسشنامه دوجین کثیف در جامعه ایرانی بود. روش: در این مطالعه مقطعی 300 دانشجو در سال تحصیلی 92-93 به روش نمونه­گیری تصادفی طبقه­ای انتخاب و با مقیاس صفات تاریک شخصیت، پرسشنامه­ شخصیت خودشیفته (NPI-16)، مقیاس جامعه­ستیزی پرسشنامه شخصیتی چندوجهی مینه سوتا MMPI و پرسشنامه ماکیاولیسم- 5 مورد ارزیابی قرار گرفتند. یافته­ها: تحلیل عاملی به روش تحلیل مؤلفه‌های اصلی نشانگر وجود سه عامل خودشیفتگی، ماکیاولیسم و جامعه­ستیزی بود. ضرایب باز آزمائی برای کل مقیاس و مؤلفه‌ها در دامنه­ای بین 66/0 تا 80/0 قرار داشت. ضریب همسانی درونی خرده مقیاس‌ها بین 68/0 تا 77/0 به دست آمد. همچنین ضرایب همبستگی نمره کل صفات تاریک شخصیت با خودشیفتگی، 57/0؛ با جامعه‌ستیزی، 42/0 و با ماکیاولیسم، 55/0 بود. درنهایت بین مردان و زنان در مؤلفه‌های صفات تاریک شخصیت تفاوت وجود داشت. نتیجه‌گیری: نسخه کوتاه پرسشنامه دوجین کثیف برای کاربرد در جامعه ایرانی از ویژگی­های روان­سنجی مناسب برخوردار است. 2 Objectives: Dark triad is a new formulation of maladaptive personality that is composed of Machiavellianism, subclinical narcissism, and subclinical psychopathy. The aim of the current research was to study the psychometric properties of the short form of Dirty Dozen Scale among Iranian population. Method: In this cross sectional study, 300 university students in 2014-15 academic year were selected using stratified sampling method and were assessed by Dark Triad Scale, Narcissistic Personality Inventory-16 (NPI-16), Psychopathy scale of the Minnesota Multiphasic Personality Inventory (MMPI), and Machiavellianism Questionnaire (MACH-IV). Results: Factor analysis by principle component analysis extracted three components: narcissism, machiavellianism and psychopathy. Test-retest correlation coefficients for the total scale and its subscales ranged from 0.66 to 0.80. Internal consistency of the subscales ranged from 0.68 to 0.77. Also, correlation coefficients between total score of Dark Triad Scale and Narcissistic personality, psychopathy, and Machiavellianism were 0.57, 0.42, and 0.55, respectively. Finally, there was a significant difference between males, and females’ scores on Dark Triad components. Conclusion: Short form of Dirty Dozen Scale has suitable psychometric properties for Iranian population. 67 76 2016/09/182016/09/182016/09/182016/09/182016/09/182016/09/182016/09/18 1395/6/28 2016/09/182016/09/182016/09/182016/09/182016/09/182016/09/182016/09/18 1395/6/28 رحیم یوسفی Rahim Yousefi دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، گروه روان‌شناسی ایران E-mail: yousefi@azaruniv.edu فائزه پیری Faeze Piri دانشگاه آزاد خوی ایران dark triad Machiavellianism narcissism psychopathy dirty dozen صفات تاریک؛ ماکیاولیسم؛ خودشیفتگی؛ جامعه ستیزی؛ دوجین کثیف 1. Kowalski RM. (Ed). Behaving badly: Aversive behaviors in interpersonal relationships. Washington, DC: American Psychological Association;2001.##2. Paulhus DL, Williams KM. The Dark Triad of personality: Narcissism, Machiavellianism, and psychopathy. J Res Pers.2002; 36(6): 556-563.##3. Furtner MR, Rauthmann JF, Sachse P. The self-loving self-leader: an examination of the relationship between self-leadership and the dark triad. Soc Behav Pers.2011; 39(3):369-380.##4. Jonason PK, Li NP, Webster GW, Schmitt DP. The Dark Triad: Facilitating short-term mating in men. Eur J Pers.2009; 23: 5-18.##5. Jonason PK, Li NP, Teicher EA. Who is James Bond? The Dark Triad as an agentic social style. Pers Individ Dif. 2010; 8:111-120.##6. Jonason PK, Webster GD. A protean approach to social influence: Dark Triad personalities and social influence tactics. Pers Individ Dif. 2012;52: 521–526.##7. Jonason PK, Webster GD, Schmitt DP, Li NP, Crysel L. The antihero in popular culture: A life history theory of the Dark Triad. Rev Gen Psychol.2012;16: 192–199.##8. Jonason PK, Krause L. The emotional deficits associated with the Dark Triad traits: Cognitive empathy, affective empathy, and alexithymia. Pers Individ Dif. 2013; 55: 532–537.##9. Christie R, Geis FL. Studies in Machiavellianism. New York: Academic Press; 1970.##10. Jakobwitz S, Egan V. The Dark Triad and normal personality traits. Pers Individ Dif. 2006. 40 (2):331-9. ##11. Raskin R, Hall CS. A Narcissistic Personality Inventory. Psychol Rep. 1979;45: 590-599.##12. Hare RD. Comparison of procedures for the assessment of psychopathy. J Consult Clin Psychol.1985;53:7–16.##13. Lilienfeld SO, Andrews BP. Development and preliminary validation of a self report measure of psychopathic personality traits in noncriminal populations. J Pers Assess.1996; 66: 488–524.##14. Hare RD. Manual for the revised Psychopathy Checklist (2nd ed). Toronto, ON: Multi-Health Systems; 2003.##15. Forth AE, Brown SL, Hart SD, Hare RD. The assessment of psychopathy in male and female noncriminals: Reliability and validity. Pers Individ Dif. 1996; 20: 531–543.##16. Hart S, Hare RD. Association between psychopathy and narcissism: Theoretical views and empirical evidence. In Ronningstam EF (Ed.), Disorders of narcissism: Diagnostic, clinical, andempiric al implications. Washington DC: American Psychiatric Press.1998: 415–436.##17. Fehr B, Samsom D, Paulhus DL. The construct of Machiavellianism: Twenty years later. In Spielberger CD, Butcher JN. (Eds.), Advances in personality assessment. Hillsdale, NJ: Erlbaum.1992; 9: 77–116.##18. McHoskey JW, Worzel W, Szyarto C. Machiavellianism and psychopathy. J Pers Soc Psychol. 1998; 74: 192–210.##19. Gustafson SB, Ritzer DR. The dark side of normal: a psychopathy-linked pattern called aberrant self-promotion. Eur J Pers.1995; 9:147-183.##20. McHoskey J. Narcissism and Machiavellianism. Psychol Rep.1995;77: 755–759.##21. Jonason PK, Webster GD. The Dirfy Dozen: A concise measure ofthe Dark Triad. Psychol Assess. 2010; 22: 420-432.##22. ##23. Wilson DS, Near D, Miller RR. Machiavellianism: a synthesis of the evolutionary and psychological literatures. Psychol Bull. 1996; 119:285-289.##24. Jones DN, Paulhus DL. Different provocations trigger aggression in narcissists and psychopaths. Soc Psychol Personal Sci. 2010;1:12–18.##25. Jonason PK, Li NP, Buss DM. The costs and benefits of the Dark Triad: Implications for mate poaching and mate retention tactics. Pers Individ Dif. 2010;48: 373–378.##26. Raskin R, Terry H. A principle-components analysis of the Narcissistic Personality Inventory and further evidence of its construct validity. J Pers Soc Psychol.1988;54(5):890-902.##27. Auerbach JS. Validation of two scales for narcissistic personality disorder. J Pers Assess.1984;48:649-653.##28. Saucier GD. Mini-markers: A brief version of Goldberg’s unipolar Big-Five Markers. J Pers Assess.1994;63:506–516.##29. Jonason PK & Webster GD. The Dirty Dozen: A concise measure of the Dark Triad. Psychol Assess. 2010; 22: 420 432.##30. Jonason PK, Li NP & Czarna AZ. Quick and dirty: Some psychosocial costs associated with the Dark Triad in three countries. Evolutio Psychol.2013; 11: 172-185.##31. Rauthmann JF & Kolar GP. Positioning the Dark Triad in the interpersonal circumplex: The friendly-dominant narcissist, hostile-submissive Machiavellian, and hostile -dominant psychopath? Pers Individ Dif.2013; 54: 622–627.##32. Jonason PK, Slomski S & Partyka J. The Dark Triad at work: How toxic employees get their way. Pers Individ Dif.2012: 52: 449–453.##33. Jonason PK & Krause L. The emotional deficits associated with the Dark Triad traits: Cognitive empathy, affective empathy, and alexithymia. Pers Individ Dif.2013; 55: 532-537.##34. Jonason PK, Kavanagh P, Webster GD & Fitzgerald D. Comparing the measured and latent Dark Triad: Are three measures better than one? J Methods Meas Soc Sci2011; 2: 28–44.##35. Ames DR, Rose P, Anderson CP. The NPI-16 as a short measure of narcissism. J Res Pers. 2006; 40: 440-50.##36. Mohammadzadeh A. Iranian validation of the narcissistic personality inventory-16. J Fundam Ment Health. 2010; 4(44): 274-81(In Persian).##37. Sahebolzamani M, Alilou L, Rashidi A, Shakibi A. Determining individual characteristics of addicts through multi-dimentional "MMPI" questionnaire who reffered to the treatment centers of Tehran in 2008.Urmia Med J. 2010; 20 (4):290-297.##38. Noorbala A. Mental health survey of the adult population in Iran. Br J Psychiatr. 2004; 184: 70-73.##39. Arefi M, Latifian M. The study role of empathy and Machiavelli beliefs in social competency of student with 9-12 years old. J of edu and lear st. 2011;60(2):61-81. ##Afkham Ebrahimi A, Birashk B, Maknoon N. Attachment Styles and Their Relationship to Self and Other Models and Personality Traits in Students of Faculties of University of Medical Sciences. Adv Cogn Sci. 2008;10(3):34-44.##40. Lee KA, Wiltshire MC, Bourdage JS, Visser BA & Gallucci A. Sex, power, and money: Prediction from the Dark Triad and Honesty-Humility. Eur J Pers.2013; 27: 169-184.## ##

تاریخچه انستیتو روانپزشکی تهران( بخش دوم- به روایت دکتر احمد محیط ) History of Tehran Psychiatric Institute 1 1 مقدمه بخش اول تاریخچه انستیتو روانپزشکی تهران به روایت دکتر ایرج سیاسی در شماره قبلی مجله روانپزشکی و روانشناسی بالینی ایران چاپ شد (1). تاریخچه انستیتو روانپزشکی تهران شانزدهم مرداد ماه 1357، هم‌زمان با فضای انقلابی در ایران، دکتر احمد محیط به همراه خانواده، با آرزوی خدمت به ایران و شوق سازندگی به کشور مراجعت کرد. روز پس از مراجعت به ایران، دکتر محیط با  دکتر ایرج سیاسی که رئیس انجمن توانبخشی بود، ملاقات داشت و او، دکتر محیط را به‌عنوان مسئول دستیاران روانپزشکی بیمارستان رازی معرفی کرد.  انجمن توانبخشی مشتمل بر یک واحد پژوهش و یک واحد آموزش بود. مسئول واحد پژوهش، دکتر بهمن فزونی  بود و مطالعه گسترده‌ای را روی همه‌گیرشناسی بیماری‌های روانی در ایران شروع کرده بود که دسترسی به مدارک آن بعداً ممکن نشد. واحد آموزش در دو بخش دستیاری روانپزشکی و آموزش روان‌پرستاری مشغول به فعالیت بود و بخش روانشناسی بالینی در حال راه‌اندازی و بخش آموزش کاردرمانی در حال شکل‌گیری بود. مبنای کار واحد آموزش، تشکیل تیمی ‌متشکل از روانپزشک، روان‌پرستار، روانشناس بالینی و کاردرمانگر1 بود و استراتژی و رسالت انجمن توانبخشی، ایجاد مراکز جامع خدمات بهداشت روان2 برگرفته از طرح معروف کندی3 در زمینه تحول بهداشت روان در آمریکا بود. سه مرکز در شهر تهران دایر شده بود. در مرکز، شرق و جنوب تهران؛ اما راه اندازی چنین مراکزی حتی در تهران نیز با موفقیت بالایی همراه نبود. دکتر محمود بهفر و دکتر داریوش ملک نیازی از روانپزشکانی بودند که در این مراکز مشغول به فعالیت بودند. مسئول واحد آموزش در سال‌های قبل از پیروزی انقلاب، دکتر کیومرث فرد  دانش‌آموخته روانپزشکی از آمریکا بود. پس از انقلاب، شادروان دکتر احمد نظام از طرف شادروان دکتر کاظم سامی، وزیر بهداشت وقت، به سمت ریاست انجمن توانبخشی منصوب شد. در اردیبهشت 1358، مرحوم دکتر کاظم سامی ‌به‌دنبال تقاضای کتبی برخی از دستیاران، از دکتر احمد محیط دعوت کرد تا به‌عنوان مسئول واحد آموزش انجمن توانبخشی مشغول به کار شود و او شرط پذیرش دعوت آنها را رضایت دکتر کیومرث فرد اعلام کرد. دکتر ایرج سیاسی تا سال 1359 در ایران بود و در طی دو سال بعد از انقلاب، دکتر احمد محیط تمامی ‌تلاششان را برای حفظ شأن و حرمت ایشان در انجمن به عمل آورد. انجمن توانبخشی در همان اوایل سال 1358 منحل شد ولی با درایت و پشتکار دکتر احمد محیط، واحدهای آموزشی و پژوهشی آن، در دل ساختار جدیدی به نام «انستیتو روانپزشکی تهران» قرار گرفت تا ادامه‌دهنده راه و رسالتی باشد که انجمن توانبخشی با ریاست دکتر ایرج سیاسی آغازگر آن بود. بدین ترتیب انستیتو روانپزشکی تهران در سال 1358 تحت نظارت معاونت آموزشی وزارتخانه و به ریاست دکتر احمد محیط افتتاح شد، ولی در نشان‌واره (لوگو) انستیتو  به پاس تلاش‌های دکتر ایرج سیاسی و همکارانشان در انجمن توانبخشی، سال 1356 (سال آغاز به کار واحد‌های آموزشی و پژوهشی انجمن) نقش بست. آرم یا نشان‌واره انستیتو توسط دکتر محیط طراحی شده است. نمادهای به‌کار رفته در این نشان‌واره، حال و هوای فضای انقلابی آن سال‌ها را تداعی می‌کند؛ زنجیرها از یک سو به زنجیر استبداد و از سوی دیگر به زنجیر بسته شده به پای بیماران مبتلا به اختلالات روانپزشکی اشاره دارد و لاله‌ها نیز در دو معنا به کار گرفته شده اند؛ یکی نمادی از خون شهیدان وطن و دیگری لاله‌ای که باید به جای زنجیر، به پای بیماران روانپزشکی بسته شود و همه این‌ها با مصرعی از شاعر پرآوازه و اندیشمند ایرانی، مولوی مزین می‌شود: «تن ز جان و جان ز تن مستور نیست». بدین‌ترتیب انستیتو روانپزشکی تهران از سال 1358 به‌طور رسمی ‌آغاز به کار کرد و فعالیت‌های انجمن به شکلی نو پیگیری شد. در ابتدای فعالیت انستیتو، دکتر کاظم سامی ‌از دکتر احمد محیط برای رفع بحرانی در بیمارستان روانپزشکی سلامی ‌شیراز دعوت کرد؛ به سرپرستی دکتر محیط، تعدادی از دستیاران روانپزشکی (با نمایندگی دکتر محمدعلی دربندی) و روان‌پرستاران انستیتو ظرف مدت 24 ساعت از تهران به شیراز منتقل شده و بحران مذکور را مدیریت کردند. اواخر سال 1358، انستیتو از ساختمانی در خیابان انقلاب، به خیابان آیت‌اله طالقانی، ابتدای کوچه جهان نقل مکان کرد. انستیتو که در ابتدا تحت نظارت معاونت آموزشی وزارتخانه شروع به کار کرده بود در جریان تحولات، به علت مکان جغرافیایی اش، تحت نظارت اداره بهداری منطقه شرق تهران قرار گرفت. در راستای سیاست عدم تمرکز بیماران در بیمارستان روانپزشکی رازی، انستیتو در پی گسترش مراکز بیمارستانی‌اش برآمد. در سال 1360، باشگاه وزارت کشاورزی بر فراز تپه‌های گیشا (کوی نصر)، در مکانی که امروزه برج میلاد تهران بر آن واقع شده، با حمایت دکتر عباس شیبانی (وزیر کشاورزی وقت) و تلاش دکتر احمد محیط، به انستیتو اختصاص داده و نام بیمارستان شهید اسماعیلی بر آن گذاشته شد. سپس باشگاه ساواک، واقع در کیلومتر 7 جاده مخصوص کرج، در زمان نخست وزیری شهید محمد علی رجایی و با وساطت مرحوم شگرف نخعی، به انستیتو ملحق و نام بیمارستان شهید نواب صفوی بر آن گذارده شد. شهید رجایی در برگه مجوز تأسیس این بیمارستان این جمله را مرقوم کردند: «برای بیماران مستضعف روانی مبارک باشد». نام فعلی این مرکز، «مرکز آموزشی درمانی روانپزشکی ایران» است. از دیگر فعالیت‌های دکتر احمد محیط در زمان تصدی ریاست انستیتو روانپزشکی تهران، برگزاری جلساتی با دستیاران روانپزشکی شب‌های یکشنبه در مطب بوده است. در این جلسات مباحث بین رشته‌ای از فلسفه و ادبیات مورد مطالعه قرار می‌گرفت. برنامه سطح‌بندی خدمات بهداشتی در قالب «خدمات بهداشتی اولیه[1]» به صورت آزمایشی (پایلوت) در دو منطقه ایران، قبل از پیروزی انقلاب (سال 1356) آغاز شده بود و دکتر محمدعلی برزگر، دکتر حسین ملک‌افضلی، مرحوم دکتر کامل شادپور و مرحوم دکتر سیروس پیله‌رودی از فعالان انجام طرح پایلوت بودند. در جوامعی مثل شوروی سابق و چین، از بین مردم هر منطقه، افرادی بومی ‌بودند که به سایر مردم، خدمات بهداشتی ارائه می‌کردند؛ ایده بهورز تا حدودی از این جا شکل می‌گیرد اما باید خاطر نشان کرد که پایه‌گذار مفهوم (concept) بهورز در ایران، دکتر فریدون رهنما است. با پیروزی انقلاب، برنامه مذکور در سطح پایلوت متوقف ماند تا اینکه در زمان اولین دوره وزارت دکتر سید علیرضا مرندی، به‌صورت یک طرح ملی و کشوری به اجرا درآمد. موفقیت این طرح که یکی از برجسته‌ترین رویدادها در تاریخ پزشکی ایران در سال‌های بعد از انقلاب است مرهون تلاش‌های دکتر حسین ملک افضلی، مرحوم دکتر کامل شادپور و مرحوم دکتر سیروس پیله‌رودی در همراهی با دکتر سید علیرضا مرندی بود. پس از اجرای این طرح عظیم، اولین شخصی که از سازمان جهانی بهداشت، پس از انقلاب از ایران بازدید به‌عمل آورد دکتر ویگ[2] بودند، ایشان مسئول وقت بهداشت روان در  [3](EMRO)بودند و این بازدید در سال 1364 انجام شد. ]شاید بتوان گفت سفر دکتر ویگ به ایران بهانه‌ای شد تا دغدغه‌ها و ایده‌های دکتر محیط جامه عمل بپوشند. در گفتگوی مفصلی که «رسانه داروپخش» (شماره 55/ سال پنجم/ مهرماه 1364) پیش از بازدید دکتر ویگ از ایران با دکتر احمد محیط انجام داد، نگرش و دیدگاه ایشان به خوبی نمایان است. سی سال پیش که جمعیت ایران حدود چهل میلیون نفر و تعداد روانپزشکان حدود 200 نفر بود، نظرات و پیشنهادات ایشان در این مصاحبه از یک سو شامل «تشکیل تیم روانپزشکی مشتمل بر روانپزشک، روان‌پرستار، مددکار اجتماعی، روانشناس و کاردرمانگر»، «نیاز مبرم به تشکیل شبکه خدمات روانپزشکی در تلفیق با شبکه بهداشتی- درمانی کشور»، «سطح‌بندی خدمات روانپزشکی از سطح روستا به سطح مرکز استان»، «ایجاد مراکز روزانه» و «حمایت از بیماران روانپزشکی در قوانین کار» در جهت بیماریابی و از سوی دیگر «تداوم درمان و حفظ سلامت روانی بیماران روانپزشکی خارج از بیمارستان و در جامعه» بود[. دکتر ویگ طرح آزمایشی ادغام بهداشت روان در مراقبت‌های بهداشتی اولیه را در هند انجام داده بود. در طول مدت اقامت یک هفته‌ای او در ایران، به پیشنهاد دکتر احمد محیط، پیش‌نویس برنامه ملی بهداشت روان کشور با هدایت انستیتو روانپزشکی و مشارکت تنی چند از روانپزشکان ایرانی نوشته شد. تهیه‌کنندگان پیش‌نویس برنامه ملی بهداشت روان علاوه بر دکتر ویگ از سازمان جهانی بهداشت عبارت بودند از دکتر احمد محیط (سازمان‌دهنده و دبیر برنامه)، دکتر ‌هاراطون داویدیان (رئیس جلسات)، دکتر محمد صنعتی، دکتر ابوالقاسم حسینی، دکتر نصرت‌اله پورافکاری، دکتر سید حسین فخر، دکتر فریدون مهرابی و روانپزشکان دیگری که توسط دکتر احمد محیط از سراسر کشور دعوت شده بودند. رسالت یا استراتژی اول این پیش‌نویس، ادغام بهداشت روان در خدمات بهداشتی اولیه[4] بود. ضمناً این برنامه اولین برنامه تخصصی[5] بود که در شبکه بهداشت کشور ادغام شد. از سویی، در سال 1364، به‌دنبال تصویب قانون تأسیس وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، آموزش رشته پزشکی که تا آن زمان به عهده وزارت علوم بود به وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی واگذار شد و در این راستا، دانشگاه‌های علوم پزشکی ایجاد شدند و در سال 1365، انستیتو روانپزشکی تهران، زیرمجموعه دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران شد. برای اجرایی‌شدن برنامه ملی ادغام بهداشت روان در خدمات بهداشتی اولیه، نیاز به انجام آن به صورت آزمایشی (پایلوت) بود؛ سه شهر انتخاب شدند، یکی شهرکرد به پیشنهاد دکتر بیژن صدری‌زاده (معاون بهداشتی وقت وزارتخانه)، دیگری شهرضا و سومی ‌ساوجبلاغ. هنگامی‌که طرح پایلوت شهرکرد به‌عنوان بخشی از برنامه ملی، با حضور و همت زنده‌یاد دکتر داود شاه‌محمدی در حال انجام بود، دکتر اسماعیل اکبری رئیس وقت دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، در سفری به ژنو با دکتر نورمن سارتوریوس[6] که در آن زمان رئیس بخش بهداشت روان سازمان جهانی بهداشت بود، ملاقات کرده و پیشنهاد برگزاری یکی از نشست‌های بهداشت روان سازمان جهانی بهداشت با میزبانی اصفهان را مطرح کرد. به‌دنبال این امر، تصمیم گرفته شد که طرح پایلوت دوم در شهرضا از شهرستان‌های استان اصفهان برگزار شود. دکتر محیط در دو سفر به اصفهان با همکاری جمعی از روانپزشکان دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، مقدمات انجام این طرح آزمایشی را فراهم کرد. این مهم، در جریان نشست مذکور مورد توجه چشمگیر شرکت‌کنندگان قرار گرفت. طرح آزمایشی سوم حدود 6 ماه بعد در ساوجبلاغ شروع شد . در همین موقع، وزارتخانه جدید شروع به برگزاری نشست‌های 15 روزه در استان‌های مختلف کرده بود، هدف از این نشست‌ها تبیین برنامه‌های جدید برای رسالت نوین وزارتخانه بود. در فاصله شش ماهه بین طرح آزمایشی شهرضا و ساوجبلاغ، دکتر محیط برای اجرایی‌کردن برنامه ادغام بهداشت روان در خدمات بهداشتی اولیه در سایر کشور، سفرهایی (در چارچوب نشست‌های 15 روزه) به استان‌های آذربایجان شرقی، آذربایجان غربی، کرمان، فارس، سیستان و بلوچستان و هرمزگان داشت. در نشست شهر کرمان که نحوه اجرای این برنامه ملی توسط دکتر احمد محیط تبیین می‌شد، دکتر جعفر بوالهری به‌عنوان معاون بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان شرکت داشت. بعدها دکتر جعفر بوالهری در انجام پایلوت ساوجبلاغ نیز نقش به‌سزایی داشتند. سال 1366 آموزش بهورزها برای انجام برنامه ادغام بهداشت روان در خدمات بهداشتی اولیه آغاز شد و از آنجا که طرح آزمایشی به خوبی در حال پیشرفت بود، به‌طور هم‌زمان در سراسر کشور اجرایی شد. تا سال 1369، فعالیت‌های یادشده در انستیتو روانپزشکی تهران به ریاست دکتر محیط ادامه یافت تا اینکه او پس از 11 سال از ریاست انستیتو معاف شده و دکتر سید احمد واعظی به این مقام منصوب شد. سپاسگزاری با سپاس مجدد از استاد گرامی، جناب آقای دکتر جعفر بوالهری، رئیس دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان- انستیتو روانپزشکی تهران که فرصت مصاحبه و نگارش این مهم را به من سپردند. ]بنا به اظهار نویسنده مسئول مقاله، حمایت مالی از پژوهش و تعارض منافع وجود نداشته است[. 77 80 2016/09/182016/09/182016/09/182016/09/182016/09/182016/09/182016/09/182016/11/16 1395/8/26 2016/09/182016/09/182016/09/182016/09/182016/09/182016/09/182016/09/182016/11/16 1395/8/26 شهره محسنی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی- درمانی ایران، مرکز تحقیقات بهداشت روان ایران E-mail: shona5_md@yahoo.com Psychiatric Institute History انستیتو روانپزشکی تاریخچه 1.Mohseni S. History of Tehran Institute of Psychatry (Part 1). Iran J Psychiatry and clin Psychol. 2015; 274-276. [Persian]## ##