مرور نظام‌مند پژوهش‌های انجام‌شده در زمینه ادغام خدمات بهداشت روان در مراقبت‌های بهداشتی اولیه در ایران Integration of Mental Health Care in Primary Health Care Program in Iran: A Systematic Review 1 1 هدف: هدف پژوهش حاضر مرور بررسی‌های انجام‌شده در ایران در مورد برنامه ادغام خدمات بهداشت روان در مراقبت‌های بهداشتی اولیه ( PHC )، طی سال‌های 1367 تا 1386 است. روش : جست‌وجوی الکترونیک، جست‌وجوی دستی، جست‌وجو در فهرست منابع و تماس با اشخاص صاحب‌نظر انجام و بانک‌های اطلاعاتی Pubmed ، IranDoc ، SID ، IranPsych ، Embase ، PsycINFO و Iranmedex جست‌وجو شد. در مجموع، از تعداد 156 چکیده پژوهش به‌دست‌آمده، 26 گزارش و پژوهش مرتبط با برنامه ادغام خدمات بهداشت روان در PHC انتخاب شد. یافته‌ها : گزارش‌های مستند بیانگر آن است که در طول 20 سال گسترش تدریجی برنامه، 6/54 درصد جمعیت کشور (2/95 درصد جمعیت روستایی و 6/36 درصد جمعیت شهری) زیر پوشش این برنامه قرار گرفته‌اند. میزان کل بیماریابی بهورزان در زمان بررسی 7/14-3/4 نفر در هزار نفر جمعیت بود. نُه بررسی انجام‌شده درباره سنجش آگاهی و نگرش بهورزان و افراد جامعه، حاکی از افزایش مطلوب در این متغیر بود. نتیجه‌گیری : اجراء برنامه ادغام خدمات بهداشت روان در PHC در مناطق روستایی و شهرهای کوچک با موفقیت همراه بوده، اما جوابگوی جمعیت کلان‌شهری و شهرهای بزرگ کشور نیست. بنابراین تجدیدنظر در این برنامه ضرورت دارد. 2 Objectives : The current study aimed to provide a systematic review of studies conducted between 1998 and 2008 on the primary healthcare program (PHC) in Iran. Method: Electronic and manual search of a number of internal and external databases and resources (including Pubmed, IranDoc, SID, IranPsych, Embase, PsycINFO, and Iranmedex) were conducted as well as interviews with professionals in the sector. In total, of the 156 research abstracts that were obtained, 26 reports and research programs relating to the subject of integration of mental health care in PHC in Iran were selected. Results: Studies suggest that, in its 20-year gradual expansion, the integrated program has covered 54.6% of the country’s population (specifically 95.2% of rural and 36.6% of urban population). Moreover, the total number of case findings by health workers increased from 4.3 to 14.7 persons in every thousand of the population . Nine assessments conducted to examine knowledge and attitudes of health workers and individuals in the community towards mental health indicated positive improvements in these factors. Conclusion: The integration of mental health care in PHC program has been successful in smaller cities and rural areas, but it has not been responsive to populations of large metropolitan cities in Iran. Therefore, there is an urgent need to revise this program . 3 8 2013/10/22 1392/7/30 2013/11/3 1392/8/12 شقایق شاه‌محمدی Shaghayegh Shahmohammadi دانشگاه آزاد اسلامی، واحد مرکز تحقیقات. انجمن ارتقاء بهداشت روان E-mail: Shaghayegh.shahmohamadi@gmail.com حمید یعقوبی Hamid Yaghobi دانشگاه علوم پزشکی شاهد جعفر بوالهری Jafar Bolhari ، مرکز تحقیقات بهداشت روان، انستیتو روانپزشکی تهران- دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان شیرین مشیرپور Shirin Moshirpour انستیتو روانپزشکی تهران- دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان : mental health; primary health care services; systematic review; Iran بهداشت روان؛ خدمات مراقبت بهداشتی اولیه؛ مرور نظام‌مند؛ ایران ## ##

اثر دریافت مکمل منیزیم در بهبود سلامت روانی سالمندان مبتلا به بی‌خوابی: کارآزمایی بالینی تصادفی دوسو کور Effect of Magnesium Supplementation on Mental Health in Elderly Subjects with Insomnia:A Double-blind Randomized Clinical Trial 1 1 هدف : هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر دریافت مکمل‌ منیزیم بر سلامت عمومی سالمندان مبتلا به بی‌خوابی بود. روش : در این کارآزمایی بالینی تصادفی دوسو کور، 46 سالمند مبتلا به بی‌خوابی به‌صورت تصادفی به دو گروه مداخله (مکمل منیزیم) و شاهد (دارونما) تقسیم شدند و به مدت هشت هفته، روزانه 500 میلی‌گرم منیزیم عنصری، به‌صورت اکسید منیزیم، یا دارونما دریافت کردند. در ابتدا و انتهای پژوهش پرسش‌نامه 28 گویه‌ای سلامت عمومی ( GHQ-28 ) و شاخص شدت بی‌خوابی ( ISI ) تکمیل و غلظت منیزیم و کورتیزول سرم اندازه‌گیری شد. عوامل مخدوشگر تن‌سنجی و مقادیر دریافت روزانه منیزیم، کلسیم، پتاسیم و کافئین، با مقیاس یادآمد 24ساعته خوراک نیز به‌دست آمد. تحلیل‌های غذایی با نرم‌افزار Nutritionist 4 انجام شد. مقایسه هر گروه، در دو مرحله ابتدا و انتهای پژوهش، با آزمون t زوجی و مقایسه میان دو گروه مداخله و شاهد، با آزمون t مستقل انجام شد. یافته‌ها : متغیر‌های زمینه‌ای دو گروه تفاوت آماری معنی‌داری نداشتند. در پایان پژوهش، میان دو گروه در نشانه‌های جسمانی‌سازی (04/0= p )، نشانه‌های اضطرابی و اختلالات خواب (02/0= p )، نشانه‌های افسردگی (001/0= p )، نمره کل GHQ-28 (01/0= p )، ISI (006/0= p ) و سطح کورتیزول سرم (008/0= p ) تفاوت معنی‌داری وجود داشت. نتیجه‌گیری : دریافت مکمل منیزیم ممکن است با تأثیر بر برخی شاخص‌های سلامت روانی و بی‌خوابی، باعث افزایش سلامت روانی در سالمندان مبتلا به بی‌خوابی شود. 2 Objectives : The objective of this study was to determine the effects of dietary magnesium supplementation on mental health in elderly individuals with insomnia. Method: A double-blind randomized clinical trial was conducted on 46 elderly subjects with insomnia randomly allocated to the magnesium or placebo (control) group. The groups received either 500 mg elemental magnesium or placebo, respectively, daily for eight weeks. General Health Questionnaire-28 (GHQ-28) and Insomnia Severity Index (ISI) were conducted at baseline and at the end of the intervention period. Serum magnesium and cortisol levels were also determined in the participants. In addition, information was obtained on anthropometric confounding factors and daily intake of magnesium, calcium, potassium and caffeine using the 24-hour Recall Questionnaire. The “Nutritionist 4” software was used for nutritional analysis. Statistical analysis was done using paired t-test to compare within-groups differences and Student's t-test to compare between-groups differences. Results: No significant differences were observed in the assessed variables between groups at baseline. Compared to the placebo group, dietary magnesium supplementation in the experimental group brought about statistically significant decreases in total GHQ-28 score (p=0.01), somatic symptoms (p=0.04), anxiety/insomnia symptoms (p=0.02), depression symptoms (p=0.001), Insomnia Severity Index (p=0.006), and serum cortisol concentration (p=0.008). Conclusion: Magnesium supplementation can affect some indices of mental health and insomnia and may hence result in improvements in general mental health in elderly people with insomnia. 9 19 2013/10/222013/10/2 1392/7/10 2013/11/32013/10/27 1392/8/5 بهنود عباسی Behnood Abbasi دانشکده علوم تغذیه و صنایع غذایی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی سیدمسعود کیمیاگر , Masoud Kimiagar دانشکده علوم تغذیه و صنایع غذایی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی شهریار شهیدی Shahriar Shahidi گروه روانشناسی دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید بهشتی مینو محمد شیرازی Minoo Mohammad Shirazi استادیارگروه تغذیه بالینی و رژیم درمانی، دانشکده علوم تغذیه و صنایع غذایی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی خسرو صادق نیت Khosro Sadeghniiat دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران مولود پیاب Moloud Payab دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران مهدی هدایتی Mehdi Hedayati پژوهشکده غدد درون‌ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی بهرام رشیدخانی Bahram Rashidkhani دانشکده علوم تغذیه و صنایع غذایی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی نسترن کریمی Nastaran Karimi انستیتو تحقیقات تغذیه و صنایع غذایی ایران magnesium supplementation،mental health،insomnia،elderly مکمل منیزیم،سلامت روانی،بی‌خوابی،سالمندی ## ##

فراوانی مصرف غیرپزشکی متیل‌فنیدیت (ریتالین) در دستیاران دانشگاه علوم پزشکی تهران و نگرش نسبت به مصرف آن Prevalence of Nonmedical Use of Methylphenidate (Ritalin) in Residents 1 1 هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی شیوع مصرف غیرپزشکی متیل‌فنیدیت (ریتالین) در دستیاران دانشگاه علوم پزشکی تهران و بررسی نگرش آنها نسبت به مصرف این دارو بود. روش: 240 دستیار (88 زن) از رشته‌های بالینی، به روش نمونه‌گیری در دسترس، از میان دستیاران بیمارستان‌های رسول اکرم (ص) و فیروزگر در پژوهش شرکت کردند. برای گردآوری داده‌ها آزمون غربالگری درگیری با الکل، سیگار و مواد (ASSIST) و پرسش‌نامه پژوهشگر‌ساخته برای بررسی نگرش دستیاران به مصرف ریتالین استفاده شد. داده‌ها با روش‌های آمار توصیفی و مجذور کای تحلیل شدند. یافته‌ها: فراوانی مصرف متیل‌فنیدیت در طول عمر، سال گذشته و ماه گذشته به‌ترتیب 48، 23 و 6/6 درصد و میزان مصرف در مردان بالاتر از زنان بود (01/0>p، 16/13=2). دلیل اصلی مصرف متیل‌فنیدیت شرکت در امتحان دستیاری بیان شد. نزدیک 20 درصد آزمودنی‌ها نسبت به مصرف غیرپزشکی متیل‌فنیدیت نگرش مثبت و نزدیک 40 درصد آنها نگرشی منفی داشتند. نتیجه‌گیری: مصرف غیرپزشکی متیل‌فنیدیت در میان دستیاران رشته‌‌های مختلف بالاست و بسیاری از آنها نسبت به مصرف غیرپزشکی آن نگرش منفی ندارند. 2 Objectives: The aim of this study was to investigate the prevalence of nonmedical use of methylphenidate and the attitude toward this use in residents of clinical specialties of Tehran University of Medical Sciences. Methods: Two hundred and forty residents of clinical specialties (88 women) were selected using convenient sampling from Rasul Akram and Firouzgar Hospitals. The sample responded to a modified version of the Alcohol, Smoking and Substance Involvement Screening Test (ASSIST), as well as a questionnaire of attitude toward methylphenidate use. The data were analyzed by descriptive statistics and chi square test. Results: The lifetime, one year, and one month prevalence of methylphenidate use in the sample was 48%, 23%, and 6.6%, respectively. The prevalence was significantly higher in men than in women (2=13.16 p<0.01). The main reason for the use of methylphenidate was getting prepared for the residency exam. Twenty percent of the residents had a positive and 40% had a negative attitude toward methylphenidate use. Conclusion: Nonmedical use of methylphenidate is high among residents of different specialties and many of them did not have a negative attitude toward nonmedical use of methylphenidate. 20 27 2013/10/222013/10/22013/10/2 1392/7/10 2013/11/32013/10/272013/10/27 1392/8/5 لیلی خادمی Leili Khademi دانشگاه علوم پزشکی ایران سید وحید شریعت vahid shariat دانشگاه علوم پزشکی ایران. مرکز تحقیقات بهداشت روان، انستیتو روانپزشکی تهران- دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان vahid.shariat@gmail.com methylphenidate، internship، residency، frequency of use، attitude متیل‌فنیدیت،انترنی،دستیاری،فراوانی مصرف، نگرش ## ##

عزّت نفس و نگرش به ظاهر بدنی پیش و پس از عمل جراحی زیبایی بینی Self-esteem and Attitude Toward Body Appearance Before and After Cosmetic Rhinoplasty 1 1 هدف : هدف پژوهش حاضر مقایسه عزّت نفس و نگرش به ظاهر، پیش و پس از عمل جراحی زیبایی بینی بود. روش : پژوهش نیمه‌آزمایشی حاضر با طرح پیش‏آزمون- پس‏آزمون و با روش نمونه‌گیری آسان انجام شد. جامعه پژوهش عبارت بود از تمامی متقاضیان عمل جراحی زیبایی بینی که در شش ماه اول سال 1389 به درمانگاه گوش و حلق و بینی بیمارستان امیر اعلم و یک مطب خصوصی گوش و حلق و بینی در شهر تهران مراجعه کرده بودند. ملاک ورود به پژوهش درخواست عمل جراحی تنها به دلیل زیبایی (و نه به دلیل بدشکلی بینی یا اختلال عملکرد بینی) بود. 40 نفر به پرسش‌نامه‌های مشخصات فردی، عزّت نفس کوپرسمیت و طرحواره‌های مربوط به ظاهر پاسخ دادند و داده‌ها با آزمون t وابسته تحلیل شد. یافته‌ها : میان نمره‌های عزّت نفس آزمودنی‌ها پیش و پس از جراحی تفاوتی دیده نشد. میان نمره‌های نگرش به ظاهر بدنی، پیش و پس از عمل جراحی تفاوت وجود داشت (05/0≥ p ، 39= df ، 01/3= t ) و جنسیت بر این رابطه اثرگذار نبود. نتیجه‌گیری : عمل جراحی زیبایی بینی بر بهبود مؤلفه روان‌شناختی نگرش به ظاهر بدنی تأثیر دارد و به نظر می‌‌رسد عوامل روان‌شناختی هم در تقاضای عمل جراحی زیبایی و هم در نتایج حاصل از آن نقش دارند. بنابراین بررسی مؤلفه‌های روان‌شناختی پیش از عمل جراحی زیبایی بینی ضروری است . 2 Objectives: the current study aimed to investigate self-esteem and attitude toward body appearance before and after cosmetic rhinoplasty surgery. Method: In this pretest-posttest semi-experimental design, simple accidental sampling method was used in all patients referred for rhinoplasty surgery at the Amir Alam hospital and also at a private clinic in Tehran during the second half of 2010. Patients included in the study were those who had sought rhinoplasty surgery for cosmetic (not medical/reconstructive) reasons. 40 participants completed demographic questionnaires, and the Cooper-Smith self-esteem and Appearance Schema Inventories. Results: There were no differences in mean self-esteem scores before and after surgery. However, there was a significant difference in mean bodily appearance scores pre versus post surgery (t=3.01, df=39, p<.05) and gender did not influence this difference. Conclusion: Cosmetic Rhinoplasty surgery plays a role in improving psychological attitude toward bodily appearance and it seems that psychological factors play an important role both in seeking cosmetic rhinoplasty and in its outcome. Hence consideration of psychological factors prior to cosmetic rhinoplastic surgery is crucial. 28 33 2013/10/222013/10/22013/10/22013/10/13 1392/7/21 2013/11/32013/10/272013/10/272013/10/27 1392/8/5 مینا اسدی Mina Asadi دانشگاه علوم پزشکی ایران E-mail:drasadi@yahoo.com منصور صالحی Mansour Salehi ، مرکز تحقیقات بهداشت روان، انستیتو روانپزشکی تهران- دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان محمود صدوقی Mahmood Sadooghi بیمارستان امیراعلم عزیزه افخم ابراهیمی Azizeh Afkham Ebrahimi دانشگاه علوم پزشکی ایران self-esteem; body appearance; rhinoplasty جراحی زیبایی بینی؛ عزّت نفس؛ نگرش به ظاهر ## ##

رابطه ساختاری صفات درخودمانده‌گونه و صفات اسکیزوتایپی Structural Relationship Between Autistic-like and Schizotypal Traits 1 1 هدف: هدف پژوهش حاضر تعیین رابطه صفات درخودمانده‌گونه و صفات اسکیزوتایپی بود. روش : 184 دانش‌آموز عادی شهر ری با دامنه 19-16 سال به روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای انتخاب شدند و به نسخه فارسی مقیاس درخودماندگی بهر بزرگسال ( AQ ) و پرسش‌نامه شخصیت اسکیزوتایپی ( SPQ ) پاسخ دادند. داده‌ها با ضریب همبستگی پیرسون و مدل‌یابی معادله ساختاری تحلیل شدند. یافته‌ها : میان نمره کلی AQ و SPQ و میان برخی از خرده‌مقیاس‌های این دو مقیاس با یکدیگر همبستگی وجود داشت. یافته‌های SEM نشان داد رابطه ساختاری قدرت‌مندی میان صفات اسکیزوتایپی و صفات درخودمانده‌گونه وجود دارد (05/0≥ p ، 91/0= r ) و در این میان اسکیزوتایپی منفی (91/0= r ) و خرده‌مقیاس «ارتباط» از بهر درخودماندگی (61/0= r )، در مقایسه با سایر خرده‌مقیاس‌ها نقش مهم‌تری ایفا کردند. بدین معنی که صفات در خودمانده‌گونه و صفات اسکیزوتایپی در بُعد میان‌فردی و ارتباط هم‌پوشی داشتند. اسکیزوتایپی آشفته نیز با خرده‌مقیاس «ارتباط» از بهر درخودماندگی رابطه مثبت داشت. نتیجه‌گیری : صفات درخودمانده‌گونه رابطه ساختاری قدرت‌مندی با صفات اسکیزوتایپی و هم‌چنین همبستگی مثبت با اسکیزوتایپی مثبت، منفی و آشفته داشت. با توجه به تشابه قابل‌توجه در نشانه‌های این دو طیف، به‌ویژه در حوزه میان‌فردی، پیشنهاد می‌شود برای تمایز تشخیصی میان دو دسته اختلال، ملاک‌های دقیق و روشن در نظر گرفته شود. 2 Objectives : The objective of this research was to study the relationship between autistic-like and schizotypal traits. Method: One hundred and eighty four students from Rey city, aged 16-19 were selected by cluster random sampling. They completed the Autism Quotient-Persian version (AQ) and the Schizotypal Personality Questionnaire (SPQ). The data was analyzed using Pearson’s correlation coefficient and Structural Equation Modelling (SEM). Results: Analysis found a correlation between the overall AQ and SPQ scores and also between their subscales. SEM results indicated that there is a strong structural relationship between schizotypal traits and autistic-like traits (r=0.91, p<0.05) and that negative schizotypy (r=0.91) and the “communication” subscale from the AQ (r=0.61) played a central role in this relationship in comparison to other subscales. Thus autistic-like traits and schizotypal traits overlapped on interpersonal and communication dimensions. Disorganized schizotypy was also positively correlated with the “communication” subscale from the AQ. Conclusion: Autistic-like traits showed a strong structural correlation with schizotypal traits. It was also positively correlated with positive schizotypy, negative schizotypy and disorganized schizotypy. Given the considerable similarities in the symptoms of these two spectra, especially in the interpersonal domain, it is recommended that more specific and accurate criteria be considered for diagnostic distinction between the two disorders. 34 42 2013/10/222013/10/22013/10/22013/10/132013/10/27 1392/8/5 2013/11/32013/10/272013/10/272013/10/272013/10/27 1392/8/5 زینب خانجانی Zeinab Khanjani دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تبریز فاطمه هداوندخانی , Fatemeh Hadavandkhani ، پردیس شهید مفتح دانشگاه فرهنگیان E-mail:fhadavandkhani@gmail.com تورج هاشمی ‌نصرت‌آباد Touraj Hashemi Nosrat Abad دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تبریز مجید محمود علیلو Majid Mahmoud Aliloo دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تبریز عباس بخشی‌پور رودسری Abbas Bakhshipour Roudsari دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تبریز autistic-like traits; schizotypal traits; structural relationship صفات درخودمانده‌گونه؛ صفات اسکیزوتایپی؛ رابطه ساختاری ## ##

طراحی و ارزیابی پرسش‌نامه سنجش آگاهی و نگرش نسبت به خشونت خانگی علیه زنان Design and Evaluation of an Inventory to Examine Knowledge and Attitude about Domestic Violence Against Women 1 1 هدف : هدف پژوهش حاضر طراحی و ارزیابی پرسش‌نامه‌ سنجش میزان آگاهی و نگرش نسبت به خشونت خانگی علیه زنان بود. روش: این پژوهش در دو مرحله انجام شد. در مرحله اول مؤلفه‌های پرسش‌نامه با استفاده از نظرات صاحب‌نظران طراحی و روایی آن با اخذ نظرات 10 نفر صاحب‌نظر تأیید شد. سپس با اجرای آزمایشی آن بر روی 30 نفر از زنان متأهل منطقه 9 تهران، میزان پایایی با استفاده از شاخص آلفای کرونباخ تعیین شد. در مرحله دوم با اجرای پرسش‌نامه نهایی بر روی 615 زن متأهل ساکن مناطق 22 گانه تهران ( 15 نفر در هر خوشه در 42 محله در 22 منطقه تهران)، اطلاعات جمع‌آوری و سپس با استفاده از تحلیل عامل و محاسبه شاخص‌ های آماری، مؤلفه های پرسش‌نامه شناسایی شد. یافته‌ها : میانگین سن (±خطای معیار) افراد مورد بررسی (9/0±)6/42 سال و میانگین مدت زمان ازدواج آنها (8/0±)22 سال بود. 3/42% آنها دیپلم و 4/22% بالاتر از دیپلم، شغل 4/82% خانه‌دار و 1/96% در ازدواج اول خود بودند. در حوزه آگاهی 5 عامل مرتبط با خشونت به‌دست آمد و میانگین نمرات به‌دست آمده در زنان مورد مطالعه معادل 51% آگاهی صحیح بود. بیشترین آگاهی صحیح مربوط به پیامدها و قابل پیشگیری بودن و کمترین میزان آگاهی صحیح در درجه اول مربوط به اپیدمیولوژی و عوامل مرتبط، سپس اثرات بر فرزندان به‌خصوص فرزند دختر بود. میزان پایایی پرسش‌نامه در قسمت آگاهی 769/0، و در قسمت نگرش 64/0 بود. نتیجه‌گیری : ابزار طراحی‌شده قابلیت استفاده با روایی و پایایی مناسب در زنان ایرانی دارد. حوزه های مختلف آگاهی به‌خصوص اثرات خشونت بر فرزند دختر نیاز به توجه برای انجام مداخلات مناسب دارد. 2 Objectives : The current study aimed to design and assess an inventory for the level of knowledge of and attitudes toward domestic violence against women. Method: This study was conducted in two stages. Initially we drafted an inventory based on experts opinion, then validated it based on comments from ten experts. We then piloted the inventory in a sample of 30 married women in Tehran, using Cronbach’s alpha to measure reliability. In the second stage of the study, the inventory was used in a sample of 615 married women from 22 districts in Tehran (15 samples in each cluster from 42 neighborhoods in the 22 districts in Tehran), and finally factor analysis was conducted to examine the statistical determinants in the inventory. Results: The mean (±SE) age and marriage duration in the sample were 42.6(±0.9) and 22(±0.8) years, respectively. 42.3 percent were educated at diploma level and 22.4% had higher levels of education. 82.4 percent were unemployed/housewives and 96.1% were in their first marriage. With respect to ‘knowledge’, five factors relating to violence were determined the overall mean score for ‘correct’ knowledge obtained by the study participants was 51%. Specifically, participants had the greatest knowledge about the consequences and preventability of violence, and the least amount firstly about its epidemiology and secondly about its consequences on offspring (in particular on female offspring). Reliability levels for the ‘knowledge’ and the ‘attitude’ sections of the inventory were 0.769 and 0.64, respectively. Conclusions: The developed inventory showed acceptable validity and reliability in Iranian women. Research on different aspects of knowledge about domestic violence, especially consequences on daughters, is required for appropriate interventions. 43 53 2013/10/222013/10/22013/10/22013/10/132013/10/272013/10/13 1392/7/21 2013/11/32013/10/272013/10/272013/10/272013/10/272013/10/27 1392/8/5 مسعود احمدزاداصل Masoud Ahmadzad-Asl دانشگاه علوم پزشکی ایران فرنوش داودی Farnoush Davoudi دانشگاه علوم پزشکی ایران، گروه پزشکی اجتماعی نوشین زارعی Noushin Zarei دانشگاه علوم پزشکی ایران هما محمدصادقی Homa Mohammadsadeghi ، دانشگاه علوم پزشکی ایران نوشین خادم‌الرضا Nooshin Khademolreza دانشگاه علوم پزشکی ایران مریم رسولیان Maryam Rasoulian مرکز تحقیقات بهداشت روان، انستیتو روانپزشکی تهران- دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان E-mail: rasoulian.m@gmail.com domestic violence against women; spouse abuse; knowledge about domestic violence against women; attitudes toward domestic violence against women; questionnaire development خشونت خانگی علیه زنان؛ همسرآزاری؛ آگاهی نسبت به خشونت خانگی علیه زنان؛ نگرش نسبت به خشونت خانگی علیه زنان؛ طراحی پرسش‌نامه ## ##

تأثیر تمرین کاتا در کاهش رفتارهای کلیشه‌ای سه پسر مبتلا به نشانگان آسپرگر Effect of Kata Training on Stereotypic Behaviors in Three Boys with Asperger Syndrome 1 1 هدف : هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی تمرین کاتا بر کاهش رفتارهای کلیشه ای در نشانگان آسپرگر بود. روش : در پژوهش تک‌آزمودنی حاضر، سه پسر مبتلا به نشانگان آسپرگر به‌مدت 12 هفته تحت آموزش کاتای هیان شودان قرار گرفتند. با کاربرد طرح خط پایه چندگانه برای آزمودنی‌ها در یک شیوه زمانی پلکانی، تغییر در شدت رفتارهای کلیشه ای در طول مداخله و یک ماه پس از پایان مداخله، در توالیهای یک هفتهای بررسی شد. برای گردآوری داده‌ها مقیاس رتبهبندی اوتیسم گیلیام- ویرایش دوم ( GARS-SE ) به‌کار رفت. برای تجزیه و تحلیل دادهها،‌ پس از رسم نمودار و محفظه ثبات و روند برای نمودارها، با کاربرد روش تحلیل درون موقعیتی و میان موقعیتی، اثربخشی متغیر مستقل بر متغیر وابسته بررسی شد. یافتهها : مداخله در مورد هر سه آزمودنی اثر بخش بود (با PND 33/83 درصد برای آزمودنی اول و دوم و 67/91 درصد برای آزمودنی سوم) و این کاهش یک ماه پس از مداخله پایدار ماند. نتیجهگیری : آموزش طولانی‌مدت کاتا به کاهش پایدار رفتارهای کلیشه‌ای سه کودک مبتلا به نشانگان آسپرگر منجر شد، ولی برای اعتماد به یافته‌ها به طرح‌‌های تجربی با تعداد بیشتری آزمودنی نیاز است. 2 Objectives : The purpose of the present study was to determine whether kata training leads to reductions of stereotypic behaviors in Asperger syndrome. Method: In this single-subject study, three boys with Asperger syndrome were required to exercise Heian Shodan kata for 12 weeks. Changes in the severity of stereotypy was assessed at one-week intervals during the experimental phase and one month after termination of the intervention using multiple baseline method. The Gilliam Autism Rating Scale-Second Edition (GARE-SE) was used to measure stereotypic behaviors. Analysis of within and between subject effects was done using diagrams for stability envelope and data trending. Results: Training in Heian Shodan Karate decreased stereotypy in all three participants [Percentage of Non-overlapping Data (PND)=83.33% for first and second participants, PND=91.67% for the third participant] and this reduction was maintained one month after termination of the intervention. Conclusion: Long-term kata training resulted in reductions of stereotypic behaviors in three boys with Asperger Syndrome. However, research with larger sample sizes is required to examine the effectiveness of this intervention and improve confidence in the current findings. 54 64 2013/10/222013/10/22013/10/22013/10/132013/10/272013/10/132013/10/19 1392/7/27 2013/11/32013/10/272013/10/272013/10/272013/10/272013/10/272013/10/27 1392/8/5 فاطمه بهرامی Fatimah Bahrami تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان E-mail: fbahrami20@yahoo.com احمدرضا موحدی Ahmadreza Movahedi دانشگاه اصفهان سید محمد مرندی Sayed Mohammad Marandi دانشگاه اصفهان احمد عابدی Ahmad Abedi دانشگاه اصفهان karate; Asperger syndrome; stereotypic behavior کاراته؛ نشانگان آسپرگر؛ رفتارهای کلیشه‌ای ## ##

ویژگی‌های روان‌سنجی نسخه فارسی مقیاس تنیدگی پس از زایمان Psychometric Properties for the Persian version of the Postpartum Stress Scale 1 1 هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی روایی، پایایی و ساختار عاملی مقیاس تنیدگی پس از زایمان ( PSS ) بود. روش : در پژوهش همبستگی حاضر، 142 زن وضع حمل کرده از میان تمامی زنان وضع حمل کرده زایشگاه دولتی زینبیه و بخش زنان و زایمان چند بیمارستان خصوصی (اردیبهشت، فرهمندفر، شفا و پارس) شهر شیراز در سال 1389 در هفته نخست پس از زایمان به روش نمونه‌گیری دردسترس هدف‌مند انتخاب شدند. ملاک ورود، نداشتن سابقه بیماریهای روانی و جسمانی بود. برای گردآوری داده‌ها نسخه 65گویه‌ای مقیاس تنیدگی پس از زایمان ( PSS )، مقیاس عزت نفس روزنبرگ ( RSES )، مقیاس چندبعدی حمایت اجتماعی ادراک‌شده ( MSPSS ) و پرسش‌نامه افسردگی بک (ویرایش دوم) ( BDI-II ) به‌کار رفت. تجزیه و تحلیل دادهها به روش ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل عامل اکتشافی انجام شد. یافتهها : بررسی ساختار عاملی PSS با روش چرخش واریماکس دو عامل «نگرانیهایی درباره کسب نقش مادری و تغییرهای بدنی منفی» و «نگرانی‌هایی درباره نبود حمایت اجتماعی» را به‌دست داد که روی هم 98/48 درصد واریانس مقیاس را تبیین کردند. هم‌سانی درونی کل مقیاس و عاملهای دوگانه بیان‌گر پایایی بالای مقیاس بود. ضریب روایی واگرای این مقیاس با RSES و MSPSS و ضریب هم‌گرای آن با BDI-II تأیید شد. نتیجهگیری : یافتهها بیان‌گر روایی و پایایی مناسب PSS در زنان جامعه شهری ایرانی برای ارزیابی ادراک‌های تنیدگی پس از زایمان است. 2 Objectives : The aim of the study was to investigate factor structure of the Persian version of the Postpartum Stress Scale (PSS). Method: From accessible population and using a purposive sampling method, the current correlational study screened 142 people from all postpartum women at Zeinabiye State Maternity Hospital and gynecology and obstetrical departments in some non-state run hospitals (including Ordibehesht, Farahmandfar, Shafa, and Pars) in Shiraz during 1389 (2010-2011). Having no history of mental and physical disorders was considered as sample inclusion criteria. Data collection was based on Postpartum Stress Scale (PSS), Rosenberg Self-Esteem Scale (RSES), Multidimensional Scale of Perceived Social Support (MSPSS), and Beck Depression Inventory-II (BDI-II). Data analysis was performed using Pearson correlation coefficients and exploratory factor analysis (EFA). Results: Factor structure analysis by Varimax rotation method revealed two factors including “concerns about maternal role attainment and negative body changes”, and “concerns about lack of social support” accounted for 48.98% of the scale variance. Internal consistency for the whole scale and the extracted two factors depicted the high reliability of the scale. Divergent validity coefficients were confirmed using MSPSS and RSES and convergent validity coefficients using BDI. Conclusion: The results supported the validity and reliability of the PSS with regard to testing and conceptualizing postpartum stress of Iranian citizen women. 65 72 2013/10/222013/10/22013/10/22013/10/132013/10/272013/10/132013/10/192013/10/6 1392/7/14 2013/11/32013/10/272013/10/272013/10/272013/10/272013/10/272013/10/272013/10/27 1392/8/5 غلامرضا رجبی Gholamreza Rajabi دانشگاه شهید چمران اهواز E-mail: rajabireza@scu.ac.ir زهرا نادری Zahra Naderi دانشگاه شهید چمران اهواز postpartum stress; Postpartum Stress Scale; factor structure; reliability; validity تنیدگی پس از زایمان؛ مقیاس تنیدگی پس از زایمان؛ ساختار عاملی؛ روایی؛ پایایی ## ##