fa jalali 1394 2 1 gregorian 2015 5 1 21 1 online 1 fulltext

fa همسرآزاری، بررسی نظریه‌ها و مدل‏های مداخلاتی: ارائه مدل مداخلاتی مبتنی بر نظام مراقبت‏های اولیه بهداشتی در ایران !هدف: خشونت خانگی پدیده‏ای شایع در جوامع و یک اولویت بهداشتی کشورهاست. عوامل متعددی، مانند عوامل زیست‏شناختی، ژنتیکی، روان‏شناختی، اجتماعی، فرهنگی و معنوی در شکل‏گیری خشونت خانگی یا جلوگیری از بروز آن نقش دارند. بنابراین، در مداخلات پیشگیرانه و مراقبت مستمر و مؤثر بهتر است نظام مراقبتی یکپارچه‏ای به‌کار گرفته شود که بتواند همه عوامل مؤثر را پوشش دهد. در ایران نیز پژوهش‏هایی در مورد شیوع‏ و چند مداخله با رویکردهای آموزشی انجام شده است. روش: با طراحی یک پژوهش پیشگیری از همسرآزاری در نظام مراقب‏های بهداشتی اولیه کوشش شد تا مدلی یکپارچه، مبتنی بر جامعه و بر مراقبت‏های بهداشتی اولیه ایران طراحی و اجرا شود. مدل حاصل از این پژوهش کاربردی در نوشته حاضر ارائه می‏شود. یافته‌ها: مدل «پیشگیری از همسرآزاری در نظام مراقبت‏های بهداشتی اولیه» به‌گونه‏ای طراحی شده که قادر است در سطح جامعه روستایی و شهرهای کوچک، با کمک متون آموزشی، کارکنان مراقبت‏های بهداشتی اولیه، مانند بهورزان، کاردان‏ها و کارشناسان بهداشتی و پزشکان خانواده را به‌شکل کوتاه‌مدت آموزش دهد تا بتوانند به شناسایی موارد همسرآزاری، برقراری ارتباط، ثبت موارد و ارجاع قربانیان همسرآزاری جسمی بپردازند و با درمان مشاوره‏ای، حمایتی و دارویی به تسکین رنج‌هایشان کمک کنند. نتیجه‌گیری: این مدل توانست با آگاه‏سازی و حساس‏سازی کارکنان مراقبت‏های بهداشتی اولیه بر همه محدودیت‏ها و نارسایی‏هایی که در مطالعه رمزی و همکاران درباره بی­میلی کارکنان در همکاری به برنامه پیشگیری از خشونت گزارش شده بود، غلبه کند و نشان دهد بخش پزشکی و مراقبت‏های بهداشتی اولیه منبع ارزشمندی در کمک به اجرای برنامه‏های پیشگیری از خشونت هستند. این مدل محدودیت‏هایی نیز دارد و پیشنهادهایی برای کمک به رفع محدودیت‏ها در سطح کشور و تبادل تجربه با کشورهای منطقه ارائه شده است.     /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal" mso-tstyle-rowband-size:0 mso-tstyle-colband-size:0 mso-style-noshow:yes mso-style-priority:99 mso-style-qformat:yes mso-style-parent:"" mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt mso-para-margin:0cm mso-para-margin-bottom:.0001pt mso-pagination:widow-orphan font-size:10.0pt font-family:"Times New Roman","serif"}   Objectives: Domestic violence is a common phenomenon and also a health priority in all communities. Researches have shown that multiple biological, genetic, psychological, social, cultural and spiritual factors have key roles either in development or in prevention of domestic violence. Therefore, it is better to consider an integrated health care system which covers all influencing factors for preventive interventions and continuous and effective care. In recent years, several studies have been conducted about prevalence of domestic violence in Iran and also several interventions have been proposed by educational approach. Method: This research attempted to design and to implement an integrated community-based model for preventing domestic violence based on primary health care (PHC) system in Iran. In this article, the model resulted from this study has been presented. Findings: The model of “Intimate Partner Violence Prevention in Primary Health Care system” was designed by short-term training of the primary health care providers such as health workers, technicians, health professionals and family physicians in the level of small towns and rural societies for identifying the cases of intimate partner violence, communicating with people who are abused, recording the cases of violence and referring the victims of physical abuse. Also they can help these individuals to ameliorate their distress by counseling, supportive psychotherapy and some medications. Conclusion: By informing and sensitizing primary health care providers, this model could overcome all the limitations and shortcomings about unwillingness of the staff for cooperation in the program of the prevention of violence which has been reported in the study of Ramsey and colleagues, 2002. Also, it demonstrated that the medical section and primary health care system are valuable resources for assistance to perform the programs of violence prevention. However, this model has several limitations. Also some suggestions for removing the constraints in the national level and for interacting with other regional counties in terms of experiences have been provided. domestic violence, intimate partner violence, delivery of health care, primary health care, intervention and preventive models خشونت خانگی؛ همسرآزاری؛ نظام سلامت؛ مراقبت‏های بهداشتی اولیه؛ مدل‏های مداخله و پیشگیری 3 16 http://ijpcp.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-758&slc_lang=fa&sid=1 2015/09/30 1394/7/8 2015/09/30 1394/7/8 Maryam Rasulian Mental Health Research Center, Tehran Institute of Psychiatry- School of Behavioral Sciences and Mental Health, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran مریم رسولیان 00319475328460010447 00319475328460010447 No روانپزشک، دانشیار دانشگاه علوم پزشکی ایران، مرکز تحقیقات بهداشت روان، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان- انستیتو روانپزشکی تهران Jafar Bolhari Center of Excellence in Psychiatry and Clinical Psychology, Tehran Institute of Psychiatry- School of Behavioral Sciences and Mental Health, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran جعفر بوالهری 00319475328460010448 00319475328460010448 No روانپزشک، استاد دانشگاه علوم پزشکی ایران، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان- انستیتو روانپزشکی تهران، قطب علمی روانپزشکی و روانشناسی بالینی Marzie Nojomi Faculty of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran مرضیه نجومی 00319475328460010449 00319475328460010449 No متخصص پزشکی اجتماعی، استاد دانشگاه علوم پزشکی ایران، دانشکده پزشکی، گروه پزشکی اجتماعی Sepide Habib Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran سپیده حبیب 00319475328460010450 00319475328460010450 No روانپزشک، دانشگاه علوم پزشکی ایران Mosleh Mirzaei Khoshalani Center of Excellence in Psychiatry and Clinical Psychology, Tehran Institute of Psychiatry- School of Behavioral Sciences and Mental Health, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran, IR. Fax: +9821-66506853 مصلح میرزایی خوشالانی E-mail: moslehmirzaie@yahoo.com 00319475328460010451 00319475328460010451 Yes کارشناسی ارشد روان‌شناسی بالینی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، قطب علمی روانپزشکی و روانشناسی بالینی. تهران، خیابان نیایش، خیابان شهید منصوری، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان- انستیتو روانپزشکی تهران. دورنگار: 66506853-021

fa فراتحلیل اثربخشی روش تحلیل رفتار کاربردی (ABA) بر مشکلات کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم در ایران، 92-1384 هدف: پژوهش حاضر با هدف فراتحلیل اثربخشی روش تحلیل رفتار کاربردی (ABA) بر مشکلات و دشواری‌های کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم در ایران انجام شد. روش: در این فراتحلیل، از بین 142 پژوهش‌ انجام‌شده در سال‌های 1384 تا 1392، هشت پژوهش که روش‌شناسی مناسبی داشتند، بررسی شدند. این هشت ﭘﮋوﻫﺶ جمعاً ﺑﺮ روی 200 شرکت‌کننده انجام شده بودند و به‌دلیل اینکه هر کدام از پژوهش‌ها روی چند مورد از مشکلات اوتیسم متمرکز بودند، 28 اﻧﺪازه اﺛﺮ به‌دست آمد. ابزار پژوهش سیاهه تحلیل محتوا (CAC)، از لحاظ روش‌شناختی، بود و با در دست داشتن آماره‌هایی، مانند t ، F و 2، شاخص اندازه اثر مربوط به r برآورد شد. یافته‌ها: اندازه اثر روش تحلیل رفتار کاربردی بر کاهش مشکلات کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم 82/0بود (001/0p<). بیشترین مقدار اندازه اثر (926/0r=) مربوط به پژوهش خرم‌آبادی و همکاران (متغیر مهارت‌های شناختی) و کمترین مقدار آن (151/0r=) مربوط به پژوهش مشهدی و همکاران (متغیر رشد اجتماعی) بود. نتیجه‌گیری: مقدار تأثیر روش تحلیل رفتار کاربردی بر کاهش مشکلات کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم در ایران، مطابق جدول تفسیر اندازه اثر کوهن، بسیار بالاست. همچنین هنگامی که این روش در طولانی‌مدت و با شدت بیشتری اجرا شود، تأثیر بیشتری بر کاهش مشکلات این گروه از افراد دارد. بنابراین، از روش ABA می‌توان به‌عنوان درمانی مناسب برای کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم بهره گرفت. Objectives: The present meta-analysis was aimed to evaluate the effectiveness of applied behavior analysis (ABA) on behavioral problems and difficulties in children with autism spectrum disorders in Iran. Method: A total of 142 studies published from 2005 to 2013 were reviewed and eight studies were selected for meta-analysis based on applying appropriate methodologies. The eight studies involved a total of 200 participants and since each study focused on multiple autism-related problems, 28 effect sizes were obtained. The research instrument was a checklist of content analysis. Results: The overall mean effect size was found to be r=0.83 (p<0.001). The highest effect size (r=0.926) was obtained in the research of Khorramabadi, et al. (for the variable of cognitive skills) and the lowest effect size (r=0.151) was seen in the study of Mashhadi, et al. (for the variable of social development). Conclusion: The results indicate a large effect size of ABA on decreasing the problems and difficulties of children with autism spectrum disorders in Iran. In addition, greater effects are found when this method is used in long-term and with higher intensity. Therefore, it seems that ABA can be used as an appropriate treatment method for children with autism spectrum disorders. meta-analysis, applied behavior analysis (ABA), autism spectrum disorders فراتحلیل؛ روش تحلیل رفتار کاربردی؛ اختلال طیف اوتیسم 17 25 http://ijpcp.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-753&slc_lang=fa&sid=1 2015/09/302015/09/29 1394/7/7 2015/09/302015/09/29 1394/7/7 Alireza Mohseni Ejiyeh Department of Psychology of Children with Special Needs, Faculty of Education and Psychology, University of Isfahan. Hezar Jarib St., Isfahan, Iran, IR. Fax: +98313-2680036 علیرضا محسنی اژیه E-mail:alirezamohseni989@gmail.com 00319475328460010452 00319475328460010452 Yes دانشجوی کارشناسی‌ارشد روانشناسی کودکان با نیاز‌های خاص، دانشگاه اصفهان. اصفهان، خیابان هزار‌جریب، دانشگاه اصفهان. دورنگار: 03132680036 Ahmad Abedi Faculty of Education and Psychology, University of Isfahan, Isfahan, Iran. احمد عابدی 00319475328460010453 00319475328460010453 No دکترای کودکان استثنایی، استادیار دانشگاه اصفهان Nasrin Behnamnejad Faculty of Education and Psychology, University of Isfahan, Isfahan, Iran. نسرین بهنام‌نژاد 00319475328460010454 00319475328460010454 No دانشجوی کارشناسی‌ارشد روان‌شناسی کودکان با نیازهای خاص، دانشگاه اصفهان.

fa اثربخشی حل مسأله هدایت‌شده نوجوان بر ولع، باورها و روش‌های مقابله‌ای نوجوانان سوء‌ مصرف‌کننده مواد   هدف: پژوهش حاضر با هدف پاسخ‌گویی به این پرسش انجام شد که آیا مداخله حل مسأله هدایت‌شده، بر کاهش ولع مصرف، باورهای مربوط به مواد و سبک مقابله‌ای در نوجوانان سوء‌ مصرف‌کننده مواد مؤثر است؟ روش: در یک طرح شبه‌تجربی پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه شاهد، 30 نفر از نوجوانانی که به‌دلیل رفتار بزهکارانه، ساکن کانون اصلاح و‌ تربیت تهران بودند، همتا شدند و هر جفت به‌طور تصادفی در یکی از گروه‌های آزمایش یا شاهد قرار گرفتند. تمام این نوجوانان در یک سال گذشته سابقه مصرف دست کم یک ماده را داشتند. برای ارزیابی این افراد از ابزارهای راهبرد‌های مقابله‌ای (CS)، پرسشنامه باورهای مرتبط با مواد (DBQ)، پرسشنامه ولع مصرف (CAQ) و تشخیص آزمایشگاهی استفاده شد. در گروه آزمایش، مداخله حل مسأله هدایت‌شده نوجوان، در 5 هفته پیاپی، هر هفته یک جلسه ارائه شد. در هر جلسه، 90 دقیقه به مداخله و 30 دقیقه به ارزیابی‌ها اختصاص داشت. سه هفته بعد از آخرین جلسه مداخله، دوباره برای هر دو گروه آزمایش و شاهد پس‌آزمون اجرا شد. برای تحلیل داده‌ها از آزمون معناداری بالینی شاخص تغییر پایا و تحلیل کواریانس استفاده شد. یافته‌ها: در گروه آزمایش در مقایسه با گروه شاهد، ولع مصرف و باورهای مربوط به مواد کاهش معنادار بالینی و سبک مقابله‌ای ابراز هیجانی کاهش معنادار آماری نشان داد. نتیجه‌گیری: مداخله حل مسأله هدایت‌شده نوجوان بر بهبود سبک‌های مقابله‌ای نوجوانان دچار سوء‌ مصرف مواد مؤثر است. ابراز هیجانی نقش محوری در کاهش ولع مصرف و باورهای مصرف مواد دارد.     /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal" mso-tstyle-rowband-size:0 mso-tstyle-colband-size:0 mso-style-noshow:yes mso-style-priority:99 mso-style-qformat:yes mso-style-parent:"" mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt mso-para-margin:0cm mso-para-margin-bottom:.0001pt mso-pagination:widow-orphan font-size:11.0pt font-family:"Calibri","sans-serif" mso-ascii-font-family:Calibri mso-ascii-theme-font:minor-latin mso-fareast-font-family:"Times New Roman" mso-fareast-theme-font:minor-fareast mso-hansi-font-family:Calibri mso-hansi-theme-font:minor-latin mso-bidi-font-family:Arial mso-bidi-theme-font:minor-bidi}   Objectives: The aim of this study was to evaluate the effectiveness of guided adolescent problem solving method on craving, attitudes toward drug abuse and coping strategies in adolescents with substance abuse. Method: In a quasi-experimental study with pretest/posttest design, 30 misdemeanor offending adolescents who were resident of a reformatory center (Tehran Correcting and Training Center) participated in this study and every pair of adolescents were randomly allocated in two experimental and control groups. All of these adolescents had history of drug abuse in the past year. The participants in both groups were assessed by Coping Strategies Questionnaire, Drug Belief Questionnaire, and Craving Abuse Questionnaire as well as urine toxicology tests. In the experimental group, guided adolescent problem solving was provided one session in each week for five successive weeks. In each session, 90 and 30 minutes were allocated to intervention and assessment, respectively. Three week after the last session of intervention, posttest was performed for both experimental and control groups. Reliable change index and covariance analysis were used for data analysis. Results: There were statistically significant difference between groups in terms of craving, believes related to drug abuse and verbal expression of emotions. Conclusion: Guided adolescent problem solving was effective on improving the coping strategies in adolescents with drug abuse. Expression of emotions has the key role in reducing the craving and attitude toward drug abuse in adolescents. guided adolescent problem solving, drug abuse, craving, believes, coping strategies حل مسأله هدایت‌شده نوجوان؛ سوء‌ مصرف؛ ولع مصرف؛ باورها و راهبردهای مقابله‌ای 26 36 http://ijpcp.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-759&slc_lang=fa&sid=1 2015/09/302015/09/292015/10/4 1394/7/12 2015/09/302015/09/292015/10/4 1394/7/12 Parvaneh Mohammadkhani Abuse and Drug Dependence Research Center, University of Social Wafer and Rehabilitation Sciences, Tehran, Iran پروانه محمدخانی 00319475328460010455 00319475328460010455 No دکترای روانشناسی، استاد دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، مرکز تحقیقات سوء مصرف مواد Leila Mohammadi Tehran Institute of Psychiatry- School of Behavioral Sciences and Mental Health, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran, IR. Fax: +9821-66506853 لیلا محمدی E-mail:leila.mohamadi36@yahoo.com 00319475328460010456 00319475328460010456 Yes دانشجوی دکترای روانشناسی بالینی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان - انستیتو روانپزشکی تهران. تهران، خیابان ستارخان، خیابان نیایش، کوچه شهید منصوری، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان- انستیتو روانپزشکی تهران. دورنگار: 66506853-021 Hadie Azadmehr University of Heidelberg, Germany هدیه آزادمهر 00319475328460010457 00319475328460010457 No دکترای روانشناسی، دانشگاه هایدلبرگ آلمان Somayeh Taghizadeh Islamic Azad University, Ardabil, Iran سمیه تقی‌زاده 00319475328460010458 00319475328460010458 No کارشناس ارشد روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی Dorsa Baharloo Tehran Institute of Psychiatry- School of Behavioral Sciences and Mental Health, Tehran, Iran. درسا بهارلو 00319475328460010459 00319475328460010459 No کارشناس ارشد روانشناسی بالینی، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان - انستیتو روانپزشکی تهران

fa مقایسه شیوه‌های دلبستگی در افراد مبتلا و غیرمبتلا به چاقی هدف: هدف از این مطالعه، بررسی سبک دلبستگی در مبتلایان به چاقی و مقایسه آن با افراد دارای وزن طبیعی بود. روش: در این مطالعه، 159 فرد مبتلا به چاقی مراجعه‌کننده به مراکز کنترل و درمان چاقی، با 183 فرد غیرچاق از نظر سبک دلبستگی مقایسه شدند. سبک دلبستگی به‌وسیله پرسشنامه هازن و شیور و شاخص توده بدنی و متغیرهای جمعیت‌شناختی با گزارش خود افراد به‌دست آمد. یافته‌ها: در مجموع، 342 نفر، با میانگین سن 8/34 سال (انحراف معیار 6/0)، شامل 82 درصد زن، بررسی شدند. فراوانی سبک دلبستگی ایمن، اجتنابی و اضطرابی در این افراد، به‌ترتیب، 66، 17 و 15 درصد بود. توزیع فراوانی انواع سبک‌های دلبستگی در افراد چاق و دارای وزن طبیعی تفاوت آماری معنی‌داری نداشت (05/0<p)، اما سبک دلبستگی ایمن با همبودهای طبی ارتباط ضعیف‌تری داشت (01/0>p). در تحلیل رگرسیون عوامل تعیین‌کننده شاخص توده بدنی، تنها عوامل مرتبط با شاخص توده بدنی بیشتر، سن بالاتر (05/0>p)، تحصیلات زیردیپلم (05/0>p)، مصرف دارو (05/0>p) و خانه‌دار بودن (05/0>p) بود. نتیجه‌گیری: ارتباط همبودهای طبی با سبک دلبستگی ناایمن در راستای مطالعاتی است که بسیاری از بیماری‌های روان‌تنی را به سبک دلبستگی ناایمن مرتبط می‌دانند.     /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal" mso-tstyle-rowband-size:0 mso-tstyle-colband-size:0 mso-style-noshow:yes mso-style-priority:99 mso-style-qformat:yes mso-style-parent:"" mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt mso-para-margin:0cm mso-para-margin-bottom:.0001pt mso-pagination:widow-orphan font-size:11.0pt font-family:"Calibri","sans-serif" mso-ascii-font-family:Calibri mso-ascii-theme-font:minor-latin mso-fareast-font-family:"Times New Roman" mso-fareast-theme-font:minor-fareast mso-hansi-font-family:Calibri mso-hansi-theme-font:minor-latin mso-bidi-font-family:Arial mso-bidi-theme-font:minor-bidi}   Objectives: To assess the attachment styles in obese patients and to compare it with a group of normal weight individuals. Method: In this study, attachment styles of 159 patients with obesity who referred to centers for management of obesity were compared with 183 subjects with normal weight. The attachment styles was assessed by Hazan and Shaver’s questionnaire, body mass index (BMI) as well as self-report demographic variables. Results: Total of 342 subjects (82% female) were assessed. Average age of these individuals was 34.8 years (SD=0.6. The frequencies of secure, avoidant and preoccupied attachment styles in persons with obesity were 66%, 17% and 15% respectively. There was not any significant statistical difference between the distribution of frequency of the attachment styles in obese people and persons with normal weight (p>0.05). There were significant lower medical comorbidities in subjects with secure attachment (p<0.01). In regression analysis, the determinant factors of higher body mass index (BMI) were increased age (p<0.05), the level of education under high school diploma (p<0.05), medication consumption (p<0.05), and also being housewife (p<0.05). Conclusion: Results of this study was closely aligned with the studies that have shown the association between many of psychosomatic disorders and insecure attachment styles. style of attachment, obesity, Body Mass Index (BMI) سبک دلبستگی؛ چاقی؛ شاخص توده بدنی 37 49 http://ijpcp.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-760&slc_lang=fa&sid=1 2015/09/302015/09/292015/10/42015/10/4 1394/7/12 2015/09/302015/09/292015/10/42015/10/4 1394/7/12 Homa Mohammad-Sadeghi Mental Health Research Center, Minimally Invasive Surgery Research & Training Center, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran هما محمدصادقی 00319475328460010460 00319475328460010460 No روانپزشک، استادیار دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی- درمانی ایران. مرکز تحقیقاتی- آموزشی جراحی‌های کم‌تهاجمی بیمارستان رسول اکرم (ص)، مرکز تحقیقات بهداشت روان Masoud Ahmadzad-Asl Mental Health Research Center, Tehran Institute of Psychiatry- School of Behavioral Sciences and Mental Health, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran مسعود احمدزاد اصل 00319475328460010461 00319475328460010461 No روانپزشک، استادیار دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی- درمانی ایران. مرکز تحقیقات بهداشت روان، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان- انستیتو روانپزشکی تهران Mehrasa Mohammad-Sadeghi Tehran University, Tehran, Iran. مهرآسا محمدصادقی 00319475328460010462 00319475328460010462 No دانشجوی کارشناسی ارشد تغذیه، دانشگاه تهران Atefe Ghanbari-Jolfaei Mental Health Research Center, Minimally Invasive Surgery Research & Training Center, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran عاطفه قنبری جلفایی 00319475328460010463 00319475328460010463 No روانپزشک، دانشیار دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی- درمانی ایران. مرکز تحقیقاتی- آموزشی جراحی‌های کم‌تهاجمی بیمارستان رسول اکرم (ص) Shabnam Nohesara Mental Health Research Center, Tehran Institute of Psychiatry- School of Behavioral Sciences and Mental Health, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran, IR. Fax: +9821-66506853 شبنم نوحه‌سرا E-mail: shnohesara@yahoo.com 00319475328460010464 00319475328460010464 Yes روانپزشک، دانشیار دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی- درمانی ایران. مرکز تحقیقات بهداشت روان. تهران، خیابان ستارخان، خیابان نیایش، خیابان شهید منصوری، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان - انستیتو روانپزشکی تهران. دورنگار: 66506862-021

fa تجربه والدین از کودکی فرزند دچار اختلال هویت جنسی هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی کیفی تجربه والدین از دوران کودکی فرزند دچار اختلال هویت جنسی انجام شد. روش: پژوهش حاضر یک مطالعه کیفی بود. با روش نمونه‌گیری در دسترس و هدفمند، با 10 نفر از والدین افراد دچار اختلال هویت جنسی ارجاع‌شده به انستیتو روانپزشکی تهران، در سال 1391، مصاحبه عمیق ساختارنیافته انجام شد. مصاحبه‌های ضبط‌شده پس از پیاده کردن و تایپ، با روش تحلیل محتوای استقرایی کدگذاری شدند. یافته‌ها: یافته‌های به‌دست‌آمده در چهار طبقه اصلی، با عناوین «شباهت به جنس مخالف/ تفاوت با هم‌جنسان»، «مشکلات مدرسه»، «نحوه برخورد با واقعیت وجود مشکل هویت جنسی» و «احساسات والدین» قرار گرفتند. والدین، واقعیت وجود مشکل هویت جنسی را در دوران کودکی فرزندشان به شیوه‌های مختلف تجربه کرده بودند، اما برخورد با واقعیت دیده‌شده را به شیوه‌های مختلف و با توجیهات گوناگون، به گذر زمان سپرده و از راه حل‌هایی مانند به تعویق انداختن، جدی نگرفتن، توجه نکردن و وعده دادن، کمک گرفته بودند. نتیجه‌گیری: پژوهش حاضر اولین مطالعه در کشور ما است که در آن صدای والدین مبتلایان به اختلال هویت جنسی شنیده شده است. با توجه به یافته‌های به‌دست‌آمده از مطالعه حاضر، لزوم طرح‌ریزی برنامه‌هایی چندبُعدی احساس می‌شود که در آنها از یک‌سو، به آموزش عموم مردم (از جمله والدین) و آموزش تخصصی اهل حرفه، جهت آشنایی با اختلال هویت جنسی پرداخته و از سوی دیگر، به مشارکت والدین افراد دچار اختلال هویت جنسی در فرایند تشخیص و درمان توجه شده باشد. Objectives: The present study was performed by the aim of qualitative evaluation of the experience of parents from the prepubescent period of their children with gender identity disorder. Method: This study was a qualitative research. By the available and targeted method of sampling, 10 parents of children with gender identity disorder who were referred to Tehran Psychiatric Institute in 2012 participated in a deep unstructured interview. After typing, the recorded interviews were encoded by the method of inductive content analysis. Results: The gathered findings were classified in four main categories as “similarities to the opposite sex / differences from the same sex”, “difficulties in school”, “the way of coping with the reality of gender identity issues”, and  “parents’ feelings”. By the different ways, the parents had experienced the reality of the difficulties of gender identity in their child during his or her childhood, but they postponed coping with this event by using the various mechanisms such as negligence, overseeing, giving a promise, lack of seriously and procrastinating.  Conclusion: The present study is the first research in our country in which the parents of children with gender identity disorder demonstrated their problems. With consider to the obtained findings from the present study, it is necessary not only to design the multi-dimensional programs which educate general public (include parents) and also experts for becoming familiar with gender identity but also to involve the parents of children with gender identity disorder  in cooperation with primary healthcare providers for the process of diagnosis and treatment. gender identity disorder, gender dysphoria, experience اختلال هویت جنسی؛ ملال جنسیتی؛ تجربه 50 59 http://ijpcp.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-755&slc_lang=fa&sid=1 2015/09/302015/09/292015/10/42015/10/42015/09/30 1394/7/8 2015/09/302015/09/292015/10/42015/10/42015/09/30 1394/7/8 Shohreh Mohseni Ahouee Mental Health Research Center, Tehran Institute of Psychiatry- School of Behavioral Sciences and Mental Health, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran شهره محسنی آهویی 00319475328460030723 00319475328460030723 No دستیار روانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی- درمانی ایران، مرکز تحقیقات بهداشت روان، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان - انستیتو روانپزشکی تهران Mehrdad Eftekhar Mental Health Research Center, Tehran Institute of Psychiatry- School of Behavioral Sciences and Mental Health, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran, IR. Fax: +9821-66506862 مهرداد افتخار E-mail: mehrdad.eftekhar@gmail.com 00319475328460030724 00319475328460030724 Yes روانپزشک، دانشیار دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی- درمانی ایران. مرکز تحقیقات بهداشت روان. تهران، خیابان ستارخان، خیابان نیایش، خیابان شهید منصوری، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان - انستیتو روانپزشکی تهران. دورنگار: 66506862-021 Reza Negarandeh Nursing and Midwifery Care Research Center, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran رضا نگارنده 00319475328460030725 00319475328460030725 No دکترای تخصصی پرستاری، استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران، مرکز تحقیقات مراقبت‌های پرستاری و مامایی

fa ویژگی‌های روان‌سنجی نسخه فارسی مقیاس درجه‌بندی افسردگی دوقطبی (BDRS) در بیماران و جمعیت بهنجار ایرانی v:* {behavior:url(#default#VML)} o:* {behavior:url(#default#VML)} w:* {behavior:url(#default#VML)} .shape {behavior:url(#default#VML)}   هدف: از آنجایی‌که افسردگی دوقطبی و تک‌قطبی هم از لحاظ زیستی و هم از نظر ظهور نشانه‌های بالینی متفاوتند، مقیاس‌های موجود اندازه‌گیری افسردگی برای سنجش افسردگی در اختلال دوقطبی مناسب نیستند. هدف پژوهش حاضر، تعیین ویژگی‌های روان‌سنجی نسخه فارسی مقیاس درجه‌بندی افسردگی دوقطبی (BDRS) بود. روش: شرکت‌کنندگان 368 نفر، شامل 120 بیمار مبتلا به اختلال دوقطبی در دوره افسردگی، 126 بیمار افسرده مبتلا به اختلال افسردگی عمده (تک‌قطبی)، از مراکز درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی اصفهان در سال 91-1390، و 122 فرد بهنجار، از همراهان بیماران و کارکنان مراکز نمونه‌گیری، بودند. مقیاس درجه‌بندی افسردگی دوقطبی (BDRS)، مقیاس درجه‌بندی افسردگی هامیلتون (HDRS)، ویراست دوم پرسشنامه افسردگی بک (BDI-II) و مقیاس درجه‌بندی مانیای یانگ (YMRS) برای گردآوری داده‌ها به‌کار رفتند و داده‌ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون، تحلیل عاملی و تحلیل تمایزات تحلیل شدند. یافته‌ها: مقیاس درجه‌بندی افسردگی دوقطبی در جمعیت ایرانی همسانی درونی بالایی (81/0=;alpha) داشت و روایی آن از طریق همبستگی بالا با پرسشنامه افسردگی بک (61/0) و مقیاس درجه‌بندی افسردگی هامیلتون (71/0) تأیید شد. خرده‌مقیاس آمیخته با مقیاس درجه‌بندی مانیای یانگ همبستگی 69/0 داشت. تحلیل عاملی سه عامل افسردگی روان‌شناختی، جسمانی و آمیخته را شناسایی کرد که برخی گویه‌های آن با نسخه اصلی متفاوت بود. مناسب‌ترین نقطه برش بالینی، نمره 18 با حساسیت 93 درصد و ویژگی 94 درصد بود. نتیجه‌گیری: نسخه فارسی مقیاس درجه‌بندی افسردگی دوقطبی در جمعیت ایرانی از ویژگی‌های روان‌سنجی مناسب برخوردار است.     /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal" mso-tstyle-rowband-size:0 mso-tstyle-colband-size:0 mso-style-noshow:yes mso-style-priority:99 mso-style-qformat:yes mso-style-parent:"" mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt mso-para-margin:0cm mso-para-margin-bottom:.0001pt mso-pagination:widow-orphan font-size:11.0pt font-family:"Calibri","sans-serif" mso-ascii-font-family:Calibri mso-ascii-theme-font:minor-latin mso-fareast-font-family:"Times New Roman" mso-fareast-theme-font:minor-fareast mso-hansi-font-family:Calibri mso-hansi-theme-font:minor-latin mso-bidi-font-family:Arial mso-bidi-theme-font:minor-bidi}   Objectives: Bipolar and unipolar depressions are different in terms of both biological or clinical sign and symptoms, so the available scales are not suitable for measuring the depression in bipolar disorder. The aim of the present study was to determine the psychometric features of the Persian Version of Bipolar Depression Rating Scale (BDRS). Method: A total of 368 participants, including 120 patients with bipolar disorder in the period of depression and 126 patients with major depressive disorder from the Medical Centers affiliated to Isfahan University of Medical Sciences, Iran, in the years of 2011-2012 and also 122 healthy individuals among relatives of patients and the staff of the sampling centers, were recruited in this study. Bipolar Depression Rating Scale (BDRS), Hamilton Depression Rating Scale (HAM-D), Young Mania Rating Scale (YMRS) and Beck Depression Inventory (BDI-II) were used for gathering the information. Data analysis was done by using of Pearson’s correlation coefficient, factorial analysis and discriminate analysis. Results: Bipolar Depression Rating Scale (BDRS) had high internal consistency in the population of Iran (;alpha=0.81) and its validity was confirmed by robust correlation with Beck Depression Inventory (BDI-II) (r=0.61) and Hamilton Depression Rating Scale (HAM-D) (r=0.71). Correlation of the mixed subscale of BDRS with Young Mania Rating Scale (YMRS) was 0.69. Factor analysis identified three factors of psychological, physical and mixed depression however, some of its items were different from original version. The most suitable clinical cutoff point was score of 18 with sensitivity and specificity of 93% and 94%, respectively. Conclusion: Persian version of the Bipolar Depression Rating Scale in Iranian population has provided the suitable and reliable psychometric features. bipolar depression rating scale, reliability, consistency, factorial analysis, cutoff point مقیاس درجه‌بندی افسردگی دوقطبی؛ روایی؛ پایایی؛ تحلیل عاملی؛ نقطه برش 60 68 http://ijpcp.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-754&slc_lang=fa&sid=1 2015/09/302015/09/292015/10/42015/10/42015/09/302015/09/29 1394/7/7 2015/09/302015/09/292015/10/42015/10/42015/09/302015/09/29 1394/7/7 Amrollah Ebrahimi Behavioral Sciences Research Center, Deportment of Psychiatry, School of Medicine, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran, IR. Fax: +98313-2222475 امراله ابراهیمی E-mail:a_ebrahimi@med.mui.ac.ir 00319475328460010468 00319475328460010468 Yes دکترای روانشناسی، دانشیار، مرکز تحقیقات علوم رفتاری، گروه روانپزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران. خیابان استانداری، مرکز پزشکی نور، گروه روانپزشکی. تلفن و دورنگار: 03132222475 Majid Barekatain Behavioral Sciences Research Center, Deportment of Psychiatry, School of Medicine, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran مجید برکتین 00319475328460010469 00319475328460010469 No روانپزشک، استاد، مرکز تحقیقات علوم رفتاری، گروه روانپزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران Alireza Bornamanesh Behavioral Sciences Research Center, Deportment of Psychiatry, School of Medicine, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran علیرضا برنامنش 00319475328460010470 00319475328460010470 No کارشناس ارشد روانشناسی بالینی، مرکز تحقیقات علوم رفتاری، گروه روانپزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران Hamid Nassiri Psychosomatic Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran حمید نصیری 00319475328460010471 00319475328460010471 No کارشناس ارشد روانشناسی بالینی، مرکز تحقیقات روان‌تنی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

fa گزارش یک مورد ابتلای هم‌زمان به اختلال دوقطبی و پارافیلیاهای متعدد   هدف: معرفی یک بیمار مبتلا به اختلال دوقطبی نوع یک که هم‌زمان دچار انواع مختلف رفتارهای پارافیلیک بود. گزارش مورد: بیمار مرد 25 ساله‌ای با سابقه ابتلای اختلال دوقطبی نوع یک، همراه با رفتارهای مالش‌خواهی، یادگارخواهی، مبدل‌پوشی و نظربازی، رفتارهای ایذایی، بهره هوش پایین‌تر از حد طبیعی و سابقه احتمالی اختلال کمبود توجه و بیش‌فعالیتی (ADHD) بود که تحت درمان با والپروئیک اسید (دپاکین)، ریسپریدون، نالترکسون و فیناستراید قرار گرفت. نتیجه‌گیری: توجه به هم‌ابتلایی روانپزشکی در هر یک از اختلالات خلقی و پارافیلیک، با هدف ارزیابی و درمان کامل بیمار و اجتناب از تداخلات درمانی، اهمیت دارد.   /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal" mso-tstyle-rowband-size:0 mso-tstyle-colband-size:0 mso-style-noshow:yes mso-style-priority:99 mso-style-qformat:yes mso-style-parent:"" mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt mso-para-margin:0cm mso-para-margin-bottom:.0001pt mso-pagination:widow-orphan font-size:10.0pt font-family:"Times New Roman","serif"} Objectives: To introduce a patient with bipolar disorder type1 who developed multiple paraphilic behavior. Case report: A 25 year old man with history of bipolar disorder type 1 along with paraphilic behaviors including frotteurism, fetishism, transvestism, voyeurism, and oppositional behaviors, lower than normal intelligence and possible history of attention deficit/hyperactivity disorder (ADHD) was referred and treated by valpiroic acid (Depakine), risoeridone, naltrexone, and finasteride. Conclusion: It is important to consider the psychiatric comorbidity of mood disorder and paraphilic disorders for proper evaluation and treatment of the patient and also for preventing the medication interactions. bipolar disorder, paraphilia, case report اختلال دوقطبی, پارافیلیا, گزارش مورد 69 74 http://ijpcp.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-756&slc_lang=fa&sid=1 2015/09/302015/09/292015/10/42015/10/42015/09/302015/09/292015/09/30 1394/7/8 2015/09/302015/09/292015/10/42015/10/42015/09/302015/09/292015/09/30 1394/7/8 Leila Kamalzadeh Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran لیلا کمال‌زاده 00319475328460010472 00319475328460010472 No دستیار روانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی- درمانی ایران Kaveh Alavi Mental Health Research Center, Tehran Institute of Psychiatry- School of Behavioral Sciences and Mental Health, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. کاوه علوی 00319475328460010473 00319475328460010473 No روانپزشک، استادیار دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی- درمانی ایران، مرکز تحقیقات بهداشت روان Mansour Salehi Mental Health Research Center, Tehran Institute of Psychiatry- School of Behavioral Sciences and Mental Health, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran, IR. Fax: +9821-66506853 منصور صالحی mansour.salehi@gmail.com 00319475328460010474 00319475328460010474 Yes روانپزشک، دانشیار دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی- درمانی ایران، مرکز تحقیقات بهداشت روان، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان - انستیتو روانپزشکی تهران. تهران، خیابان ستارخان، خیابان نیایش، خیابان شهید منصوری، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان- انستیتو روانپزشکی تهران . دورنگار: 66506853-021

fa اهمیت توجه به افکار و رفتار خودکشی در کودکان خردسال: «تهدید به خودکشی در یک کودک پنج‌ساله»   هدف: هدف گزارش حاضر توجه به افکار خودکشی در کودکان و ارزیابی این افکار بود. گزارش مورد: این گزارش به معرفی کودک پنج‌ساله­ای می‌پردازد که با علائم تهدید به خودکشی و دیگرکشی با کارد، بی‌قراری، پرحرفی، تحریک‌پذیری و درگیری جسمی و کلامی با اطرافیان می‌پردازد. وی پیشتر، با تشخیص اختلال کمبود توجه و بیش‌‌فعالی، به‌طور کوتاه‌مدت و ناقص با متیل‌فنیدیت درمان شده بود و در زمان تهیه گزارش، در بخش روانپزشکی کودکان بیمارستان شهید بهشتی کرمان، برای نوبت دوم و با فاصله زمانی کوتاه از ترخیص نوبت اول، بستری بود. تفکر در مورد خودکشی، دیگر کشی و یا اقدام به آن، در این کودک به‌دلیل تفکر غیرانتزاعی مختص این دوران و بدون توانایی اندیشیدن به عواقب و کشندگی روش تصور می‌شود. نتیجه‌گیری: حتی در کودکان نیز باید در صورت احتمال وجود افکار خودکشی/دیگرکشی یا اقدام به خودکشی، مورد به‌طور دقیق ارزیابی و اقدامات لازم جهت کاهش این رفتار انجام شود.   /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal" mso-tstyle-rowband-size:0 mso-tstyle-colband-size:0 mso-style-noshow:yes mso-style-priority:99 mso-style-qformat:yes mso-style-parent:"" mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt mso-para-margin:0cm mso-para-margin-bottom:.0001pt mso-pagination:widow-orphan font-size:11.0pt font-family:"Calibri","sans-serif" mso-ascii-font-family:Calibri mso-ascii-theme-font:minor-latin mso-fareast-font-family:"Times New Roman" mso-fareast-theme-font:minor-fareast mso-hansi-font-family:Calibri mso-hansi-theme-font:minor-latin mso-bidi-font-family:Arial mso-bidi-theme-font:minor-bidi} Objectives: Considering and evaluation of suicidal thoughts in children. Case report: This report introduces a five years old child who presented with the signs and symptoms of threaten to suicide and homicide by knife, restlessness, verbosity, irritability, verbal and physical aggression toward others. This child has been treated with methylphenidate, due to symptoms of attention deficit / hyperactivity disorder (ADHD) for a short period of time. During the preparation of this report, he was hospitalized in the children’s psychiatric ward of Shahid Beheshti Hospital of Kerman for the second time after a short interval from the first-time hospitalization. Suicidal and homicidal thoughts of this child and his attempts for suicide or homicide were possibly due to non-abstract thinking related to his age without ability to think about consequences of these actions. Conclusion: Suicidal and homicidal thoughts or actions should be evaluated carefully even in the children, and also the appropriate interventions should be performed to reduce these behaviors. suicidal, homicidal, preschool children, bipolar disorder خودکشی؛ دیگرکشی؛ کودکان پیش‌دبستانی؛ اختلال دوقطبی 75 78 http://ijpcp.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-757&slc_lang=fa&sid=1 2015/09/302015/09/292015/10/42015/10/42015/09/302015/09/292015/09/302015/09/30 1394/7/8 2015/09/302015/09/292015/10/42015/10/42015/09/302015/09/292015/09/302015/09/30 1394/7/8 Mahin Eslami Shahrbabaki Shahid Beheshti Hospital, Neuroscience Research Center, Kerman University of Medical Sciences, Kerman, Iran مهین اسلامی شهربابکی 00319475328460010475 00319475328460010475 No فوق تخصص روانپزشکی کودک و نوجوان، استادیار دانشگاه علوم پزشکی کرمان. مرکز تحقیقات مغز واعصاب، بیمارستان روانپزشکی شهید بهشتی، دانشکده پزشکی افضلی‌پور Mansoureh Nasirian Psychiatry Department, Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran, IR Fax: +983532351200 منصوره نصیریان E-mail:nasirian90@gmail.com 00319475328460010476 00319475328460010476 Yes روانپزشک، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی. یزد، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، گروه روانپزشکی. دورنگار: 03532351200

fa مشکلات دسترسی کودکان مبتلا به اوتیسم و والدین آنها به خدمات درمانی و توان‌بخشی در ایران بر پایه آمارهای جهانی، حدود 1 تا 5/2 درصد کودکان به اختلالات طیف اوتیسم (درخودماندگی) مبتلا هستند (1) و تکامل و استقلال‌یابی آنها تحت تأثیر نواقص و انحرافات جدی رشدی و اختلال‌های همراه خواهد بود (2). به‌دلیل ماهیت این اختلالات، کودکان مبتلا در زندگی با چالش‌های مهمی روبه‌رو می‌شوند و به حمایت شدید خانواده، مدرسه، جامعه و دولت نیاز دارند. نیازها و رفتارهای خاص این کودکان و پیش‌آگهی نامطلوب این اختلالات، تنش زیادی برای خانواده به همراه دارد و این تنش ممکن است بر روابط آنها با کودک و عملکرد کودک و کل خانواده تأثیر بگذارد (3). در طول روند تشخیص‌گذاری بر کودک، خانواده دچار عواطف و ارزیابی منفی از خود و در بسیاری از موارد دچار رفتارهایی، مانند انکار و پنهان کردن مسأله می‌شود (4). والدین کودکان درخودمانده به‌طور معنی‌داری تنش و احساس ملامت بیشتری نسبت به والدین کودکان دچار مشکلات ذهنی، فلج مغزی یا اختلال‌های ژنتیکی تجربه می‌کنند و بیشتر به افسردگی مبتلا می‌شوند (4). در آسیای میانه، بسیاری از والدین دلیل پنهان کردن مشکل فرزندشان را این چنین بیان می‌کنند: «ما خود از این‌که فرزندی با نیازهای ویژه داریم، خجالت‌زده نیستیم. اما اگر به جامعه نگاه کنید، می‌بینید که نمی‌توانیم بگوییم فرزندمان نیازهای خاص دارد، بنابراین باید واقعیت را پنهان کنیم» (5). پژوهش‌ها نشان داده‌اند بیشتر کودکان دچار اختلالات طیف اوتیسم در منزل نگه‌داری می‌شوند و بنابراین مشکل اجتماعی شدن آنها باعث تشدید مشکلات آنها در آینده می‌شود. یکی از دلایل نگهداری این کودکان در منزل، وابستگی عملکردی آنها به والدین و رفتارهای ناسازگارانه بسیار شدید آنهاست. دغدغه مسائل مالی نیز یکی دیگر از دلایل است. هزینه‌های تحمیلی به خانواده این کودکان سه برابر بیشتر از کودکان هم‌سن آنها و بسیار بیشتر از هزینه‌هایی است که کودکان عقب‌مانده ذهنی یا معلول جسمی به خانواده تحمیل می‌کنند (6). در کشورهای آسیایی، هزینه‌های درمانی و مراقبتی این کودکان تقریباً هفتاد درصد حقوق یک کارمند دولت است؛ بسیاری از خدمات درمانی دور از محل زندگی خانواده ارائه می‌شود و بنابراین، خانواده مجبور است برای دریافت این خدمات به نقاط دیگر برود (5). سیمسک2 و کروگلو3 مشغله‌های فکری والدین کودکان درخودمانده را بررسی کردند (7). بیشترین نگرانی این والدین ناتوانی در تأمین نیازهای اولیه فرزندانشان بود. آنها نگران بودند اگر یکی از والدین یا هر دو فوت کنند، چه کسی از فرزندشان مراقبت می‌کند. آنها شیوه درست برخورد با مشکلات ناشی از این اختلال را نمی‌دانستند و به مراکزی نیاز داشتند که مشکلاتشان را با روشی جامع و مسأله‌محور مدیریت کنند. والدین از انواع درمان‌های مربوط به درخودماندگی بی‌اطلاع بودند و امکان انتخاب میان روش‌های مختلف درمان برای آنها وجود نداشت. آنها به توضیح پزشک درباره بیماری کودک و مشاوره برای رفع مسائل رفتاری کودک نیاز مبرم داشتند (7). در پژوهش دیگری مشغله‌های والدین کودکان درخودمانده بدین شکل بیان شد (8): بسیاری از خدمات درمانی در مدارس ارائه نمی‌شود و برای کودکان از ابتدای کودکی تا پایان تحصیلات و ورود به جامعه، روند منظم خدمات حمایتی وجود ندارد. بدین صورت که در ابتدای مداخلات تشخیصی و درمانی، بر درمان و پیگیری تأکید می‌شود، اما بقیه روند زندگی این کودکان بر عهده والدین است؛ مانند این‌که یک فرد دیابتی فقط در سه سال اول تشخیص دیابت، تحت نظر قرار گیرد و بعد به حال خود رها شود (2)! این در حالی‌ است که در بسیاری از کشورهای پیشرفته، برنامه‌ریزی برای انتقال از دوره تحصیلات به جامعه و یافتن کار و حمایت از تحصیل در مقاطع بالاتر، از عادی‌ترین کارهایی است که برای افراد مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم انجام می‌شود. در عین حال، تلاش می‌شود در تمام طول زندگی فرد و در دوره‌های حیاتی زندگی، از جمله نوجوانی، جوانی و بزرگسالی، حمایت‌هایی فراهم شود (8). احمدی و همکاران، در سال 2011، نیازهای خانواده‌های ایرانی دارای کودک درخودمانده را با خانواده‌های کانادایی مقایسه کردند (3). بر اساس این پژوهش، در سه زمینه تشابه وجود داشت: کمبود اطلاعات والدین در مورد چگونگی دسترسی به خدمات مورد نیاز، همکاری ضعیف والدین و متخصصان در برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی خدمات درمانی، و ناهمگونی خدمات ارائه‌شده در مراکز متفاوت. نیازهای والدین ایرانی بسیار بیشتر از والدین کانادایی بود. اساسی‌ترین نیازهای والدین ایرانی عبارت بود از درخواست تداوم خدمات درمانی برای تمام طول زندگی این کودکان، درک و همدلی بهتر متخصصان و حتی جامعه با خانواده، چرخه آموزشی کارآمد که کودک را برای زندگی مستقل آماده کند و داشتن زمان فراغت برای والدین که با اعضای خانواده یا دوستان تفریح کند (3). چیمه و همکاران نشان دادند مادران کودکان درخودمانده در روند تشخیص‌گذاری کودک، احساساتی مانند انکار، خشم و افسردگی را تجربه می‌کنند (9). بسیاری از آنها یا خودشان خود را ملامت می‌کنند یا دیگران آنها را سرزنش می‌کنند که «شما اصلاً به این بچه نمی‌رسید، معلوم است که حرف نمی‌زند» یا «این بچه از بس جلوی تلویزیون است، این‌طوری شده است» (9). در حالی‌که در کشورهای غربی راهبردهای جدیدی برای خدمات مراقبت بهداشتی و سازگاری با نیازهای کودکان درخودمانده برنامه‌ریزی می‌شود، در کشورهای در حال توسعه درصد مبتلایان به اختلالات طیف اوتیسم در حال افزایش است و اطلاعات بسیار کمی در مورد خدمات مراقبت بهداشتی وجود دارد (10). مطالب بیان‌شده نشان می‌دهد به‌طور کلی به‌علت ماهیت این اختلال، والدین این کودکان تنیدگی‌های زیادی را متحمل می‌شوند و این مسأله چالش‌های زیادی را، هم برای خانواده و هم برای جامعه، به‌وجود می‌آورد. به‌ویژه در کشورهای در حال توسعه، مانند ایران، حمایت‌های مالی و خدمات درمانی کافی ارائه نمی‌شود و خدمات درمانی و توان‌بخشی برای تمام طول زندگی این افراد برنامه‌ریزی نشده است. به بیان دیگر، هم برای درمان و توان‌بخشی جامع کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم به برنامه‌ریزی‌های کوتاه‌مدت، میان‌مدت و طولانی‌مدت نیاز جدی و عمیق وجود دارد و هم توجه ویژه به خانواده‌های این کودکان ضرورتی انکارناپذیر است. زیرا عملکرد والدین به‌صورت فردی و از طرفی به‌عنوان والد کودک درخودمانده و نیز در سایر نقش‌ها، دچار اختلال می‌شود و در صورت عدم توجه، هزینه‌های کودک درخودمانده، و حتی هزینه‌های کل خانواده بر دولت و جامعه تحمیل می‌شود. Letter to the Editor autistic children, parents, treatment and rehabilitation,services مشکلات, کودکان مبتلا به اوتیسم, والدین,خدمات درمانی و توان‌بخشی, ایران 79 81 http://ijpcp.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-761&slc_lang=fa&sid=1 2015/09/302015/09/292015/10/42015/10/42015/09/302015/09/292015/09/302015/09/302015/10/19 1394/7/27 2015/09/302015/09/292015/10/42015/10/42015/09/302015/09/292015/09/302015/09/302015/10/19 1394/7/27 Mahin Eslami Shahr babaki Shahid Beheshti Hospital, Neuroscience Research Center, Kerman University of Medical Sciences, Kerman, Iran مهین اسلامی ‌شهربابکی 00319475328460010477 00319475328460010477 No فوق تخصص روانپزشکی کودک و نوجوان، استادیار دانشگاه علوم پزشکی کرمان. مرکز تحقیقات مغز واعصاب، بیمارستان روانپزشکی شهید بهشتی، دانشکده پزشکی افضلی‌پور Mohadeseh Iranpoor محدثه ایرانپور Email: mohadeseh.iranpoor@yahoo.com 00319475328460010478 00319475328460010478 Yes کارشناس گفتاردرمانی، دانشگاه علوم پزشکی کرمان، بیمارستان شهید بهشتی. کرمان، بلوار جمهوری اسلامی، بعداز چهارراه امیرکبیر، بیمارستان روانپزشکی شهید بهشتی. دورنگار: 2110931-0343