@article{ 
author = {Shareh, Hossein and Asgharkhah, Elaheh},  
title = {The Effectiveness of Group Metacognitive Therapy on Metacognitive Components and Resiliency of Women with Multiple Sclerosis}, 
abstract ={Objectives: This study aimed to investigate the effectiveness of group metacognitive therapy on metacognitive components and resiliency of women with multiple sclerosis. Method: This semi-experimental study was carried out using pretest- posttest design with a control group and a two-step follow-up. From among all the patients with multiple sclerosis referred to the MS Society in Khorasan-e-Razavi in 2015, 30 individuals were selected via convenience sampling method and were randomly assigned to experimental and control groups. The experimental group received group metacognitive therapy for eight weeks while the control group attended the usual sessions of the MS Society. Metacognition Questionnaire-30 (MCQ-30) and Connor and Davidson Resiliency Scale (CD-RISC) were used at pretest, posttest and follow-ups. The data were analyzed using analysis of variance with repeated measures. Results: The results indicated that group metacognitive therapy leads to a significant improvement in all metacognitive components (p<0.001) and a significant increase in resiliency (p<0.001). This result was maintained after one- and three-month follow-ups. Conclusion: Group metacognitive therapy can improve metacognitions and resilience of women with multiple sclerosis.},  
Keywords = { group therapy, metacognition, resiliency, multiple sclerosis, women},
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {3-16}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {اثربخشی گروه‌درمانی فراشناختی بر مؤلفه های فراشناختی و تاب آوری زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس},
abstract_fa ={هدف: این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی گروه‌درمانی فراشناختی­ بر مؤلفه­های فراشناختی و تاب­آوری زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس انجام گرفت. روش: این مطالعه نیمه­آزمایشی، با استفاده از طرح پیش­آزمون- پس­آزمون با گروه کنترل به همراه دو مرحله پیگیری انجام شد. از بین تمام بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس مراجعه­کننده به انجمن MS خراسان رضوی در سال 1393، 30 نفر به روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار داده شدند. گروه آزمایش طی 8 هفته تحت درمان فراشناختی قرار گرفتند، درحالی‌که گروه کنترل روند عادی جلسه­های انجمن MS را می­گذراندند. پرسشنامه­های فراشناخت 30 سؤالی (MCQ-30) و تاب‌آوری کانر- دیویدسون (CD-RISC) در پیش‌آزمون، پس‌‌آزمون و پیگیری­ها مورد استفاده قرار گرفت. داده­ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر تجزیه‌وتحلیل شد. یافته­ها: نتایج نشان دادند که گروه‌درمانی فراشناختی منجر به بهبود معنی‌دار تمام مؤلفه­های فراشناختی (001/0p<) و افزایش معنی­دار تاب­آوری (001/0>p) در مقایسه با گروه کنترل می­شود و این نتیجه پس از دو مرحله پیگیری یک­ماهه و سه­ماهه کماکان حفظ گردید. نتیجه­گیری: گروه‌درمانی فراشناختی منجر به بهبود فراشناخت­ها و تاب­آوری زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس می­شود.},
keywords_fa = {گروه درمانی؛ فراشناخت؛ تاب آوری؛ مولتیپل اسکلروزیس؛ زنان},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2572-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2572-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Akbari, Mehdi and Mohamadkhani, Shahram and Zarghami, Firouzeh},  
title = {The Mediating Role of Cognitive Fusion in Explaining the Relationship between Emotional Dysregulation with Anxiety and Depression: A Transdiagnostic Factor}, 
abstract ={Objectives: The aim of the present study was to investigate the mediating role of cognitive fusion in the relationship of emotional dysregulation with anxiety and depression. Method: 543 students from Tehran University completed Cognitive Fusion Questionnaire (CFQ), Difficulties in Emotion Regulation Scale (DERS), Beck Anxiety Inventory (BAI) and Beck Depression Inventory-II (BDI-II). The data were analyzed using Pearson correlation and hierarchical multiple regression analysis. Results: All variables were correlated with each other significantly (p<0.001). The hierarchical multiple regression analysis showed that cognitive fusion has a complete mediating role in the relationship between emotional dysregulation and intensity of anxiety (ß= 0.84, p<0.001) and depression (ß= 0.79, p<0.001). Also Sobel’s test results confirmed the mediating role of cognitive fusion for anxiety (z=6.35, p<0.0001) and depression (z=5.11, p<0.001) Conclusion: Cognitive fusion is a mediating variable in the relationship between emotional dysregulation with anxiety and depression. When this variable is controlled, the relationships between emotional dysregulation with anxiety (ß=0.09, p>0.05) and depression (ß=0.07, p>0.05) are no longer significant.},  
Keywords = {cognitive fusion, emotional dysregulation, anxiety, depression, mediator variable },
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {17-29}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {نقش واسطه ای آمیختگی شناختی در تبیین ارتباط بین بی نظمی هیجانی با اضطراب و افسردگی: یک عامل فراتشخیصی},
abstract_fa ={هدف: هدف پژوهش حاضر تبین نقش واسطه­ای­ آمیختگی شناختی در تبیین ارتباط بین بی­نظمی­ هیجانی با اضطراب و افسردگی بود. روش: در پژوهش حاضر 543 دانشجوی دانشگاه تهران به پرسشنامه آمیختگی شناختی (CFQ)، مقیاس مشکل در تنظیم هیجان (DERS)، پرسشنامه اضطراب بک (BAI) و پرسشنامه افسردگی بک-نسخه دوم (BDI-II) پاسخ دادند. تجزیه ‌وتحلیل داده­ها با روش همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه سلسله مراتبی انجام شد. یافته‌ها: تمام متغیرهای پژوهش به‌طور معنی­داری با هم رابطه داشتند (001/0p<). تحلیل رگرسیون چندگانه سلسله مراتبی نشان داد که آمیختگی شناختی نقش واسطه­ی کامل در ارتباط بین متغیر بی­نظمی هیجانی با شدت اضطراب (001/0> p، 84/0= ß) و شدت افسردگی (001/0> p، 79/0= ß) ایفا می­کند و نتایج آزمون سوبل هم این نقش واسطه­ای آمیختگی شناختی را برای اضطراب (001/0> p، 35/6= z) و افسردگی (001/0> p، 11/5= z) تأیید کرد. نتیجه­گیری: آمیختگی شناختی یک متغیر واسطه­ای در رابطه بین بی­نظمی هیجانی با اضطراب و افسردگی محسوب می­شود و با کنترل این متغیر، ارتباط بین بی­نظمی هیجانی با اضطراب (05/0< p، 09/0= ß) و افسردگی (05/0< p، 07/0= ß) معنادار نیست.},
keywords_fa = {آمیختگی شناختی؛ بی نظمی هیجانی؛ اضطراب؛ افسردگی؛ نقش واسطه ای},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2569-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2569-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Derakhtkar, Ali and Ahangarkani, Mohamm},  
title = {The Effect of Forgiveness Training on the Level of Respect to Spouse and Marital Satisfaction in Women with Marital Problems}, 
abstract ={Objectives: The aim of the present research was to determine the effect of forgiveness training on respect to spouse and marital satisfaction in women with marital problems. Method: This is an experimental study with pre-and post-test and follow-up with a control group. The population consisted of all the married women referred to Babol city counselling center. The sample included 30 married women selected using convenience sampling method and after matching were randomly assigned to either experimental or control group. Both groups completed the respect to spouse and marital satisfaction questionnaires at pre-and post-test, and follow-up. The experimental group received forgiveness training for six 90-minute sessions and control at group were placed on a waiting list and received no intervention. Data were analyzed using multivariate analysis of covariance (MANCOVA). Results: The results showed a significant effect of forgiveness training on promotion of respect to spouse and marital satisfaction in experimental group compared to controls at post- test and at four-month follow-up (p<0.001). Conclusion: Forgiveness training as a cognitive behavioral approach through changing the individual’s cognition and behavior has an important role in improving couples’ relations.},  
Keywords = {forgiveness, respect to spouse, marital satisfaction},
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {30-38}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {تأثیر آموزش بخشایش در میزان احترام به همسر و رضایت زناشویی در زنان دچار مشکلات زناشویی},
abstract_fa ={هدف: مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر آموزش بخشایش در احترام به همسر و رضایت زناشویی در زنان دچار مشکلات زناشویی انجام گرفت. روش: پژوهش آزمایشی و از نوع پیش آزمون- پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زنان دچار مشکلات زناشویی مراجعه کننده به مرکز مشاوره شهرستان بابل و نمونه پژوهش شامل 30 نفر از این زنان بود که با روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب شدند و پس از همتاسازی به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. آزمودنی­های دو گروه مقیاس­های احترام به همسر و رضایت زناشویی را در مراحل پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری تکمیل کردند. آزمودنی­های گروه آزمایش شش جلسه­ آموزش بخشایش دریافت کردند و گروه گواه در فهرست انتظار بودند و مداخله­ای دریافت نکردند. داده­ها با استفاده از آزمون آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیری (مانکوا) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته­ها: نتایج نشان داد که این مداخله به طور معنی­داری باعث افزایش میزان احترام به همسر و رضایت زناشویی در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل، در مرحله پس آزمون و پیگیری چهار ماهه، شده است (001/0P<). نتیجه­گیری: آموزش بخشایش به عنوان یک رویکرد شناختی- رفتاری با ایجاد تغییر در شناخت و رفتار فرد، نقش مهمی در بهبود روابط زوجین دارد.},
keywords_fa = {بخشایش؛ احترام به همسر؛ رضایت زناشویی},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2567-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2567-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Hassani, Jafar and ArianaKia, Elmir},  
title = {Cognitive Emotion Regulation Strategies, Anxiety and Impulsivity in Bipolar Disorder with and without Comorbid Obsessive-CompulsiveDisorder}, 
abstract ={Objectives: The high rate of comorbidity between bipolar and obsessive-compulsive disorders can be due to common transdiagnostic processes. Therefore, the aim of the present study was to determine the role of cognitive emotion regulation strategies (CERS), anxiety and impulsivity, in developing and maintaining bipolar and obsessive-compulsive disorders. Method: Twenty five patients with bipolar disorder (11 females and 14 males), 25 with comorbid bipolar disorder and obsessive-compulsive disorder (12 females and 13 males) and 25 healthy participants (13 females and 12 males) were selected using convenience sampling method. To collect the data, participants were administered Cognitive Emotion Regulation Questionnaire (CERQ-short), Impulsivity Questionnaire, and Beck Anxiety Inventory (BAI). Data were analyzed using multivariate analysis of variance. Results: Results showed that compared to healthy participants, patients with comorbid bipolar and obsessive-compulsive disorders use more self-blaming and other-blaming maladaptive cognitive emotion regulation strategies (p<0.01). Compared with normal subjects, both patient groups utilized more rumination and catastrophizing strategies, the scores of the patients with comorbid disorder were higher than bipolar patients without comorbid on these strategies disorder (p<0.01). Both patient groups used more adaptive positive refocusing strategies, reappraisal, and less putting into perspective compared to healthy controls(p<0.01). Also, both patient groups scored higher than healthy controls in anxiety, attentional/cognitive impulsivity, motor impulsivity and non-planning impulsiveness; while patients with comorbid disorder scored higher than patients with only bipolar disorder (p<0.01). Conclusion: Anxiety, impulsivity and some of the cognitive emotion regulation strategies (self-blaming, rumination, catastrophizing) are transdiagnostic processes and play critical roles in developing and maintaining bipolar disorder with and without obsessive-compulsive disorder.},  
Keywords = {anxiety, cognitive emotion regulation strategies, impulsivity, bipolar disorder, obsessive-compulsive disorder, comorbidity},
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {39-49}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {راهبردهای تنظیم شناختی هیجان، اضطراب و تکانشگری در اختلال دوقطبی با و بدون همبودی با اختلال وسواسی- جبری},
abstract_fa ={هدف: میزان بالای همبودی میان اختلال دوقطبی و اختلال وسواسی جبری می­تواند به دلیل فرآیندهای فراتشخیصی مشترک باشد؛ بنابراین، هدف پژوهش حاضر ارزیابی نقش سه فرآیند راهبردهای تنظیم شناختی هیجان، اضطراب و تکانشگری در ایجاد و تداوم اختلال دوقطبی و اختلال وسواسی جبری بود. روش: 25 بیمار مبتلا به اختلال دوقطبی (11 زن و 14 مرد)، 25 بیمار مبتلا به اختلال دوقطبی همبود با وسواس/ جبری (12 زن و 13 مرد) و 25 نفر از افراد بهنجار (13 زن و 12 مرد) به روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب شدند. برای جمع­آوری داده­ها، از فرم کوتاه پرسش­نامه­ تنظیم شناختی هیجان، پرسش­نامه­ تکانشگری و سیاهه­ اضطراب بک استفاده شد. داده­ها با استفاده از تحلیل چندمتغیری واریانس مورد تحلیل قرار گرفت. یافته­ها: نتایج نشان دادند که بیماران دارای همبودی اختلال دوقطبی و وسواس/ جبری از راهبردهای سازش­نایافته ملامت خویش و ملامت دیگران بیشتری در مقایسه با افراد بهنجار استفاده می­کنند (01/0>p). هر دو گروه بیماران از راهبردهای نشخوارگری و فاجعه­سازی بیشتری نسبت به افراد بهنجار بهره می­گیرند و نمرات بیماران دارای اختلال همبود در این راهبردها بیشتر از بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی به تنهایی بود (01/0>p). هر دو گروه بیماران از راهبردهای سازش­یافته تمرکز مجدد مثبت، ارزیابی مجدد و دیدگاه‌­گیری کمتری در مقایسه با افراد بهنجار استفاده می­کردند (01/0>p). همچنین، در متغیرهای اضطراب، مؤلفه‌های شناختی/ توجهی، حرکتی و بی­برنامگی تکانشگری هر دو گروه بیماران نمرات بیشتری از افراد بهنجار کسب کردند؛ درحالی‌که میانگین نمرات بیماران دارای اختلال همبود بیشتر از بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی به تنهایی بود (01/0>p). نتیجه­گیری: اضطراب، تکانشگری و برخی از راهبردهای تنظیم شناختی هیجان (ملامت خویش، نشخوارگری و فاجعه­سازی) فرآیندهای فراتشخیصی بوده و می­توانند در ایجاد و تداوم اختلال دوقطبی و اختلال وسواسی جبری نقش مهمی ایفا کنند.},
keywords_fa = {اضطراب؛ راهبردهای تنظیم شناختی هیجان؛ تکانشگری؛ اختلال دوقطبی؛ اختلال وسواسی/ جبری, همبودی},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2571-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2571-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Chegini, Alireza and GhaleBandi, Mir Farhad and Alavi, Kaveh},  
title = {Sleep Quality in Medical Residents and its Relationship with General Health}, 
abstract ={Objectives: The purpose of this study was to determine the quality of sleep and its relationship with general health of first-and second-year medical residents of various specialties working in teaching centers affiliated with Iran University of Medical Sciences. Methods: This study was a cross-sectional and descriptive-analytical study. Of 1246 first- and second-year medical residents 330 (56.1% male, 43.9% female with mean age of 31.9) were selected randomly to participate in the study. The data collection instruments included a demographic questionnaire and habits of residents, the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), and the General Health Questionnaire-28 (GHQ-28). The data were analyzed using Pearson's correlation coefficient and multi-nominal logistic regression analysis. Results: Mean score of PSQI (±SD) of studied individuals was 6.9±0.5, (median 5). In total 200 persons (60.6%) had scores higher than 5 indicating undesirable sleep quality. Sleep quality scores had relatively strong correlation with subscales’ scores of anxiety and insomnia; and also with GHQ-28 total score (r<0.6; p<0.001). Of all background variables, 8 to 12 shifts per month (adjusted OR=3.360; 95% CI: 1.750 to 6.451) and more than 12 shifts per month (adjusted OR=2.020; 95% CI: 1.007 to 4.053) compared to fewer than 8 shifts per month, and poor general health in GHQ-28 (adjusted OR=9.141; 95% CI: 4.006 to 20.862) compared to adequate general health were related to higher probability of inadequate sleep quality. Conclusion: More than half of the first-and second-year residents were experiencing poor sleep quality and sleep quality had significant and inverse correlation with general health status and number of shifts per month.},  
Keywords = {medical residents, sleep quality, general health, shift},
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {50-57}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {کیفیت خواب در دستیاران تخصصی پزشکی و ارتباط آن با سلامت عمومی},
abstract_fa ={هدف: هدف مطالعه حاضر تعیین کیفیت خواب و ارتباط آن با سلامت عمومی در دستیاران سال اول و دوم رشته‌های مختلف تخصصی پزشکی شاغل در مراکز آموزشی-درمانی تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی ایران بود. روش: این مطالعه یک بررسی مقطعی و توصیفی-تحلیلی بود. از بین 1246 دستیار سال اول و دوم رشته‌های مختلف پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران، تعداد 330 نفر (1/56 درصد مرد؛9/43 درصد زن؛ میانگین سن 9/31 سال) به‌طور تصادفی انتخاب و بررسی شدند. ابزار جمع‌آوری اطلاعات شامل پرسشنامه محقق‌ساخت برای کسب اطلاعات جمعیت‌شناختی و عادات دستیاران، پرسشنامه کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI) و پرسشنامه سلامت عمومی 28 سؤالی (GHQ-28) بود. برای تحلیل داده‌ها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون لجستیک چند اسمی استفاده شد. یافته‌ها: متوسط نمره پرسشنامه کیفیت خواب پیتسبورگ (±انحراف معیار) در این افراد 5/0±9/6 بود (میانه 5).200 نفر (6/60 درصد) نمرات بالاتر از 5 داشتند که نشان‌دهنده کیفیت نامطلوب خواب بود. نمرات کیفیت خواب همبستگی نسبتاً قدرتمندی با نمرات زیرمقیاس‌های اضطراب و بی‌خوابی و نیز نمره کل GHQ-28 (در تمام موارد: 6/0>r؛ 001/0>p) داشت. از بین متغیرهای زمینه‌ای، تعداد 8 تا 12 کشیک در ماه (360/3=adjusted OR؛ فاصله اطمینان 95 درصد: 750/1 تا 451/6) و بیشتر از 12 کشیک در ماه (020/2=adjusted OR؛ فاصله اطمینان 95 درصد: 007/1 تا 053/4) نسبت به کمتر از 8 کشیک در ماه و سلامت عمومی نامناسب در GHQ-28 (141/9=adjusted OR؛ فاصله اطمینان 95 درصد: 006/4 تا 862/20) نسبت به سلامت عمومی مناسب با افزایش احتمال کیفیت نامطلوب خواب مرتبط بودند. نتیجه‌گیری: بیش از نیمی از دستیاران سال اول و دوم دچار اختلالاتی در کیفیت خواب بودند و کیفیت خواب رابطه معنی‌دار و معکوسی با وضعیت سلامت عمومی و تعداد کشیک‌های ماهانه داشت.},
keywords_fa = {دستیارتخصصی پزشکی؛ کیفیت خواب؛ سلامت عمومی؛ کشیک},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2570-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2570-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Anjomshoaa, Bahareh and Ghanbari, Saeed and Fallahzadeh, Hajar and Khoshkonesh, Abolghasem},  
title = {Psychometric Properties of the Persian Version of the Children’s Loneliness Scale in Elementary School Girls in Kerman}, 
abstract ={Objectives: This study examined the psychometric properties of the Children’s Loneliness Scale among elementary school girls. Method: The statistical population consisted of elementary school girls in the city of Kerman (2013-2014), from which a sample of 320 students were selected using multistage cluster random sampling. For gathering data, Loneliness Scale to children and Child Behavioral Checklist were given to their mothers. Data were analyzed using Cronbach’s alpha, Pearson correlation, regression analysis, Split-half correlation, and test-retest. Results: In addition to face validity, the Children’s Loneliness Scale has high internal consistency (0.83) and item-total correlations showed that all items have acceptable correlation with the total score (0.20-0.57). Split-half and test-retest correlation coefficients were 0.73 and 0.76, respectively. Concurrent validity of the scale was confirmed by moderate correlations (0.18-0.25) with most of the internalizing subscales of Child Behavioral Checklist; and Loneliness was predicting factor for subscales of Child Behavioral Checklist. Conclusion: The Children’s Loneliness Scale in the community of the elementary school students in the city of Kerman has a good reliability and validity.},  
Keywords = {loneliness scale, psychometric properties, reliability, validity},
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {58-66}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {ویژگی های روان سنجی نسخه فارسی مقیاس احساس تنهایی کودک در دختران دبستانی شهر کرمان},
abstract_fa ={هدف: این پژوهش به بررسی ویژگی­های روان­سنجی مقیاس احساس تنهایی کودک در دانش‌آموزان می­پردازد. روش­: جامعه آماری شامل دانش­آموزان ابتدایی دختر شهر کرمان (93-92) است که از میان آن­ها 320 نفر با روش نمونه­گیری تصادفی چند­مرحله­ای خوشه­ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده­ها مقیاس احساس تنهایی به دانش­آموزان و پرسشنامه سیاهه رفتاری کودک به مادرانشان جهت پاسخ  گویی داده شد. برای تحلیل داده­ها از آلفای کرونباخ، همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون، همبستگی دو نیمه کردن وبازآزمایی استفاده شد. یافته­ها: علاوه بر روایی صوری، مقیاس احساس تنهایی از همسانی درونی بالایی (83/0)برخوردار است و همبستگی­های ماده-کل نشان داد، تمام ماده­ها با نمره کل، همبستگی قابل قبولی دارند (57/0-20/0). اعتبار مقیاس از طریق دو نیمه کردن آزمون73/0 و روش بازآزمایی برابر با 76/0بود. روایی همزمان این مقیاس به­واسطه همبستگی متوسط (25/0-18/0) آن با اکثر زیر مقیاس­های درونی سازی شده سیاهه رفتاری کودک تأیید شد و احساس تنهایی پیش­بینی­کننده زیر­مقیاس­های سیاهه رفتاری کودک بود. نتیجه­گیری: مقیاس احساس تنهایی کودک در جامعه دانش­آموزان دختر دوره دبستان شهر کرمان دارای روایی و پایایی مناسبی است.},
keywords_fa = {مقیاس احساس تنهایی؛ ویژگی‌های روان‌سنجی؛ پایایی؛ روایی},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2568-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2568-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Yousefi, Rahim and Piri, Faeze},  
title = {Psychometric Properties of Persian Version of Dirty Dozen Scale}, 
abstract ={Objectives: Dark triad is a new formulation of maladaptive personality that is composed of Machiavellianism, subclinical narcissism, and subclinical psychopathy. The aim of the current research was to study the psychometric properties of the short form of Dirty Dozen Scale among Iranian population. Method: In this cross sectional study, 300 university students in 2014-15 academic year were selected using stratified sampling method and were assessed by Dark Triad Scale, Narcissistic Personality Inventory-16 (NPI-16), Psychopathy scale of the Minnesota Multiphasic Personality Inventory (MMPI), and Machiavellianism Questionnaire (MACH-IV). Results: Factor analysis by principle component analysis extracted three components: narcissism, machiavellianism and psychopathy. Test-retest correlation coefficients for the total scale and its subscales ranged from 0.66 to 0.80. Internal consistency of the subscales ranged from 0.68 to 0.77. Also, correlation coefficients between total score of Dark Triad Scale and Narcissistic personality, psychopathy, and Machiavellianism were 0.57, 0.42, and 0.55, respectively. Finally, there was a significant difference between males, and females’ scores on Dark Triad components. Conclusion: Short form of Dirty Dozen Scale has suitable psychometric properties for Iranian population.},  
Keywords = { dark triad, Machiavellianism, narcissism, psychopathy, dirty dozen},
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {67-76}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {ویژگی‌های روان‌سنجی نسخه فارسی پرسشنامه دوجین کثیف},
abstract_fa ={هدف: صفات سه­گانه تاریک شخصیت، فرمول­بندی جدیدی از شخصیت ناسازگارانه است که از سطوح غیر بالینی خودشیفتگی، ماکیاولیسم و جامعه­ستیزی تشکیل شده است. هدف پژوهش حاضر بررسی خصوصیات روان­سنجی نسخه کوتاه پرسشنامه دوجین کثیف در جامعه ایرانی بود. روش: در این مطالعه مقطعی 300 دانشجو در سال تحصیلی 92-93 به روش نمونه­گیری تصادفی طبقه­ای انتخاب و با مقیاس صفات تاریک شخصیت، پرسشنامه­ شخصیت خودشیفته (NPI-16)، مقیاس جامعه­ستیزی پرسشنامه شخصیتی چندوجهی مینه سوتا MMPI و پرسشنامه ماکیاولیسم- 5 مورد ارزیابی قرار گرفتند. یافته­ها: تحلیل عاملی به روش تحلیل مؤلفه‌های اصلی نشانگر وجود سه عامل خودشیفتگی، ماکیاولیسم و جامعه­ستیزی بود. ضرایب باز آزمائی برای کل مقیاس و مؤلفه‌ها در دامنه­ای بین 66/0 تا 80/0 قرار داشت. ضریب همسانی درونی خرده مقیاس‌ها بین 68/0 تا 77/0 به دست آمد. همچنین ضرایب همبستگی نمره کل صفات تاریک شخصیت با خودشیفتگی، 57/0؛ با جامعه‌ستیزی، 42/0 و با ماکیاولیسم، 55/0 بود. درنهایت بین مردان و زنان در مؤلفه‌های صفات تاریک شخصیت تفاوت وجود داشت. نتیجه‌گیری: نسخه کوتاه پرسشنامه دوجین کثیف برای کاربرد در جامعه ایرانی از ویژگی­های روان­سنجی مناسب برخوردار است.},
keywords_fa = {صفات تاریک؛ ماکیاولیسم؛ خودشیفتگی؛ جامعه ستیزی؛ دوجین کثیف},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2574-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2574-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {},  
title = {History of Tehran Psychiatric Institute}, 
abstract ={},  
Keywords = {Psychiatric ,Institute,History },
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {77-80}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {تاریخچه انستیتو روانپزشکی تهران( بخش دوم- به روایت دکتر احمد محیط )},
abstract_fa ={مقدمه بخش اول تاریخچه انستیتو روانپزشکی تهران به روایت دکتر ایرج سیاسی در شماره قبلی مجله روانپزشکی و روانشناسی بالینی ایران چاپ شد (1). تاریخچه انستیتو روانپزشکی تهران شانزدهم مرداد ماه 1357، هم‌زمان با فضای انقلابی در ایران، دکتر احمد محیط به همراه خانواده، با آرزوی خدمت به ایران و شوق سازندگی به کشور مراجعت کرد. روز پس از مراجعت به ایران، دکتر محیط با  دکتر ایرج سیاسی که رئیس انجمن توانبخشی بود، ملاقات داشت و او، دکتر محیط را به‌عنوان مسئول دستیاران روانپزشکی بیمارستان رازی معرفی کرد.  انجمن توانبخشی مشتمل بر یک واحد پژوهش و یک واحد آموزش بود. مسئول واحد پژوهش، دکتر بهمن فزونی  بود و مطالعه گسترده‌ای را روی همه‌گیرشناسی بیماری‌های روانی در ایران شروع کرده بود که دسترسی به مدارک آن بعداً ممکن نشد. واحد آموزش در دو بخش دستیاری روانپزشکی و آموزش روان‌پرستاری مشغول به فعالیت بود و بخش روانشناسی بالینی در حال راه‌اندازی و بخش آموزش کاردرمانی در حال شکل‌گیری بود. مبنای کار واحد آموزش، تشکیل تیمی ‌متشکل از روانپزشک، روان‌پرستار، روانشناس بالینی و کاردرمانگر1 بود و استراتژی و رسالت انجمن توانبخشی، ایجاد مراکز جامع خدمات بهداشت روان2 برگرفته از طرح معروف کندی3 در زمینه تحول بهداشت روان در آمریکا بود. سه مرکز در شهر تهران دایر شده بود. در مرکز، شرق و جنوب تهران؛ اما راه اندازی چنین مراکزی حتی در تهران نیز با موفقیت بالایی همراه نبود. دکتر محمود بهفر و دکتر داریوش ملک نیازی از روانپزشکانی بودند که در این مراکز مشغول به فعالیت بودند. مسئول واحد آموزش در سال‌های قبل از پیروزی انقلاب، دکتر کیومرث فرد  دانش‌آموخته روانپزشکی از آمریکا بود. پس از انقلاب، شادروان دکتر احمد نظام از طرف شادروان دکتر کاظم سامی، وزیر بهداشت وقت، به سمت ریاست انجمن توانبخشی منصوب شد. در اردیبهشت 1358، مرحوم دکتر کاظم سامی ‌به‌دنبال تقاضای کتبی برخی از دستیاران، از دکتر احمد محیط دعوت کرد تا به‌عنوان مسئول واحد آموزش انجمن توانبخشی مشغول به کار شود و او شرط پذیرش دعوت آنها را رضایت دکتر کیومرث فرد اعلام کرد. دکتر ایرج سیاسی تا سال 1359 در ایران بود و در طی دو سال بعد از انقلاب، دکتر احمد محیط تمامی ‌تلاششان را برای حفظ شأن و حرمت ایشان در انجمن به عمل آورد. انجمن توانبخشی در همان اوایل سال 1358 منحل شد ولی با درایت و پشتکار دکتر احمد محیط، واحدهای آموزشی و پژوهشی آن، در دل ساختار جدیدی به نام «انستیتو روانپزشکی تهران» قرار گرفت تا ادامه‌دهنده راه و رسالتی باشد که انجمن توانبخشی با ریاست دکتر ایرج سیاسی آغازگر آن بود. بدین ترتیب انستیتو روانپزشکی تهران در سال 1358 تحت نظارت معاونت آموزشی وزارتخانه و به ریاست دکتر احمد محیط افتتاح شد، ولی در نشان‌واره (لوگو) انستیتو  به پاس تلاش‌های دکتر ایرج سیاسی و همکارانشان در انجمن توانبخشی، سال 1356 (سال آغاز به کار واحد‌های آموزشی و پژوهشی انجمن) نقش بست. آرم یا نشان‌واره انستیتو توسط دکتر محیط طراحی شده است. نمادهای به‌کار رفته در این نشان‌واره، حال و هوای فضای انقلابی آن سال‌ها را تداعی می‌کند؛ زنجیرها از یک سو به زنجیر استبداد و از سوی دیگر به زنجیر بسته شده به پای بیماران مبتلا به اختلالات روانپزشکی اشاره دارد و لاله‌ها نیز در دو معنا به کار گرفته شده اند؛ یکی نمادی از خون شهیدان وطن و دیگری لاله‌ای که باید به جای زنجیر، به پای بیماران روانپزشکی بسته شود و همه این‌ها با مصرعی از شاعر پرآوازه و اندیشمند ایرانی، مولوی مزین می‌شود: «تن ز جان و جان ز تن مستور نیست». بدین‌ترتیب انستیتو روانپزشکی تهران از سال 1358 به‌طور رسمی ‌آغاز به کار کرد و فعالیت‌های انجمن به شکلی نو پیگیری شد. در ابتدای فعالیت انستیتو، دکتر کاظم سامی ‌از دکتر احمد محیط برای رفع بحرانی در بیمارستان روانپزشکی سلامی ‌شیراز دعوت کرد؛ به سرپرستی دکتر محیط، تعدادی از دستیاران روانپزشکی (با نمایندگی دکتر محمدعلی دربندی) و روان‌پرستاران انستیتو ظرف مدت 24 ساعت از تهران به شیراز منتقل شده و بحران مذکور را مدیریت کردند. اواخر سال 1358، انستیتو از ساختمانی در خیابان انقلاب، به خیابان آیت‌اله طالقانی، ابتدای کوچه جهان نقل مکان کرد. انستیتو که در ابتدا تحت نظارت معاونت آموزشی وزارتخانه شروع به کار کرده بود در جریان تحولات، به علت مکان جغرافیایی اش، تحت نظارت اداره بهداری منطقه شرق تهران قرار گرفت. در راستای سیاست عدم تمرکز بیماران در بیمارستان روانپزشکی رازی، انستیتو در پی گسترش مراکز بیمارستانی‌اش برآمد. در سال 1360، باشگاه وزارت کشاورزی بر فراز تپه‌های گیشا (کوی نصر)، در مکانی که امروزه برج میلاد تهران بر آن واقع شده، با حمایت دکتر عباس شیبانی (وزیر کشاورزی وقت) و تلاش دکتر احمد محیط، به انستیتو اختصاص داده و نام بیمارستان شهید اسماعیلی بر آن گذاشته شد. سپس باشگاه ساواک، واقع در کیلومتر 7 جاده مخصوص کرج، در زمان نخست وزیری شهید محمد علی رجایی و با وساطت مرحوم شگرف نخعی، به انستیتو ملحق و نام بیمارستان شهید نواب صفوی بر آن گذارده شد. شهید رجایی در برگه مجوز تأسیس این بیمارستان این جمله را مرقوم کردند: «برای بیماران مستضعف روانی مبارک باشد». نام فعلی این مرکز، «مرکز آموزشی درمانی روانپزشکی ایران» است. از دیگر فعالیت‌های دکتر احمد محیط در زمان تصدی ریاست انستیتو روانپزشکی تهران، برگزاری جلساتی با دستیاران روانپزشکی شب‌های یکشنبه در مطب بوده است. در این جلسات مباحث بین رشته‌ای از فلسفه و ادبیات مورد مطالعه قرار می‌گرفت. برنامه سطح‌بندی خدمات بهداشتی در قالب «خدمات بهداشتی اولیه[1]» به صورت آزمایشی (پایلوت) در دو منطقه ایران، قبل از پیروزی انقلاب (سال 1356) آغاز شده بود و دکتر محمدعلی برزگر، دکتر حسین ملک‌افضلی، مرحوم دکتر کامل شادپور و مرحوم دکتر سیروس پیله‌رودی از فعالان انجام طرح پایلوت بودند. در جوامعی مثل شوروی سابق و چین، از بین مردم هر منطقه، افرادی بومی ‌بودند که به سایر مردم، خدمات بهداشتی ارائه می‌کردند؛ ایده بهورز تا حدودی از این جا شکل می‌گیرد اما باید خاطر نشان کرد که پایه‌گذار مفهوم (concept) بهورز در ایران، دکتر فریدون رهنما است. با پیروزی انقلاب، برنامه مذکور در سطح پایلوت متوقف ماند تا اینکه در زمان اولین دوره وزارت دکتر سید علیرضا مرندی، به‌صورت یک طرح ملی و کشوری به اجرا درآمد. موفقیت این طرح که یکی از برجسته‌ترین رویدادها در تاریخ پزشکی ایران در سال‌های بعد از انقلاب است مرهون تلاش‌های دکتر حسین ملک افضلی، مرحوم دکتر کامل شادپور و مرحوم دکتر سیروس پیله‌رودی در همراهی با دکتر سید علیرضا مرندی بود. پس از اجرای این طرح عظیم، اولین شخصی که از سازمان جهانی بهداشت، پس از انقلاب از ایران بازدید به‌عمل آورد دکتر ویگ[2] بودند، ایشان مسئول وقت بهداشت روان در  [3](EMRO)بودند و این بازدید در سال 1364 انجام شد. ]شاید بتوان گفت سفر دکتر ویگ به ایران بهانه‌ای شد تا دغدغه‌ها و ایده‌های دکتر محیط جامه عمل بپوشند. در گفتگوی مفصلی که «رسانه داروپخش» (شماره 55/ سال پنجم/ مهرماه 1364) پیش از بازدید دکتر ویگ از ایران با دکتر احمد محیط انجام داد، نگرش و دیدگاه ایشان به خوبی نمایان است. سی سال پیش که جمعیت ایران حدود چهل میلیون نفر و تعداد روانپزشکان حدود 200 نفر بود، نظرات و پیشنهادات ایشان در این مصاحبه از یک سو شامل «تشکیل تیم روانپزشکی مشتمل بر روانپزشک، روان‌پرستار، مددکار اجتماعی، روانشناس و کاردرمانگر»، «نیاز مبرم به تشکیل شبکه خدمات روانپزشکی در تلفیق با شبکه بهداشتی- درمانی کشور»، «سطح‌بندی خدمات روانپزشکی از سطح روستا به سطح مرکز استان»، «ایجاد مراکز روزانه» و «حمایت از بیماران روانپزشکی در قوانین کار» در جهت بیماریابی و از سوی دیگر «تداوم درمان و حفظ سلامت روانی بیماران روانپزشکی خارج از بیمارستان و در جامعه» بود[. دکتر ویگ طرح آزمایشی ادغام بهداشت روان در مراقبت‌های بهداشتی اولیه را در هند انجام داده بود. در طول مدت اقامت یک هفته‌ای او در ایران، به پیشنهاد دکتر احمد محیط، پیش‌نویس برنامه ملی بهداشت روان کشور با هدایت انستیتو روانپزشکی و مشارکت تنی چند از روانپزشکان ایرانی نوشته شد. تهیه‌کنندگان پیش‌نویس برنامه ملی بهداشت روان علاوه بر دکتر ویگ از سازمان جهانی بهداشت عبارت بودند از دکتر احمد محیط (سازمان‌دهنده و دبیر برنامه)، دکتر ‌هاراطون داویدیان (رئیس جلسات)، دکتر محمد صنعتی، دکتر ابوالقاسم حسینی، دکتر نصرت‌اله پورافکاری، دکتر سید حسین فخر، دکتر فریدون مهرابی و روانپزشکان دیگری که توسط دکتر احمد محیط از سراسر کشور دعوت شده بودند. رسالت یا استراتژی اول این پیش‌نویس، ادغام بهداشت روان در خدمات بهداشتی اولیه[4] بود. ضمناً این برنامه اولین برنامه تخصصی[5] بود که در شبکه بهداشت کشور ادغام شد. از سویی، در سال 1364، به‌دنبال تصویب قانون تأسیس وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، آموزش رشته پزشکی که تا آن زمان به عهده وزارت علوم بود به وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی واگذار شد و در این راستا، دانشگاه‌های علوم پزشکی ایجاد شدند و در سال 1365، انستیتو روانپزشکی تهران، زیرمجموعه دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران شد. برای اجرایی‌شدن برنامه ملی ادغام بهداشت روان در خدمات بهداشتی اولیه، نیاز به انجام آن به صورت آزمایشی (پایلوت) بود؛ سه شهر انتخاب شدند، یکی شهرکرد به پیشنهاد دکتر بیژن صدری‌زاده (معاون بهداشتی وقت وزارتخانه)، دیگری شهرضا و سومی ‌ساوجبلاغ. هنگامی‌که طرح پایلوت شهرکرد به‌عنوان بخشی از برنامه ملی، با حضور و همت زنده‌یاد دکتر داود شاه‌محمدی در حال انجام بود، دکتر اسماعیل اکبری رئیس وقت دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، در سفری به ژنو با دکتر نورمن سارتوریوس[6] که در آن زمان رئیس بخش بهداشت روان سازمان جهانی بهداشت بود، ملاقات کرده و پیشنهاد برگزاری یکی از نشست‌های بهداشت روان سازمان جهانی بهداشت با میزبانی اصفهان را مطرح کرد. به‌دنبال این امر، تصمیم گرفته شد که طرح پایلوت دوم در شهرضا از شهرستان‌های استان اصفهان برگزار شود. دکتر محیط در دو سفر به اصفهان با همکاری جمعی از روانپزشکان دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، مقدمات انجام این طرح آزمایشی را فراهم کرد. این مهم، در جریان نشست مذکور مورد توجه چشمگیر شرکت‌کنندگان قرار گرفت. طرح آزمایشی سوم حدود 6 ماه بعد در ساوجبلاغ شروع شد . در همین موقع، وزارتخانه جدید شروع به برگزاری نشست‌های 15 روزه در استان‌های مختلف کرده بود، هدف از این نشست‌ها تبیین برنامه‌های جدید برای رسالت نوین وزارتخانه بود. در فاصله شش ماهه بین طرح آزمایشی شهرضا و ساوجبلاغ، دکتر محیط برای اجرایی‌کردن برنامه ادغام بهداشت روان در خدمات بهداشتی اولیه در سایر کشور، سفرهایی (در چارچوب نشست‌های 15 روزه) به استان‌های آذربایجان شرقی، آذربایجان غربی، کرمان، فارس، سیستان و بلوچستان و هرمزگان داشت. در نشست شهر کرمان که نحوه اجرای این برنامه ملی توسط دکتر احمد محیط تبیین می‌شد، دکتر جعفر بوالهری به‌عنوان معاون بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان شرکت داشت. بعدها دکتر جعفر بوالهری در انجام پایلوت ساوجبلاغ نیز نقش به‌سزایی داشتند. سال 1366 آموزش بهورزها برای انجام برنامه ادغام بهداشت روان در خدمات بهداشتی اولیه آغاز شد و از آنجا که طرح آزمایشی به خوبی در حال پیشرفت بود، به‌طور هم‌زمان در سراسر کشور اجرایی شد. تا سال 1369، فعالیت‌های یادشده در انستیتو روانپزشکی تهران به ریاست دکتر محیط ادامه یافت تا اینکه او پس از 11 سال از ریاست انستیتو معاف شده و دکتر سید احمد واعظی به این مقام منصوب شد. سپاسگزاری با سپاس مجدد از استاد گرامی، جناب آقای دکتر جعفر بوالهری، رئیس دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان- انستیتو روانپزشکی تهران که فرصت مصاحبه و نگارش این مهم را به من سپردند. ]بنا به اظهار نویسنده مسئول مقاله، حمایت مالی از پژوهش و تعارض منافع وجود نداشته است[.},
keywords_fa = {انستیتو, روانپزشکی, تاریخچه},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2595-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2595-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {FarahmandDehghanpoorVarnamkhasti, Farzaneh and Yousefi, Zahr},  
title = {Multiple Relationships between Rumination and Mood with Frightening Dreams}, 
abstract ={Objectives: The aim of the present study was to assess multiple relationships between rumination and mood with frightening dreams. Method: The research method was descriptive and correlational. The statistical population was all students of Isfahan (Khorasgan) Islamic Azad University in 2014-2015 academic year. The sample consisted of 180 students who were selected through random cluster sampling method. The instruments used in this study were Rumination Scale, Positive and Negative Mood Scale, and Symptoms Frightening Dreams Scale. The gathered data were analyzed using descriptive statistics (frequency, mean and standard deviation) and inferential statistics (Pearson correlation and stepwise regression). Results: There was positive significant relationship between frightening dreams with rumination (p<0.000) and negative mood (p<0.009). Stepwise regression analysis showed that rumination accounts for 10.2% of frightening dreams variance. Conclusion: Rumination can predict frightening dreams and it seems that one of the ways to reduce frightening dreams is to reduce rumination and negative mood.},  
Keywords = {frightening dreams, rumination, mood, Isfahan (Khorasgan) Islamic Azad University},
volume = {22},
Number = {2}, 
pages = {85-92}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {روابط چندگانه بین نشخوار فکری و خلق با رؤیاهای ترسناک},
abstract_fa ={هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی روابط چندگانه بین نشخوار فکری و خلق با رؤیاهای ترسناک انجام شد. روش: روش پژوهش از نوع توصیفی و همبستگی بود. جامعه‌ آماری در این پژوهش، کلیه دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد خوراسگان در سال تحصیلی 1394-1393 بودند. 180 نفر دانشجو به شیوه نمونه‌گیری تصادفی خوشه­ای انتخاب شدند. ابزارهای مورداستفاده در این پژوهش، پرسش‎نامه نشخوار فکری، مقیاس خلق مثبت و منفی و مقیاس علائم رؤیاهای ترسناک بودند. داده‌های گردآوری شده به کمک آمار توصیفی (فراوانی، میانگین و انحراف استاندارد) و آمار استنباطی (همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام) مورد بررسی قرار گرفتند. یافته­ها: بروز رؤیاهای ترسناک با نشخوار فکری (000/0p<) و خلق منفی (009/0p<) رابطه مثبت و معنادار داشت. تحلیل رگرسیون گام به گام نشان داد که نشخوار فکری می‎تواند 2/10 درصد از واریانس رؤیاهای ترسناک را پیش‎بینی کند. نتیجه­گیری: وجود نشخوار فکری می­تواند پیش‎بینی‎کننده رؤیاهای ترسناک باشد و به نظر می­رسد یکی از راه­های کاهش رؤیاهای ترسناک کاهش نشخوار فکری و خلق منفی باشد.},
keywords_fa = {رؤیاهای ترسناک؛ نشخوار فکری؛ خلق؛ دانشگاه آزاد اصفهان (خوراسگان) },
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2600-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2600-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Mozaffari, Naqi and AsghanejadFarid, Ali-Asghar and Dejman, Masoumeh and FathaliLavasani, Fahimeh and Faranoush, Mohamm},  
title = {The God and the Meaning of Life, the Lived Experience of Children with Cancer: A Qualitative Study}, 
abstract ={Objectives: The aim of this study was to understand the experience and meaning of life in children with cancer that in this article present the god concept as one of its themes. Method: Current study is a qualitative descriptive phenomenological research. The sample includes 7 children with cancer selected using convenience sampling based on the most heterogeneity of samples. They were deeply interviewed. Data were analyzed using Colaizze method. Results: Based on the analysis of the data, ''the belief in God as being superior", was extracted as one of the main themes. This theme includes two sub-themes: 1) Faith in God and His satisfaction, and 2) Life as a context of divine testing. Conclusion: Belief in God, play an important role in understanding the meaning of life and the formation of a positive orientation to life in children with cancer. The findings of this study can be used as a conceptual base for explaining the concepts in other research and/or for designing interventional models for this kind of children.},  
Keywords = {the God, meaning of life, phenomenology, cancer},
volume = {22},
Number = {2}, 
pages = {93-102}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {خداوند و معنای زندگی، تجربه زیسته کودکان مبتلا به سرطان: یک مطالعه کیفی},
abstract_fa ={هدف: هدف از این مطالعه، شناخت تجربه و درک معنای زندگی در کودکان مبتلا به سرطان بود که مفهوم خداوند به عنوان یکی از ابعاد مهم آن در این مقاله در نظر گرفته شده است. روش: پژوهش حاضر، کیفی و از نوع پدیدارشناسی توصیفی است. نمونه پژوهش شامل 7 نفر از کودکان مبتلا به سرطان است که با استفاده از روش نمونه­گیری در دسترس بر مبنای بیشترین ناهمگونی نمونه­ها، انتخاب و مورد مصاحبه­های عمیق قرار گرفتند. برای تحلیل داده­ها، از شیوه­ی کولایزی استفاده شد. یافته­ها: بر اساس تجزیه و تحلیل داده­ها، « باورمندی به هستی برتر، خداوند» به عنوان یکی از درون مایه­های اصلی استخراج شد . این درون­مایه شامل دو درون­مایه­ی فرعی : 1. ایمان به خدا و تامین رضایت او 2. حیات، به عنوان بستر آزمایش­های الهی بود. نتیجه‌گیری: باور به خداوند، نقش مهمی در درک کودکان مبتلا به سرطان، از معنای زندگی و شکل­گیری یک جهت گیری مثبت به زندگی دارد. یافته­های این مطالعه می­تواند به عنوان پایه­های مفهومی برای تبیین مفاهیم در سایر تحقیقات و یا طراحی مدل­های مداخله­ای برای این گروه از کودکان استفاده گردد.},
keywords_fa = {خداوند؛ معنای زندگی؛ پدیدارشناسی؛ سرطان },
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2597-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2597-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {MahmudAliloo, Majid and MousaviMoghadam, Seyedeh Ayda and Imani, Tahereh},  
title = {The Role of Emotion Intensity and Experiential Avoidance in Predicting Trait Anxiety}, 
abstract ={Objectives: The current study aim was to examine the predicting role of emotion intensity and experiential avoidance in trait anxiety. Method: This study was a cross-sectional correlational research. The research population consisted of students who were studying in 2013-2014 second semester. Using a cluster sampling method, 197 students were selected and completed the State-Trait Anxiety Inventory, the Affect Intensity Measure, and the Acceptance and Action Questionnaire. Data were analyzed using Pearson’s correlation test and stepwise multiple regression analysis. Results: the results showed that emotion intensity (r=0.44, p<0.01) and experiential avoidance (r=0.53, p<0.01) had positive significant relationship with trait anxiety. Additionally, on the basis of stepwise multiple regression analyses, experiential avoidance and emotion intensity accounted for 0.37% of the trait anxiety variance (p<0.001). Conclusion: Based on current research results, emotion intensity and negative internal experiential avoidance could be assumed as predicting variable for the intensity of trait anxiety.},  
Keywords = {emotion intensity, experiential avoidance, trait anxiety},
volume = {22},
Number = {2}, 
pages = {103-111}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {نقش شدت هیجان و اجتناب تجربه ای در پیش بینی اضطراب صفتی},
abstract_fa ={هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسی میزان پیش­بینی­کنندگی شدت هیجان و اجتناب تجربه­ای در­ اضطراب صفتی بود. روش: پژوهش شامل مطالعه­ای مقطعی از نوع همبستگی  است. جامعه آماری این پژوهش شامل دانشجویانی است که در نیم‎سال دوم تحصیلی 92-93 مشغول به تحصیل بوده­اند. با استفاده از روش نمونه­گیری تصادفی خوشه­ای مرحله­ای، 197 دانشجو انتخاب شدند و ابزارهای زیرمقیاس صفت مقیاس اضطراب صفت- حالت، مقیاس شدت عاطفه و مقیاس پذیرش و عمل را تکمیل کردند. تجزیه و تحلیل داده­ها با استفاده از روش همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چند متغیری گام به گام انجام شد. یافته­ها: نتایج پژوهش نشان داد که شدت هیجان (44/0 r=،01/0p<) و اجتناب تجربه­ای (53/0= r، 01/0p<) با شدت اضطراب صفتی، رابطه مثبت و معنا­دار داشت. هم‎چنین، براساس نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه گام به گام، اجتناب تجربه­ای و شدت هیجان توانستند 37 درصد تغییرات مربوط به اضطراب صفتی را تبیین نمایند (001/0p<). نتیجه­گیری: طبق یافته­های پژوهش حاضر، شدت هیجان و اجتناب از تجارب درونی منفی را می­توان به عنوان متغیرهای پیش­بین شدت اضطراب صفتی در نظر گرفت.},
keywords_fa = {شدت هیجانی؛ اجتناب تجربه ای؛ اضطراب صفتی },
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2601-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2601-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Alipour, Ahmad and Abdekhodaie, Ehsan and Muhammadi, Hamzeh},  
title = {The Relationship between Morningness, Positive and Negative Affect, Eating Behaviors, and Eating Chocolate in Students}, 
abstract ={Objectives: This study aimed to investigate the relationship between morningness, eating behaviors, positive and negative affect and eating chocolate and to evaluate these variables with regard to eating breakfast. Method: The study design was correlational. 125 undergraduate students of Faculty of Psychology and Education of University of Tehran completed Dutch Eating Behavior Questionnaire, Positive and Negative Affect Scale and Composite Scale of Morningness. 80 of these subjects then participated in a chocolate sham-palatability test. The number of chocolates participants tasted was considered as an objective measure of eating behavior. Results: Morningness had positive relationship with positive affect (r=0.35, p<0.01) but negative relationship with external eating (r=-0.24, p<0.01), though no relationship was found between morningness and negative affect. Among tested variables, only emotional eating was related to the number of chocolates in the test (r=0.25, p<0.01). Though the number of breakfast days per week was related to morningness (r=0.19, p<0.05), there was no difference between the study variables in participants who ate breakfast and those did not. Conclusion: The correlation between the number of chocolates consumed and emotional eating is an important finding of the study introducing the test for objective measurement of emotional eating phenomenon. In addition, morningness was correlated with positive affect and external eating that is in accordance to previous research.},  
Keywords = {morningness, circadian rhythm, eating behavior, emotional eating, sham-palatability test},
volume = {22},
Number = {2}, 
pages = {112-121}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {رابطه بین صبح‌‌خیزی، عاطفه مثبت و منفی، رفتار خوردن و خوردن شکلات در دانشجویان},
abstract_fa ={هدف: این پژوهش با هدف بررسی ارتباط بین صبح­خیزی، رفتارهای خوردن، عاطفۀ مثبت و منفی، و خوردن شکلات و بررسی این متغیرها با توجه به خوردن صبحانه انجام شد. روش: طرح این پژوهش از نوع همبستگی بود. 125 نفر از دانشجویان کارشناسی دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران، پرسشنامه رفتار خوردن داچ، مقیاس عاطفۀ مثبت و منفی و مقیاس ترکیبی صبح­خیزی را تکمیل کردند. 80 نفر از این افراد پس از تکمیل پرسشنامه­ها، در یک آزمایش چشیدن دروغین شکلات شرکت کردند. تعداد شکلات­هایی که افراد آنها را از لحاظ مزه بررسی کرده ­بودند به عنوان شاخصی عینی از رفتار خوردن در نظر گرفته­شد. یافته­ها: صبح‌خیزی با عاطفۀ مثبت، رابطه مثبت  (01/0p< ،  35/0r=) و با رفتار خوردن بیرونی رابطۀ منفی (01/0p< ،24/0-r = )  معنی­داری داشت، اما بین صبح‌خیزی با عاطفۀ منفی ارتباطی یافت نشد. از بین متغیرهای مورد مطالعه تنها بین رفتار خوردن هیجانی با تعداد شکلات­ها در آزمایش ارتباط مشاهده شد (01/0p< ،25/0r=). اگرچه بین تعداد روزهای صبحانه­خوردن در هفته با صبح­خیزی ارتباط وجود داشت (05/0p< ،19/0=r اسپیرمن)، در هیچ یک از متغیرهای مورد مطالعه بین افرادی که صبحانه خورده بودند و افرادی که صبحانه نخورده بودند تفاوتی مشاهده نگردید. نتیجه­گیری:  همبستگی بین تعداد شکلات مصرف­شده با رفتار خوردن هیجانی یافته مهم این پژوهش است که آزمایش فوق را به عنوان ابزاری عینی برای بررسی پدیده خوردن هیجانی مطرح می­کند. همچنین صبح­خیزی، همسو با پژوهش­های گذشته، با عاطفۀ مثبت و خوردن بیرونی ارتباط داشت.},
keywords_fa = {صبح‌خیزی؛ ریتم‌های شبانه‌روزی؛ رفتار خوردن؛ خوردن هیجانی؛ آزمایش چشیدن دروغین },
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2599-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2599-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Zarghami, Mehran and Azari, Ala and Ghasemi, Shaghayegh and Hormozpour, Mehdi and Hendouei, Narjes},  
title = {Availability of Drug Key Information on Package Inserts of Psychiatric Drugs Manufactured in Iranian Pharmaceutical Companies}, 
abstract ={Objectives: The aim of this study was to examine information of package inserts of psychiatric drugs manufactured in Iranian pharmaceutical companies in line with safe prescription and use. Method: 104 brochures of 34 psychiatric drugs manufactured by 29 Iranian pharmaceutical companies were examined against a set of criteria compiled from the literature. The results were reported as numbers and percentages. Results: Information on drug class and action mechanism were given in 10 PIs, pharmacokinetic information in 6 and information on dose adjustment in case of concurrent use with known enzyme inhibitors or inducers drugs in 5 PIs. Also, Information from (human/animal) clinical studies on the safety or potential teratogenicity was available in 3 PIs. 12 PIs had full information on the symptoms of poisoning and required supportive initiatives. For the side effects, 15% of PIs provided qualitative information and 4% had pointed out the prevalence and incidence rate. Conclusion: The results of current study indicate lack of sufficient information in PIs of Iran-manufactured psychiatric drugs regarding their safe and appropriate use. Fundamental changes in these drugs’ PIs structure seem inevitable.},  
Keywords = {: package inserts, psychotropic drugs, drug information, patient education},
volume = {22},
Number = {2}, 
pages = {122-133}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {وجود اطلاعات کلیدی مربوط به داروها در بروشورهای داروهای روان‎پزشکی تولید شده در کارخانجات دارویی ایران},
abstract_fa ={هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسی اطلاعات موجود در بروشورهای داروهای روان‎پزشکی تولید شده در کارخانجات دارویی ایران در راستای تجویز و مصرف ایمن است. روش: 104 بروشور مربوط به 34 داروی اعصاب و روان، ساخت 29 شرکت دارویی کشور، براساس معیارهای به‎دست آمده از مطالعات مختلف بررسی شدند. نتایج براساس اعداد و درصد بیان شد. یافته‌ها: اطلاعات مربوط به دسته دارویی و مکانیسم عمل دارو در 10 بروشور، اطلاعات فارماکوکنیتیکی داروها در شش  بروشور، و میزان تعدیل دوز دارو در صورت مصرف هم‎زمان با داروهای مهارکننده یا القاکننده شناخته شده آنزیمی در  پنج بروشور مورداشاره قرار گرفته بود. هم‎چنین، در سه بروشور به مطالعات بالینی انجام گرفته (انسانی/ حیوانی) که مؤید ایمن بودن و یا تراتوژن بودن دارو هستند، اشاره شد. 12 بروشور نیز حاوی اطلاعات کامل در زمینه علایم مسمویت مربوط به دارو و اقدامات حمایتی لازم بودند. در بخش عوارض جانبی نیز در 15درصد از بروشورها از کلمات کیفی و در 4درصد  نیز  به ذکر شیوع و میزان وقوع اشاره گردیده بود. نتیجه‎گیری: نتایج مطالعه حاضر حاکی از عدم وجود اطلاعات کافی در بروشورهای داروهای روان‎پزشکی کشور در راستای تجویز و مصرف ایمن است. تغییرات بنیادی در ساختار بروشورهای این دسته دارویی امری ضروری به نظر می‎رسد.},
keywords_fa = {بروشورهای دارویی؛ داروهای روان‎پزشکی؛ اطلاعات دارویی؛ آموزش بیماران },
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2602-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2602-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Bolhari, Jafar and Kabir, Kourosh and Hajebi, Ahmad and BagheriYazdi, Seyed Abbas and Rafiei, Hasan and AhmadzadAsl, Masoud and MahdaviHazave, Nilofar and Rahbar, Mohamadreza and Motevalian, Seyed Abbas and Kazemaini, Hosei},  
title = {Revision of the Integration of Mental Health into Primary Healthcare Program and the Family Physician Program}, 
abstract ={Objectives: Mental health in Iran has gone through a lot of ups and downs. Integration of mental health into primary healthcare system has increased access, particularly in rural areas. This has achieved remarkable results. After nearly three decades of the implementation of the program, due to demographic changes, needs and priorities changed and hence evaluative studies addressed the necessity of revising the program. Due to the expansion of the family physician program and improvement of primary mental healthcare within its framework, the program was subjected to revision. This paper reports on goals, strategies, and required actions within this revision. Method: In revising the Integration of Mental Health Services into Primary Health Care Program and the Family Physician Program, a combination of review literature and qualitative methods were used; and the national and international resources, experiences and reliable documents were reviewed. Group discussion, expert panels and Delphi technique were used to determine the shortcomings, goals, strategies, and hence reaching a consensus. Results: The program’s intended values in several domains and with specifying the general goal, were formed, and to achieve these goals, strategies in various areas including service delivery, training, information system, evaluation, advocacy, provision of essential medicines, quality improvement, and financial and administrative affairs were designed. For each strategy, objectives and measures were identified. Conclusion: In delivering the services, in addition to widening the coverage, they must be more community-based and the psychological services and promotion of mental health should be implemented in accordance with specific guidelines. The program’s focus must shift from widening the coverage to enhancement of the program. Strengthening information gathering system with the aim of conducting applied researches and designing a system for supporting patients with severe chronic disorders and their caregivers must be taken into consideration. Attention should be paid to recruiting competent staff, involvement of organizations, services providers and service users; and clients’ satisfaction indices should be used to improve the quality of care.  Implementation of the strategies and the mental health interventions with the preservation of the strengths of the previous plans is possible within the family physician or any other program for delivering mental health care with minimal modifications. However, it requires the decision makers’ will and seriousness, and the stability in the provision of necessary resources for the implementation of the program.},  
Keywords = {revision of mental health services, primary healthcare, designing health services, delivery of healthcare, national health programs, health systems plans},
volume = {22},
Number = {2}, 
pages = {134-146}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {بازنگری برنامه ادغام سلامت روان در مراقبت های بهداشتی اولیه و برنامه پزشک خانواده},
abstract_fa ={هدف: سلامت روان در ایران فراز و نشیب­های زیادی را گذرانده است. ادغام بهداشت روان در مراقبت­های بهداشتی اولیه با ایجاد دسترسی بخصوص در روستاها، نتایج قابل توجهی داشته است. با گذشت نزدیک به سه دهه از اجرای برنامه ادغام ، با توجه به تغییرات جمعیتی، نیازها و اولویت­ها تغییر کرده است و در ارزشیابی­های انجام شده، بازنگری آن ضروری بیان شده است. با توجه به اجرا و گسترش برنامه پزشک خانواده، و به منظور بهبود خدمات اولیه سلامت روان در چارچوب آن، بازنگری برنامه جاری مد نظر قرار گرفت. این مقاله به معرفی اهداف و راهبردها و اقدامات لازم تنظیم شده در این بازنگری می­پردازد. روش: در طرح «بازنگری برنامه ادغام سلامت روان در مراقبت­های بهداشتی اولیه و برنامه پزشک خانواده» ترکیبی از مطالعات مروری و روش های کیفی استفاده شد و منابع، تجارب و اسناد معتبر در دنیا و کشور مرور شد. از بحث گروهی و پانل خبرگان و روش دلفی برای تعیین نارسایی­ها، اهداف و راهکارها و رسیدن به اجماع استفاده شد. یافته­ها: ارزش­های مورد نظر برنامه در چند محور و با تعیین اهداف کلی شکل گرفت و برای دستیابی به این اهداف راهکارهایی در حیطه­های مختلف شامل: ارایه خدمت، آموزش، نظام اطلاعات و ارزشیابی، جلب مشارکت، تدارک داروهای اساسی، بهبود کیفیت و مسائل مالی و اداری طراحی شد و برای هر راهکار، اهداف و اقدامات لازم مشخص گردید. نتیجه‌گیری: در ارایه خدمات، علاوه بر افزایش پوشش، خدمات باید بیشتر جامعه نگر شوند و خدمات روانشناختی و ارتقای سلامت روان با دستورالعمل‌های مشخص در نظام ارایه خدمات استقرار یابند و به تمرکز برنامه باید از گسترش پوشش خدمات به سمت ارتقاء سوق پیدا کند. تقویت نظام جمع‌آوری اطلاعات با هدف تحقیقات کاربردی، و ایجاد نظامی برای حمایت از بیماران دچار اختلال­های مزمن شدید و مراقبان آن­ها، باید مد نظر قرار گیرد و تأمین نیروی انسانی توانمند و مشارکت سازمان­ها، ارایه دهندگان خدمات و دریافت کنندگان آن مورد توجه قرار گیرد و شاخص رضایت دریافت کنندگان خدمات برای بهبود کیفیت به کار گرفته شود. اجرای راهکارها و مداخلات سلامت روان با حفظ نقاط قوت برنامه­های قبلی در بستر برنامه پزشک خانواده و در هر بستر دیگر، برای ارایه مراقبت­های بهداشت روان، با تغییرات جزیی قابل اجرا است که وجود اراده لازم در تصمیم گیرندگان و جدیت و ثبات در تامین منابع لازم برای اجرای برنامه لازمه آن است.},
keywords_fa = {بازنگری خدمات سلامت روان؛ مراقبتهای بهداشتی اولیه؛ طراحی خدمات سلامت؛ ارایه خدمات سلامت؛ برنامه های ملی سلامت؛ طرح های نظام سلامت },
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2603-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2603-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {FallahiKheshtMasjedi, Mahnaz and Pasandideh, Mohammad Mehdi},  
title = {Psychometric Properties of Satisfaction with Life Scale in Psychiatric Patients}, 
abstract ={Objectives: This study was performed to evaluate the psychometric properties and factor structure of Satisfaction with Life Scale in a sample of psychiatric outpatients in the Psychiatric Center of Rasht in 2014-2015. Method: 131 patients with psychiatric disorders (57 females and 74 males) were selected by convenience sampling method and they completed Satisfaction with Life Scale with the Beck Anxiety Inventory, Beck Depression Inventory, Depression, Anxiety and Stress Scale, Beck Hopelessness Scale, Self-esteem Scale, and Reasons for Living Scale. Results: Data analysis indicates that factor structure of Satisfaction with Life Scale is unidimensional and exploratory and confirmatory analysis supported the fit for the one-factor model as the best-fitting model. The internal consistency of the Satisfaction with Life Scale is equal to 0.75 and test-retest reliability is equal to 0.64. No significant difference was observed between females’ and males’ satisfaction with life. Conclusion: The results show that Satisfaction with Life Scale is a reliable and valid tool for measuring life satisfaction among psychiatric outpatients and psychiatric patients after discharge.},  
Keywords = { psychometric properties, Satisfaction with Life Scale, psychiatric patients},
volume = {22},
Number = {2}, 
pages = {147-158}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {ویژگی‎های روان‎سنجی مقیاس رضایت از زندگی در بیماران روان‎پزشکی},
abstract_fa ={هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی ویژگی‎های روان‎سنجی و ساختار عاملی مقیاس رضایت از زندگی در یک نمونه از بیماران سرپایی روان‎پزشکی در مرکز روان‎پزشکی شفا رشت در سال 1393-1392 انجام شد. روش: 131 بیمار مبتلا به اختلال روان‎پزشکی (57 زن و 74 مرد)، با روش نمونه‎گیری دردسترس انتخاب شدند و مقیاس رضایت از زندگی را به همراه پرسش‎نامه‎های اضطراب بک، افسردگی بک، مقیاس 21 گویه‎ای افسردگی، اضطراب و استرس، مقیاس ناامیدی بک، مقیاس عزت نفس کوپر اسمیت و مقیاس دلیلی برای زندگی تکمیل کردند. یافته‎ها: تحلیل داده‎ها نشان می‎دهد که ساختار عاملی مقیاس رضایت از زندگی تک بُعدی است و براساس نتایج یافته‎های تحلیل عاملی اکتشافی و تحلیل عاملی تأییدی، مدل ساختار عاملی با یک بُعد دارای بهترین برازندگی خواهد بود. همسانی درونی مقیاس برابر با 75/0 و پایایی بازآزمایی برابر با 64/0 است. تفاوت معناداری بین رضایت از زندگی مردان و زنان مشاهده نشد. نتیجه‎گیری: نتایج پژوهش نشان می‎دهند که مقیاس رضایت از زندگی، یک ابزار قابل اعتماد و معتبر برای اندازه‎گیری رضایت از زندگی در میان بیماران سرپایی و بیماران روان‎پزشکی بعد از ترخیص است.},
keywords_fa = {ویژگی‎های روان‎سنجی؛ مقیاس رضایت از زندگی؛ بیماران روان‎پزشکی },
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2598-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2598-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Artounian, Valentin and AlagbandRad, Jav},  
title = {Introduction to Coaching: New Method of Treatment for ADHD}, 
abstract ={Letter to the Editor},  
Keywords = { Coaching, ADHD, Treatmen},
volume = {22},
Number = {2}, 
pages = {159-161}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {آشنایی با کوچینگ: روش نوین کمک درمانی برای اختلال نقص توجه- بیش‌فعالی},
abstract_fa ={علاقبندراد و همکاران (1) طی یک نامه به سردبیر، گزارشی از راه اندازی کلینیک فوق تخصصی اختلال­های تکاملی بزرگسالان در بیمارستان روزبه را ارائه دادند. در این نامه، یکی از روش­های نوین درمانی به نام کوچینگ1 که در این کلینیک جهت درمان اختلال نقص توجه- بیش فعالی2 بزرگسالان به کار می رود، به طور مختصر شرح داده شد (1). هدف از مقاله حاضر، معرفی این رویکرد نوین درمانی است که در کنار سایر مداخلات درمانی غیردارویی برای بهبود عملکرد بیماران، خصوصاً بزرگسالان ، به کار می­رود. «کوچینگ» چگونه باعث بهبود اختلال بیش­فعالی- نقص توجه در بزرگسالان می­شود: آسیب در کارکردهای اجرایی نقش مهمی در اختلال نقص توجه- بیش فعالی دارد. عملکرد اجرایی به فرد کمک می­کند تا عوامل حواسپرتی را شناسایی و آن­ها را حذف کند، موضوعات مختلف را در ذهن نگه دارد، در مورد پیامدها فکر کند و موارد دیگری از این قبیل را در برمی‌گیرد.  بنابراین اختلال نقص توجه- بیش فعالی، فرد را با مشکلات متعددی در فعالیت­های معمول روزمره از جمله پرداخت قبوض، خواب کافی، مصرف دارو به طور مرتب، به خاطر سپردن انجام کارهای معمول خانه و غیره روبه رو می‌سازد. اختلال نقص توجه- بیش فعالی یک مشکل شخصیتی نیست، بلکه یک اختلال عصب- زیستی3 است که از بین نمی رود(2). کوچینگ بر روی این تفاوت بیولوژیکی ویژه در ذهن افراد مبتلا به اختلال نقص توجه- بیش فعالی متمرکز می­شود. در این روش، علائم عصبی- زیستی به عنوان پایه عادات و الگوهای رفتاری منفی در این افراد به حساب می­آید و بیماران یاد می­گیرند که چالش­های روزانه­ای که بر اثر این علائم به وجود می­آید را مدیریت کنند. در واقع این افراد یاد می­گیرند که پیامدهای عملکرد خود را نه به طور عمدی، بلکه به دلیل اختلالی که در ذهنشان وجود دارد، فراموش کنند. وقتی که افراد این موضوع را یاد بگیرند، می ­توانند راهبرد­های لازم را برای ایجاد تغییر به کار گیرند. کوچینگ پلی بین علاقه فرد برای شروع به تغییر و مجموعه اعمالی است که باید برای تغییر انجام دهد (2) و در واقع پل بین توانایی و عملکرد است (3). درمانگری که با اصول کوچینک کار می­کند با موضوعات عملی زندگی روزانه افراد مثل برنامه­ریزی، سازمان­دهی، اولویت­بندی و مدیریت زمان سر و کار دارد (4). جنبه دیگر کوچینگ، همه جانبه4 بودن این روش درمانی است. درمانگر از افراد می­خواهد که به همه جنبه­های زندگی توجه کنند و راهبردهایی را به کار گیرند که همه جنبه­های زندگی ،که نیازمند تغییر است، را مدیریت کنند. او به افراد کمک می­کند که گام­ها را یکی یکی بردارند. با توجه به این که افراد مبتلا به اختلال نقص توجه- بیش فعالی تمایل دارند که همه کارها را همزمان با هم انجام دهند، این روش درمانی اهمیت بیشتری می­یابد (2). کوچینگ به افراد کمک می­کند تا همواره سطح مناسبی از «فشار روانی» را تجربه کنند. افراد مبتلا به اختلال نقص توجه- بیش­فعالی، اغلب نیاز به سطح خاصی از فشار روانی دارند تا بتوانند اهداف خود را پیگیری کنند. برای این که این افراد احساس فوریت کنند لازم است فکر کنند که «زمانم به پایان رسیده است، بنابراین باید کارم را الان به اتمام برسانم.» بنابراین لازم است به مراجعان کمک شود که یک برنامه مدون و سقف زمانی را تعیین کنندو برای پایبندی به این برنامه (از طریق تلفن، ایمیل و پیامک) پیگیری شوند (2). در واقع یکی از تفاوت­های عمده­ای که این مداخله با سایر انواع مداخلات دارد، پیگیری مداوم و بین جلسه­ای مراجع است. در پایان مراجعین یاد می­گیرند که برای خود، یک سطح عملکردی از فوریت را ایجاد کنند (2).  کوچر[1] برای ایجاد تغییر در مراجع از چه تکنیک­هایی استفاده می­کند: کوچینگ از طریق آموزش روان­شناختی به افراد کمک می­کند که رفتارهای انطباقی و سازگارانه­ای را در زندگی روزمره خود تمرین کنند (4) درمانگر به مراجع می آموزد که اختلال نقص توجه- بیش­فعالی، بخشی از زندگی روزانه او است و خود به خود از بین نمی­رودو اکثر کشمکش­ها و مشکلاتی که تجربه می­کند ناشی از این اختلال است. به مراجع می­آموزد که برای شروع کار بر روی مشکلاتش، یکی یا دو مورد را انتخاب کند. لازم است که افراد مبتلا به اختلال نقص توجه - بیش­ فعالی، برای کنار آمدن با چالش­ها، یک طرح مخصوص به خود را طرح­ریزی کنند. درمانگر به مراجع کمک می­کند تا راهبردهای مخصوص به خود را طراحی کنند. در این راه، فرد نه تنها باید خلاق باشد، بلکه لازم است توانائی­های خود را نیز بشناسد و از آن­ها استفاده کند. به طور قطع، چالش برانگیزترین بخش برای بیشتر مراجعین، کار کردن بر روی طرح برنامه­ریزی شده است. این کار نیاز به تلاشی مداوم، طولانی و عمیق دارد. از آن­جا که توجه بزرگسالان مبتلا به اختلال نقص توجه- بیش فعالی، به وسیله موضوعات و افکار متعدد منحرف می­شود و پیش از آن که وقت کافی برای هدف اصلی خود صرف کنند، آن را رها می­سازند، کوچر به مراجعین کمک می­کند تا در مسیر اصلی خود قرار گیرند و راهبردهایی که بر اساس نیازهای خود طراحی کرده بودند را مورد آزمون قرار دهند. در نهایت، درمانگر به مراجع کمک می­کند که به طور مداوم راهبردها و ساختارهایی که طراحی کرده است را ارزیابی کند و ببیند که آیا این راهبردها و ساختارها اهدافش را تامین می­کنند یا خیر (2، 4). افراد مبتلا به اختلال نقص توجه- بیش فعالی، در حافظه نقص دارند. آن­ها به آسانی پیامدهای گذشته و اهداف آینده را فراموش می­کنند. زمانی که طبق یک برنامه یا ساختار کار می­کنند، به تدریج شل می­­شوند و فکر می­کنند که « من دیگر به این برنامه نیاز ندارم. من مشکلم را حل کرده­ام و الان خوب هستم» و از راهبردهای جدید دست می­کشند. همین موضوع باعث می­شود که دوباره به عادت­های بد پیشین - که تشخیص داده بودند باید ترک شود- بازگردند. بنابراین درمانگر به افراد کمک می­کند تا عادت­های جدید کسب شده را تمرین و تقویت کنند تا درونی شود (2،4). در نتیجه می­توان گفت که کوچینگ، از طریق پنج عاملی اصلی یعنی، حفظ سطح انگیختگی، تعدیل هیجان­ها، حفظ انگیزه، ارائه بازخورد فوری و به عهده گرفتن نقش مدیریت اجرایی برای تمرکز، به فرد کمک می­کند و در نتیجه از توانایی فرد برای انجام اعمال خود انگیخته و الگوهای تغییر رفتاری حمایت به عمل می­آورد (3). اجزای اصلی روش درمانی کوچینگ اجزای اصلی روش درمانی کوچینگ عبارتند از: مشارکت و همکاری، ساختار و پیشرفت تدریجی. فرد از طریق همکاری با کوچر، نه تنها مشخص می­کند که از کوچر خود چه کمکی می­خواهد، بلکه معلوم می­سازد که چگونه می­تواند آن را درونی کند. هدف اصلی این است که به تدریج، یادآوری بیرونی کوچر به صدای درونی شخصی تغییر کند و در نهایت این صدای درونی است که به فرد کمک می­کند تا تغییر را از درون خود آغاز کند (2). ساختار یکی از اجزای اصلی و حیاتی این روش درمانی است که پذیرش آن برای بسیاری از افراد دشوار است. از یک طرف افراد احساس می­کنند که به وسیله ساختار محدود می‌شوند، چرا که از آن­ها انتظار دارد کارهایی را انجام دهند که دوست ندارند، از طرف دیگر، ساختار باعث می شود که افراد با موفقیت کارهایشان را به پایان برسانند، در نتیجه کمتر از قبل در برابر کارها احساس تهدید یا غافل­گیری نمایند. ساختار باید متناسب با توانایی­های فرد ایجاد شود(2). سومین اصل مهم در این روش درمانی این است که به فرد کمک شود تا توانایی درون نگری، آگاه شدن از نیازها و یافتن راه حلی برای مشکلات را به دست آورد. در این روش به جای این که از مراجع پرسیده شود که چرا فلان کار را انجام ندادی، پرسیده می­شود که چه چیزی مانع از انجام این کار می­شود و این که در آینده چه انتخاب­های دیگری ممکن است داشته باشد. با این روش مراجعه کننده متوجه می شود که چگونه خودش در به وجود آوردن مشکلش سهم دارد و وقتی متوجه می شود که علیه خودش کار می کند، می­تواند یک راهکار جدید ارائه بدهد تا به هدفش برسد. از طرف دیگر در بیشتر مواقع، مراجع برای مشخص کردن موثرترین خط مشی، در حال آزمون و خطا به سر می برد و این آزمون و خطا در واقع بخش مهمی از درمان به شمار می­آید (2). بنابراین از ابتدا باید متوجه بود که کوچینگ یک مسافرت طولانی است، به تدریج پیش می­­رود و همواره با موفقیت همراه نیست. این دیدگاه باعث می شود که فرد به درمان متعهد باقی بماند و به خاطر ناملایماتی که در طول درمان پیش می­آید درمان را رها نکند. افراد در مراحل اولیه ممکن است طبق عادت، به دنبال هر شکستی احساس تحقیر نمایند و تصور کنند که یک بازنده­اند. اما باید به یاد داشته­ باشند که نتیجه عمل از فرد انجام دهنده آن عمل جدا است، در این صورت می­توانند از احساس حقارت بگذرند و به سمت عملکردهای مثبت حرکت کنند. بنا بر آنچه که در مورد کوچینگ ارائه شد، این روش درمانی از امتیازهای قابل توجهی برای کمک به اختلال نقص توجه- بیش­فعالی بزرگسالی برخوردار است. مقالات محدودی(5،6) به بررسی اثر بخشی این روش در بیماران مبتلا به اختلال نقص توجه- بیش­فعالی بزرگسالی پرداخته اند و نشان داده­اند که کوچینگ اثرات مثبتی بر روی زندگی این بیماران دارد(5) و باعث بهبود قابل توجهی در روش مطالعه، اعتماد به نفس، میزان آشفتگی ناشی از علایم بیماری و افزایش رضایتمندی از شغل و تحصیل می­گردد (6). با وجود اثربخشی این روش، نباید آن را درمانی جامع برای بهبودی کامل اختلال نقص توجه- بیش فعالی بزرگسالی و درمان همه مشکلات افراد مبتلا به این اختلال تصور کرد. ]بنا به اظهار نویسنده مسئول مقاله، حمایت مالی از پژوهش و تعارض منافع وجود نداشته است[. [1] coacher},
keywords_fa = {نقص توجه-بیش فعالی, کوچینگ, درمان},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2604-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2604-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Salehinia, Maryam and Jafari, Farhad and Golshani, Alirez},  
title = {History of Mashhad’s asylum}, 
abstract ={History of Psychiatry and Psychology},  
Keywords = {asylum, Mashhad, History },
volume = {22},
Number = {2}, 
pages = {162-165}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {تاریخچه بیمارستان روانپزشکی مشهد},
abstract_fa ={چکیده مشهد شهری کهن و با سابقۀ تمدنی درخشان است که از گذشته­های دور تا کنون از جنبه­های مختلف تاریخی، دارای اهمیت بوده است. در گذشته، بیماران روانی موجودات ناخواسته ومزاحمی به شمار می­آمدند که در اجتماع جایگاهی نداشتند. به همین علت در مکان­هایی مانند زندان، نگهداری و با غل و زنجیر بسته می­شدند. تیمارستان مشهد یکی از مکان­های مهم تاریخ روانپزشکی این شهر است که در طول سالیان دراز دچار تغییر و تحول شده است. سیر تغییر و تطور این مرکز نگهداری بیماران روانی، از دارالشفاء رضوی که بیشتر به زندان شبیه بود، شروع و امروزه به یکی از بزرگترین مراکز نگهداری بیماران روانی در کشور تبدیل شده است. در این مکان، دیگر غل و زنجیر و بند و سلول مشاهده نمی­شود و بیماران روانی با شیوه­های درمانی علمی و جدید ، مراقبت و درمان می­شوند . مقاله حاضر به بررسی رشد و تکامل و تحول تیمارستان مشهد از ابتدای تأسیس تاکنون می­پردازد و این نهاد تمدنی را از جنبه­های مختلف تاریخی مورد بررسی و تحلیل قرار می‌دهد.},
keywords_fa = {تیمارستان؛ دارالمجانین؛ مشهد؛ تاریخچه },
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2616-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2616-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Mirzahosseini, Hassan and Pourabdol, Saeed and SobhiGharamaleki, Nasser and Saravani, Shahz},  
title = {The Effect of Acceptance and Commitment Therapy in Decreasing Cognitive Avoidance Among Students with Specific Learning Disorder (SLD)}, 
abstract ={Objectives The purpose of this research was to study the effect of acceptance and commitment therapy in decreasing cognitive avoidance among students with Specific Learning Disorder. Methods This was an experimental study with pre-test, post-test, and a control group. The research population included 40 5th-grade male students suffering from Specific Learning Disorder in Ardabil in 2015. The research sample was selected using multi-step cluster sampling and random assignment classified into two groups: experimental group (n=20) and control group (n=20). The following tools were used for data collection: Kay Math Mathematic Test, Raven Intelligence Test, Reading Test of Shafiei et al., Falahchay Writing Expression, Cognitive Avoidance Questionnaire, and Diagnostic Interview Based on DSM-5. The data were analyzed by multivariate of covariance analysis (MANCOVA) model.  Results The results revealed that the acceptance and therapy was effective in decreasing cognitive avoidance in students suffering from Specific Learning Disorder (P<0.001). In other words, acceptance and commitment therapy help the people to be aware of their negative emotions and accept them to reduce cognitive avoidance. Conclusion The results of this research showed that since acceptance and commitment therapy can have a significant impact on the acceptance of emotions and confrontation with them, this treatment can play an eminent role in decreasing cognitive avoidance in such students.},  
Keywords = {Specific learning disorder, Cognitive avoidance, Acceptance and commitment},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {166-175}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش اجتناب شناختی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری خاص},
abstract_fa ={اهداف هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش اجتناب شناختی دانش‌آموزان دارای اختلال یادگیری خاص بود.  مواد و روش ها پژوهش به شیوه­ آزمایشی و با طرح پیش‌­آزمون و پس‌­آزمون با گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان پسر دارای اختلال یادگیری خاص کلاس پنجم ابتدایی بود که در سال تحصیلی 94-1393 در شهر اردبیل مشغول به تحصیل بودند. نمونه پژوهش شامل 40 نفر از این دانش‌آموزان بود که به ‌روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چند مرحله‌ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه گمارده شدند (20 نفر برای هر گروه). برای جمع‌آوری داده‌­ها از آزمون ریاضی کی‌­مت، آزمون هوشی ریون، آزمون خواندن شفیعی و همکاران، آزمون بیان نوشتاری فلاح چای، پرسشنامه‌ اجتناب شناختی و مصاحبه تشخیصی بر اساس DSM-5 استفاده شد. برای تحلیل داده ها از آزمون آماری تحلیل کوواریانس چند متغیری (MANCOVA) استفاده شد.  یافته ها نتایج نشان داد که آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد باعث کاهش معنی‌­داری در اجتناب شناختی دانش‌آموزان دارای اختلال یادگیری خاص شده است (001/0P<).  نتیجه گیری درمان پذیرش و تعهد با آگاه کردن افراد از هیجانات منفی و کمک به آن­‌ها درپذیرش این هیجانات، موجب کاهش اجتناب شناختی افراد شد.},
keywords_fa = {اختلال یادگیری خاص, اجتناب شناختی, پذیرش و تعهد},

doi = {10.18869/acadpub.ijpcp.22.3.166},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2637-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2637-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {AzimiGarousi, Samad and Abedi, Ahmad and MohseniEzhiyeh, Alireza and Vakilizadeh, Nahi},  
title = {Effectiveness of the Pivotal Response Treatment on the Degree of Question-Asking of Children With Autism Spectrum Disorder: A Single-Subject Research}, 
abstract ={Objectives One of the prevalent problems in children with autism spectrum disorder is that they face problem related to social initiation and initiation in questions asking. The present study aimed to investigate the effectiveness of the Pivotal Response Treatment  on the degree of question-asking of children with autism spectrum disorder.   Methods The research population included all children with autism spectrum disorder who were referred to the Omid Bavar Institute for Counseling and Treatment of Autism in Tehran. Accordingly, three children below 6 years were selected as the sample using purposive sampling. The research method was a single subject with an A-B design. To conduct the research, after the position of baseline, intervention started and during 12 sessions, training "how to ask" was presented to the subjects using Pivotal Response Treatment . The dependent variable (improving Question-Asking) was measured attentively by two observers.   Results After visual analysis of the charts of data, the intervention in the three subjects was found to be effective. The percentage non-coverage data in the two situations of baseline and intervention was 83%, 100% and 67% respectively.   Conclusion Regarding the significance of initiation in Question-Asking, it is suggested that this method should be applied in treatment centers for children with autism spectrum disorder.},  
Keywords = {Autistic disorder, Pivotal response treatment, Questions asking},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {176-187}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {اثربخشی روش درمانی پاسخ محور بر میزان سؤال پرسیدن کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم: پژوهش مورد منفرد},
abstract_fa ={اهداف پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی روش درمانی پاسخ محور بر میزان سؤال پرسیدن کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم انجام گرفت.  مواد و روش ها جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم بود که به موسسه مشاوره و درمان اوتیسم امید باور در شهر تهران مراجعه می‌کردند. از بین این کودکان، سه کودک زیر 6 سال با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. روش پژوهش از نوع مورد منفرد با طرح A-B بود. بدین منظور، پس از موقعیت خط پایه، مداخله آغاز شد و آزمودنی‌ها، 12 جلسه‌ آموزش سؤال پرسیدن با استفاده از روش درمانی پاسخ محور را دریافت کردند. متغیر وابسته (بهبود سؤال پرسیدن) از طریق دو مشاهده‌گر به دقت اندازه‌گیری شد.  یافته ها نتایج تحلیل دیداری نمودار داده‌ها نشان می‌دهد که مداخله در هر سه آزمودنی اثربخش بوده است. درصد داده‌های غیرهمپوشی (PND) در دو موقعیت خط پایه و مداخله برای سه شرکت‌کننده به ترتیب 83%، 100% و 67% بود.  نتیجه گیری با توجه به اهمیت آغازگری سؤال پرسیدن در برقراری ارتباط و تعاملات اجتماعی، پیشنهاد می‌شود که این روش در مراکز درمانی کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم به کار گرفته شود.},
keywords_fa = {اختلال طیف اوتیسم؛ درمان پاسخ محور؛ سؤال پرسیدن},

doi = {10.18869/acadpub.ijpcp.22.3.176},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2638-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2638-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Zarei, Javad and Taheri, Hamidreza and Sohrabi, Mehdi and Ghasemi, Abdollah},  
title = {Effect of Individual, Group and Cooperative Special Practices on the Cognitive Function of Children Aged 9-12 Years With Development Coordination Disorder}, 
abstract ={Objectives The purpose of this research was to determine the effect of the special individual, group and cooperative exercises on the cognitive function of children.   Methods Forty boy students aged 9–12 years were chosen from elementary schools of Mashhad. The diagnosis of development coordination disorder,  was done using Development Coordination Disorder Questionnaire (DCDQ), Movement Assessment Buttery for Children -2 Test, clinical interview and confirmation of a psychiatrist. Participants were randomly divided into four groups (control, individual, group, and cooperative which include two groups in below). They trained with one trainer for 24 sessions, and each session lasted for about 60 minutes. Before and after the exercises, the test groups were evaluated by MABC2 and Goodenough dummy test. Results Data analyses were done using multivariate covariance. The results showed that special individual, group and cooperative exercises had a significant effect on development coordination disorder (P<0.05) and cognitive performance of development coordination disorder children (P<0.05).    Conclusion In conclusion, special individual, group and cooperative exercises can help to improve the development coordination disorder and cognitive performance in development coordination disorder children.},  
Keywords = {Development coordination disorder, Individual, Group, Cooperative, Cognitive},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {188-199}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {تأثیر تمرینات ویژه انفرادی، گروهی و مشارکتی بر عملکرد شناختی کودکان مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی 12-9 سال},
abstract_fa ={اهداف پژوهش حاضر با هدف تعیین تأثیر تمرین‎های ویژه انفرادی، گروهی و مشارکتی بر عملکرد شناختی کودکان 12-9 ساله مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی انجام گرفت.  مواد و روش ها 40 نفر از دانش‌آموزان پسر 12-9 سال از مدارس ابتدایی شهر مشهد انتخاب شدند. تشخیص اختلال هماهنگی رشدی با استفاده از پرسش‎نامه ارزیابی اختلال هماهنگی رشدی ونسخه ارزیابی کلی حرکت درکودکان، مصاحبه بالینی و تأیید روان‌پزشک صورت گرفت. شرکت‌کنندگان به صورت تصادفی به چهار گروه (کنترل، انفرادی، گروهی و مشارکتی که از دو زیرگروه تشکیل شده بود) تقسیم شدند. گروه‌ها، تمرین‎های منتخب را به مدت 24 جلسه و هر جلسه 60 دقیقه انجام دادند. آزمودنی‌ها قبل و بعد از تمرینات به وسیله آزمون‌های ارزیابی کلی حرکت درکودکان و آدمک گودیناف ارزیابی شدند.  یافته ها تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل کواریانس چند متغیره صورت گرفت. نتایج نشان داد تمرینات ویژه انفرادی، گروهی و مشارکتی بر اختلال هماهنگی رشدی و عملکرد شناختی کودکان تأثیر معنا‌دار دارد (05/0>P).  نتیجه گیری به نظر می‎رسد که برنامه‌های تمرینی ویژه انفرادی، گروهی و مشارکتی به بهبود اختلال هماهنگی رشدی و عملکرد شناختی در کودکان مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی کمک می‌کند.},
keywords_fa = {اختلال هماهنگی رشدی, انفرادی, گروهی, مشارکتی, عملکرد شناختی},

doi = {10.18869/acadpub.ijpcp.22.3.188},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2634-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2634-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Falatooni, Sareh and Pirkhaefi, Alireza and Dodangi, Nasri},  
title = {Comparing Executive Cognitive Functions of Brain in Two Groups of ADHD Children With and Without Anxiety}, 
abstract ={Objectives This study was conducted to compare the executive cognitive functions of the brain in two groups of Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) children with and without anxiety. Methods In this cross-sectional comparative study,15 children with ADHD and 15 children with ADHD and anxiety were compared in terms of executive functions. The study population was chosen from patients in three region of Tehran city (one, three and nine regions) through clinical interviews and questionnaires (Kiddie-Schedule for Affective Disorders and Schizophrenia (K-SADS), ADHD Rating Scale, Kaners, Revised Children's Manifest Anxiety Scale (RCMAS). The executive functions were evaluated using the Tower of London Test (TOL) and Wisconsin Card Sorting Test (WSCT).  Results The results showed a significant difference between ADHD children with and without comorbid anxiety (P=0.05) in terms of executive cognitive functions of the brain (problem-solving and decision making, impulsivity, and abstract thinking).    Conclusion In this study, it was found that children with ADHD and anxiety are better in abstract thinking and flexibility and impulse control (they had fewer errors in WSCT) because anxiety can control risk-taking behaviors and impulsivity, but they have more deficits in decision making.},  
Keywords = {Attention deficit, Hyper activity disorder, Anxiety, Executive functions},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {200-211}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {مقایسه کارکردهای اجرایی مغز در کودکان دارای اختلال بیش‎فعالی و نقص توجه با کودکان دارای اختلال بیش‌فعالی نقص توجه همراه با اضطراب},
abstract_fa ={اهداف هدف پژوهش حاضر مقایسه کارکردهای اجرایی مغز در دوگروه از کودکان دارای اختلال نقص توجه/ بیش‎فعالی دارای اضطراب یا فاقد اضطراب بود.  مواد و روش ها در این مطالعه مقطعی-مقایسه‎ای، 15 کودک و نوجوان مبتلا به بیش‎فعالی/ نقص توجه بدون اضطراب و 15 کودک و نوجوان مبتلای دارای اضطراب، از بین بیماران مراجعه‎کننده به مراکز روان‎پزشکی سه منطقه تهران (مناطق یک، سه و نُه) و با توجه به نتایج حاصل از تکمیل مصاحبه نیمه ساختاریافته تشخیص اختلالات روانپزشکی کودک ونوجوان (K-SADS)، پرسش‎نامه کانرز-فرم والد و مقیاس تجدیدنظرشده اضطراب آشکار کودکان (RCMAS) انتخاب شدند. سپس آزمون‎های برج لندن و ویسکانسین در دو گروه اجرا شدند و نتایج حاصل با استفاده از آزمون تحلیل واریانس تک متغیری مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها یافته‎ها نشان دادند که میان کارکردهای اجرایی مغز کودکان (قدرت حل مسأله و تصمیم‎گیری؛ انعطاف‎پذیری ذهنی و تفکر انتزاعی؛ قدرت مهار و تکانش‎گری) دارای اختلال نقص توجه/ بیش‎فعالی و دارای نقص توجه/ بیش‎فعالی همراه با اضطراب، تفاوت وجود دارد (05/0=p). نتیجه گیری اضطراب بیمارگون موجب کاهش خطرپذیری، عدم مپهار و تکانش‎گری در افراد دارای اختلال نقص توجه/ بیش‎فعالی می‎شود و تفکر انتزاعی را بهبود می‎بخشد. اما در قدرت تصمیم‎گیری و حل مسأله این افراد، اختلال جدی ایجاد می‎کند.},
keywords_fa = {اختلال بیش‎فعالی/ نقص توجه, اضطراب, کارکردهای اجرایی},

doi = {10.18869/acadpub.ijpcp.22.3.200},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2632-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2632-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Rajabi, Gholamreza and Abbasi, Ghodratollah and Sudani, Mansour and Aslani, Khale},  
title = {Premarital Education Program Based on Premarital Interpersonal Choices and Knowledge Program on Idealistic Marital Expectation in Single Students}, 
abstract ={Objectives The aim of this study was to examine the effectiveness of premarital education based on interpersonal choice and knowledge  program in reducing idealistic marital expectation.   Methods This research was a experimental design with pretest-posttest and follow-up with the control group. From this population, 38 volunteer single students of universities of Ahvaz city  were selected on the basis of 1 standard deviation higher of the mean of idealistic marital expectation subscale and were assigned randomly to experiment group (n=19) and control group (n=19). The experiment group was given a premarital interpersonal choice and knowledge  program of 9 sessions, twice a week for 90 minutes.  Results The results of analysis of variance repeated measures showed that the premarital interpersonal choice and knowledge  program training has led to a reduction in idealistic marital expectation in the experimental group than in the control group at posttest and follow-up.  Conclusion Our results showed that the premarital interpersonal choice and knowledge  program is a suitable method for reducing the idealistic marital expectation singles. },  
Keywords = {Premarital education, Premarital interpersonal choice and knowledge program, Idealistic marital expectation},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {212-221}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {آموزش قبل از ازدواج به شیوه برنامه آگاهی و انتخاب‎های بین‎فردی بر انتظارات زناشویی ایده‌آل گرایانه دانشجویان مجرد},
abstract_fa ={اهداف هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی برنامه آگاهی و انتخاب‎های بین‎فردی بر کاهش انتظارات زناشویی ایده‎آل‎گرایانه دانشجویان مجرد بود.  مواد و روش ها پژوهش حاضر از نوع ‎آزمایشی با پیش‎آزمون، پس‎آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. 38 دانشجوی مجرد داوطلب دانشگاه‎های شهر اهواز بر اساس کسب نمره یک انحراف معیار بالاتر از میانگین در خرده مقیاس انتظارات زناشویی ایده‎آل‎گرایانه انتخاب شدند و در دو گروه آزمایش (19 نفر) وگروه کنترل (19 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش در 9 جلسه آموزش برنامه آگاهی و انتخاب‎های بین‎فردی به مدت 90 دقیقه و به صورت دو بار در هفته شرکت کردند.  یافته ها تحلیل واریانس با اندازه‎های تکراری نشان داد که برنامه آموزش آگاهی و انتخاب‎های بین‎فردی منجر به کاهش انتظارات زناشویی ایده‎آل دانشجویان مجرد گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل در مرحله پس‎آزمون و پیگیری شده است.  نتیجه گیری به نظر می‎رسد که برنامه آگاهی و انتخاب‎های بین‎فردی، یک روش مناسب برای کاهش انتظارات زناشویی ایده‎آل‎گرایانه دانشجویان مجرد باشد. },
keywords_fa = {آموزش قبل از ازدواج؛ برنامه آگاهی و انتخاب‎های بین‎فردی؛ انتظارت زناشویی},

doi = {10.18869/acadpub.ijpcp.22.3.212},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2640-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2640-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Abdi, Reza and Chalabianloo, Gholamreza and Joorbonyan, Afsaneh},  
title = {Prediction of Alexithymia Based on Abnormal Personality Dimension}, 
abstract ={Objectives Alexithymia, as a personality trait, causes malfunctioning in individuals in three areas of recognizing emotions, describing emotions, and defective objective thinking. The present study aims to investigate the role of these three abnormal personality dimensions introduced in the 5th volume of the Diagnostic and Statistical Guide for Mental Disorders in the prediction of aspects of alexithymia. Based on previous works, we have hypothesized that there is a correlation between abnormal personality dimension and alexithymia dimensions.   Methods In order to test the proposed hypothesis, a sample of high-school students of Ramsar County (N=250) were evaluated using the Personality Inventory for DSM-5 (PID-5) and Toronto Alexithymia Scale. Data were analyzed using SPSS18 and by the method of enter regressions.   Results The results indicated that there was a significant relationship between the inability to identify emotion and negative affect (r=0.28), disinhibition (r=0.20) and psychoticism (r=0.16). It was also revealed that there was a significant positive relationship between the description of emotion and negative affect (r=0.19), detachment (r=0.14), disinhibition (r=0.16) and psychoticism (r=0.27) and between objective thinking and all abnormal personality dimensions (P<0.01). Moreover, these personality dimensions can serve as a useful factor for predicting alexithymia.   Conclusion According to the obtained correlations between alexithymia and abnormal personality dimension, it is necessary that the comorbidity of these two variables be considered in the treatment of personality and emotional disorder.},  
Keywords = {Alexithymia, Abnormal personality dimensions, Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {222-229}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {پیش‌بینی ابعاد ناگویی هیجانی بر اساس مدل ابعاد نابهنجار شخصیت},
abstract_fa ={اهداف مطالعه حاضر به بررسی سهم هر یک از ابعاد نابهنجار شخصیتی معرفی شده در راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی- ویرایش پنجم، در پیش‌بینی ابعاد ناگویی هیجانی می‌پردازد.  مواد و روش ها در سال تحصیلی 92-93، از بین دانش‌آموزان مقطع دبیرستان شهرستان رامسر، یک نمونه 250 نفری انتخاب شد که با استفاده از پرسشنامه شخصیت براساس DSM- 5 و مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده‌ها به‌وسیله نرم‌افزار آماری SPSS18 و به روش رگرسیون هم‌زمان مورد تحلیل قرار گرفتند.  یافته ها یافته‌ها حاکی از این بود که بین ناتوانی در شناسایی هیجان و عاطفه منفی (28/0r=)، مهارگسیختگی (20/0r=) و روان‌پریش‌خویی (16/0r=) روابط معنی‌داری وجود دارد. بین ناتوانی در توصیف هیجان با عاطفه منفی (19/0r=)، گسلش (14/0r=)، مهارگسیختگی (16/0r=) و روانپریش‌خویی (27/0r=) و همچنین بین تفکر عینی با تمام ابعاد نابهنجار شخصیت (عاطفه منفی منفی (74/0r=)، گسلش (59/0r=)، مخالفت ورزی (57/0r=)، مهار گسیختگی (51/0r=) و روانپریش خویی (56/0r=) رابطه مثبت و معنی‌دار (01/0>P) وجود دارد. این ابعاد شخصیتی می‌توانند عامل مؤثری در پیش‌بینی ناگویی هیجانی به شمار آیند.  نتیجه گیری با توجه به همبستگی‌های به دست آمده بین ابعاد ناگویی هیجانی و ابعاد نابهنجار شخصیت، شایسته است هم‌آیندی این دو متغیر در فرایند سبب‌شناسی و درمان اختلال‌های شخصیتی و هیجانی، مورد توجه قرار گیرد.},
keywords_fa = {ناگویی هیجانی, ابعاد نابهنجار شخصیت,راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی},

doi = {10.18869/acadpub.ijpcp.22.3.222},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2635-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2635-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Ashouri, Ahmad and Mohammadzadeh, Ali and Najafi, Mahmood and Zeraatkar, Leil},  
title = {Relationship Between Personality Traits and Religious/Spiritual Well-Being With Schizotypal Traits}, 
abstract ={Objectives The aim of this study was to examine the relationship between personality traits and religious/spiritual well-being and schizotypal personality traits.   Methods The study was a descriptive-correlation.A total of 351 university students in Semnan (208 females and 143 males) were selected through multi-stage random cluster sampling. The participants responded to the questionnaires on Multidimensional Inventory for Religious-Spiritual Well-Being, Big Five Inventory and Schizotypal Trait Questionnair. Data were analyzed using Pearson correlation and stepwise regression analysis.   Results The results showed that schizotypal personality traits are negatively correlated with extraversion (r=0.22, P<0.001), agreeableness(r=0.23, P<0.001), conscientiousness(r=0.21, P<0.001), hope immanent (r=0.20, P<0.001), and hope transcendent(r=0.24, P<0.001). The schizotypal traits were also found to be positively correlated with neuroticism(r=0.49, P<0.001) and openness(r=0.19, P<0.001). The results of multivariate regression analysis indicated that neuroticism, openness, hope transcendent and agreeableness can predict 28% of the variance of schizotypal personality traits.  Conclusion Religious/spiritual well-being and personality traits are important predictors of mental health. It was found that neuroticism has the highest predictive power for schizotypal personality traits.},  
Keywords = {Religious/spiritual well-being, Personality traits, Schizotypal traits},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {230-239}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {رابطه ویژگی های شخصیت و بهزیستی مذهبی/ معنوی با صفات شخصیت اسکیزوتایپی},
abstract_fa ={اهداف پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه ویژگی های شخصیت و بهزیستی مذهبی/معنوی با صفات شخصیت اسکیزوتایپی انجام شد.  مواد و روش ها این پژوهش از نوع همبستگی- توصیفی است. نمونه پژوهش شامل 351 نفر (208 زن و 143 مرد) از دانشجویان دانشگاه سمنان بودند که به صورت نمونه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گیری تصادفی خوشه‌ای انتخاب شدند و به پرسشنامه‌های بهزیستی مذهبی/معنوی، ویژگی های شخصیت و صفات شخصیت اسکیزوتایپی پاسخ دادند. داده‌های گردآوری شده با استفاده از همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام تحلیل شد.  یافته ها نتایج نشان دادکه صفات شخصیت اسکیزوتایپی با برون‌گرایی (001/0P<، 22/0=r)، توافق‌جویی (001/0P<، 23/0=r)، وظیفه‌شناسی (001/0P<، 21/0=r)،  امید به آینده (001/0P<،20/0=r) و امید به خدا (001/0P<، 24/0=r) همبستگی منفی و با روان‌نژندی‌گرایی (001/0P<، 49/0=r) و گشودگی (001/0P<، 19/0=r) همبستگی مثبت دارد. نتایج تحلیل رگرسیون چند متغیری نشان داد که روان‌نژندی‌گرایی، گشودگی، امید به خدا و توافق‌جویی توانستند 28% از واریانس صفات شخصیت اسکیزوتایپی را پیش‌بینی کنند.  نتیجه گیری بهزیستی مذهبی/معنوی و صفات شخصیت پیش‌بینی‌کننده‌های مهمی از سلامت روانی می‌باشند. نتایج نشان داد که روان‌نژندگرایی بیشترین توان پیش‌بینی صفات شخصیت اسکیزوتایپی را دارد. },
keywords_fa = {بهزیستی مذهبی/معنوی, ویژگی­‌های شخصیت, صفات شخصیت اسکیزوتایپی},

doi = {10.18869/acadpub.ijpcp.22.3.230},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2636-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2636-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Saeedifard, Tahereh and Nejadkarim, Elahe and Vahidniya, Narges and Ahmady, Khodabakhsh},  
title = {Scale of Marital Relationship Transparency}, 
abstract ={Objectives This study aimed to build a scale of transparency, partnership, validity and reliability and factor structure it.    Methods The research method was descriptive in nature. The sample consisted of 345 patients (170 males and 175 females) in Tehran who were selected using stratified sampling. Transparency scale was used for the marital relationship. The internal validity of the method for determining the correlation of each question with a total score category was used. The exploratory factor analysis was conducted on 116 items of scale. Finally, the procedures for internal consistency (Cronbach's alpha and test-retest) and validity were used.   Results The primary factor analysis, 10 factors with eigenvalues greater than 1 were next and factor analysis were limited to ten. Based on the content of the article, the ten factors were "emotions", "finance income", "employment issues", "relationships outside the home", "boundary", "family home", "marriage", "leisure", "relationship with family and friends" and "children". The scale had good internal consistency (Cronbach's alpha and test-retest reliability within ten days of 0.87, 0.86).   Conclusion The results showed that the scale transparent relationship of the structure is satisfactorily reliable and valid in the Iranian society. It can be said that the self-report scale tool is useful for research purposes. This tool can help determine the transparency of the relationships, the possibility of secrecy or predict the likelihood of marital infidelity.},  
Keywords = {Transparency, Relationship, Marriage, Infidelity, Secrecy},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {240-251}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {مقیاس شفافیت در رابطه زناشویی},
abstract_fa ={اهداف هدف پژوهش حاضر، معرفی مقیاس شفافیت رابطه زناشویی و بررسی روایی و پایایی و ساختار عاملی اکتشافی آن بود.  مواد و روش ها طرح پژوهش از نوع توصیفی و تحلیل همبستگی بود. جامعه آماری شامل مردان و زنان متأهل شهر تهران بود. نمونه پژوهش به تعداد 345 نفر (170 مرد و 175 زن)، با استفاده از روش نمونه‌گیری دردسترس انتخاب شد. برای تعیین اعتبار درونی از روش محاسبه ضریب همبستگی هر سؤال با نمره کل استفاده شد. سپس تحلیل عاملی اکتشافی بر روی 116 گویه مقیاس اجرا شد. در نهایت، آلفای کرونباخ محاسبه و روش‌های باز آزمون و ارزیابی روایی هم‌زمان اجرا شدند.  یافته ها در تحلیل عاملی اولیه، 10 عامل با ارزش ویژه بالاتر از 1 به دست آمد و تحلیل عوامل بعدی با محدود شدن به این ده عامل صورت گرفت. بر اساس محتوای مادههای مربوط، ده عامل به این صورت نامگذاری شدند: «احساسات و عواطف»، «درآمد و امور مالی»، «مسایل شغلی»، «روابط بیرون از خانه»، «مرزبندی»، «خانواده اصلی»، «روابط زناشویی»، «اوقات فراغت»، «رابطه با اقوام و دوستان» و «فرزندان». همچنین این مقیاس از همسانی درونی مناسبی برخوردار بود (آلفای کرونباخ، 87/0 و پایایی باز آزمایی در فاصله ده روزه، 86/0). نتیجه گیری مقیاس شفافیت رابطه زناشویی از ساختار، روایی و پایایی مناسبی در جامعه ایرانی برخوردار است. میتوان گفت که این مقیاس ابزار خودگزارشی مفید و کارآمد برای اهداف پژوهشی و مشاورهای است. این ابزار می‌تواند با تعیین شفافیت روابط زناشویی، امکان پنهانکاری و یا احتمال خیانت زناشویی را بررسی کند. },
keywords_fa = {شفافیت رابطه, زناشویی, خیانت زناشویی, پنهانکاری},

doi = {10.18869/acadpub.ijpcp.22.3.240},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2639-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2639-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Shirazi, Elham and HakimShooshtari, Mitra and Shalbafan, Mohammadreza and Hadi, Fatemeh and Bidaki, Rez},  
title = {E-Health, Telemedicine and Telepsychiatry}, 
abstract ={Rapid technological progresses have affected different aspects of human life such as healthcare, and have resulted in formation of new medical terms such as “electronic health (e-health)” and “telemedicine”. E-health is providing healthcare services through electronic media, and “telemedicine” as one of the subsets of e-health, are those medical services which can be provided though live, interactive, and mutual televideo communication between the patient and the physician. The inclusion criteria have to be specified based on medical needs, applicability, cost-effectiveness, and the clinical condition of the patient. The allocated bandwidth, should also be considered. Researches have shown that effective optimal clinical care is the most important keyfactor in providing successful outcomes by telemedicine, and the role of updated equipment and facilities are insignificant in this regard. Telemedicine has also been successfully used in mental health care systems. “Telepsychiatry” is defined as the implication of telemedicine in mental health and psychiatric services, and “telepsychiatrist” is the psychiatrist who provides telepsychiatric services via electronic communication to residences of remote areas. Telepsychiatry is applicable in all age ranges and developmental and cognitive levels, and can be used in clinical evaluation and assessment, diagnosis, treatment, medical education, consultation, forensics, and emergency care, in a variety of mental disorders. Besides current barriers for implementing telemedicine in the mainstream of clinical practice, it seems that the rapid development of technology, will make the use of telemedicine in the medical and healthcare systems widespread and even inevitable.},  
Keywords = {Telemedicine, Telepsychiatry, Telemedicine, Televideo communication},
volume = {22},
Number = {4}, 
pages = {266-269}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {فناوری‌های جدید، دورپزشکی و دور روانپزشکی},
abstract_fa ={این مقاله نامه به سردبیر است و فاقد چکیده فارسی می باشد. Rapid technological progresses have affected different aspects of human life such as healthcare, and have resulted in formation of new medical terms such as “electronic health (e-health)” and “telemedicine”. E-health is providing healthcare services through electronic media, and “telemedicine” as one of the subsets of e-health, are those medical services which can be provided though live, interactive, and mutual televideo communication between the patient and the physician. The inclusion criteria have to be specified based on medical needs, applicability, cost-effectiveness, and the clinical condition of the patient. The allocated bandwidth, should also be considered. Researches have shown that effective optimal clinical care is the most important keyfactor in providing successful outcomes by telemedicine, and the role of updated equipment and facilities are insignificant in this regard. Telemedicine has also been successfully used in mental health care systems. “Telepsychiatry” is defined as the implication of telemedicine in mental health and psychiatric services, and “telepsychiatrist” is the psychiatrist who provides telepsychiatric services via electronic communication to residences of remote areas. Telepsychiatry is applicable in all age ranges and developmental and cognitive levels, and can be used in clinical evaluation and assessment, diagnosis, treatment, medical education, consultation, forensics, and emergency care, in a variety of mental disorders. Besides current barriers for implementing telemedicine in the mainstream of clinical practice, it seems that the rapid development of technology, will make the use of telemedicine in the medical and healthcare systems widespread and even inevitable.},
keywords_fa = {فناوری‌های جدید, دورپزشکی و دور روانپزشکی},

doi = {10.18869/nirp.ijpcp.22.4.267},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2674-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2674-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2017}  
}

@article{ 
author = {HoseinEsfandZad, Ali and Shams, Giti and PashaMeysami, Ali and Erfan, Arefeh},  
title = {The Role of Mindfulness, Emotion Regulation, Distress Tolerance and Interpersonal Effectiveness in Predicting Obsessive-Compulsive Symptoms}, 
abstract ={Objectives: The aim of present study was to investigate the predictive role of Mindfulness, Emotion regulation, Distress tolerance, Interpersonal effectiveness (by controlling the effects of demographic variables, depression and anxiety). Methods: The study design was correlational. A total of 240 students of Tehran University of Medical Sciences were selected using stratified proportional sampling method. Data were collected using five facet mindfulness questionnaire (FFMQ), Distress Intolerance scale(DTS), Difficulties in Emotion Regulation Scale (DERS), Bar-On Emotional Quotient Inventory (BEQI), Depression, Anxiety and Stress Scale -21 (DASS -21), Obsessive- Compulsive Inventory – Revised (OCI-R) and demographic data questionnaire. The gathered data was analyzed using Pearson correlation and hierarchical regression Results: The highest correlation relationships was between obsession sub-type with total score of mindfulness (r=-0.47), total score of emotion regulation (r=0.56), absorption sub-scale of distress tolerance (r=-0.38), total score of interpersonal effectiveness (r=-0.43), total score of depression (r=0.49), and total score of obsessive-compulsive symptoms with anxiety (r=0.5). The results of regression analysis indicated that control and predictive variables account for 43% of obsessive-compulsive symptoms variance, 27% of washing variance, 49% of obsessing variance, 22% of hoarding variance, 8% of ordering variance, 32% of checking variance, and 45% of neutralizing variance. So that their weight percentages in models of all OCDs were higher than the predictor variables. This highlights the necessity of considering these variables in research and treatment of the symptoms of obsessive-compulsive disorder. Theoretical and clinical implications of the results have been discussed in detail. Conclusions :Control and predictive variables play a role in the prediction of the total score of obsessive-compulsive symptoms and all sub-types. However, different variables involved in sub-types may be considered as distinctive pathology among sub-types. The highest correlation relationship and accounted variance through study variables were in the case of obsessing. The results also indicate the noticeable role of depression and anxiety in the prediction of all sub-types.},  
Keywords = {Obsessive-compulsive symptoms, Mindfulness, Emotional regulation, Distress tolerance, Interpersonal effectiveness},
volume = {22},
Number = {4}, 
pages = {270-283}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {نقش ذهن آگاهی، تنظیم هیجانی، تحمل پریشانی و ارتباط مؤثر با دیگران در پیش بینی نشانه های وسواسی جبری},
abstract_fa ={اهداف: هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش پیش‌بینی‌کننده ذهن‌آگاهی، تنظیم هیجانی، تحمل پریشانی و ارتباط مؤثر با دیگران (از طریق کنترل اثر متغیرهای جمعیت‌شناختی، افسردگی و اضطراب)، به‌طور اختصاصی برای انواع نشانه‌های وسواسی‌جبری بود. مواد و روش ها: این پژوهش با استفاده از روش همبستگی انجام شد. 240 نفر از دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تهران به روش نمونه‌گیری طبقه‌ای نسبی در این پژوهش شرکت کردند. داده‌ها از طریق پرسش‌نامه‌های پنج‌وجهی ذهن‌آگاهی (FFMQ)، تحمل پریشانی (DTS)، دشواری‌های تنظیم هیجان (DERS)، هوش هیجانی بار- ان (BEQI)، اضطراب، افسردگی و استرس (DASS-21)، وسواسی‌جبری (OCI-R) و اطلاعات جمعیت‌شناختی گردآوری شدند. داده‌ها با روش‌های همبستگی و رگرسیون سلسله مراتبی و با استفاده از نسخه 19 نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. یافته ها: بیشترین ضرایب همبستگی بین وسواس فکری با نمره کل ذهن‌آگاهی (r=-0/47)، نمره کل تنظیم هیجان (r=0/56)، نمره کل خرده‌مقیاس جذب از مؤلفه تحمل پریشانی (r=-0/38)، نمره کل ارتباط مؤثر با دیگران (r=-0/43)، نمره کل افسردگی (r=0/49) و نمره کل نشانه‌های وسواسی‌جبری با اضطراب (r=0/50) بود. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که متغیرهای کنترل و پیش‌بین پژوهش توانستند 43درصد از واریانس نمره کل نشانه‌های وسواسی جبری، 27درصد از واریانس وسواس شست‌وشو، 49درصد از واریانس وسواس فکری، 22درصد از واریانس وسواس انباشت، 8درصد از واریانس وسواس نظم‌وترتیب، 32درصد از واریانس وسواس وارسی و 45درصد از واریانس وسواس خنثی‌سازی را تبیین کنند. نتیجه گیری :متغیرهای پیش‌بین و کنترل، در پیش‌بینی نمره کل نشانه‌های وسواسی جبری و انواع وسواس نقش داشتند. اگرچه در انواع وسواس، متغیرهای متفاوتی نقش داشتند که حاکی از آسیب‌شناسی متفاوت در انواع وسواس است. بیشترین ارتباط همبستگی و درصد واریانس تبیین‌شده توسط این متغیرها، در مورد وسواس فکری بود. همچنین نتایج این پژوهش نقش قابل توجه اضطراب و افسردگی را در پیش‌بینی انواع وسواس نشان داد، به‌طوری‌که درصد وزنی آن‌ها در مدل‌های رگرسیون انواع وسواس، از متغیرهای پیش‌بین بالاتر بود که ضرورت توجه به این متغیرها در پژوهش و درمان اختلال و نشانه‌های وسواس را برجسته می‌کند.},
keywords_fa = {تحمل پریشانی, تنظیم هیجان, ارتباط مؤثر با دیگران, ذهن آگاهی, نشانه های وسواسی جبری },

doi = {10.18869/nirp.ijpcp.22.4.270},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2675-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2675-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2017}  
}

@article{ 
author = {Akbari, Asadollah and Panaghi, Leili and Habibi, Mojtaba and Sadeghi, Mansoure Alsadat},  
title = {Perceived Family Functioning and Suicidal Ideation Among University Students: Hopelessness as a Moderator}, 
abstract ={Objectives: The present study aims to determine whether the association between family function and suicidal ideation on one hand and correlation of family functions and hopelessness on the other hand can be supposed that hopelessness acts as a moderator in the association between family functions and suicidal ideation. Methods: For this, 373 accessible Shahid Beheshti students were selected and measured with self-reporting means. After performing Family Assessment Devices, Beck Hopelessness Scale and Beck scale for suicidal ideation, the gathered data were analyzed through simple correlation and hierarchical regression by SPSS 19. Results: There are significant positive correlations between understanding total family function and hopelessness, family function and suicidal ideation and also between hopelessness and suicidal ideation of students. Therefore, hopelessness has a moderating role in the association between understanding family function and suicidal ideation. Conclusions: The association between family function and suicidal ideation increases at higher levels of hopelessness while in lower levels of hopelessness, this association is not significant.},  
Keywords = {Suicidal ideation, Family function, Hopelessness},
volume = {22},
Number = {4}, 
pages = {284-291}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {کارکرد خانواده ادراک شده و افکار خودکشی دانشجویان: نقش تعدیل کننده ناامیدی},
abstract_fa ={هدف پژوهش حاضر به دنبال پاسخگویی به این پرسش است که بر اساس رابطه موجود میان کارکرد خانواده و افکار خودکشی از یک سو و رابطه کارکرد خانواده و ناامیدی از سوی دیگر، آیا می‌توان فرض کرد در رابطه میان کارکرد خانواده و افکار خودکشی ناامیدی به شکل تعدیل‌کننده عمل می‌کند؟ روش روش پژوهش حاضر از نوع همبستگی است. جامعه آماری شامل دانشجویان ساکن خوابگاه در دانشگاه شهیدبهشتی در سال 1393 است که از میان آن‌ها 373 دانشجو به‌صورت در دسترس انتخاب و با استفاده از ابزارهای خودگزارش‌دهی سنجیده شدند. پس از اجرای پرسش‌نامه‌های ابزار سنجش خانواده (FAD)، مقیاس ناامیدی بک (BHS) و مقیاس افکار خودکشی بک (BSS)، داده‌های به‌دست‌آمده با استفاده از نسخه 19 نرم‌افزار SPSS و به روش همبستگی و رگرسیون سلسله‌مراتبی چندگانه تحلیل شد. یافته ها نتایج این تحلیل نشان داد که بین ادراک کارکرد کلی خانواده و ناامیدی (001/0,P≤ 40/0=r)، ادراک کارکرد کلی خانواده و افکار خودکشی (001/0،P≤43/0=r) و بین ناامیدی و افکار خودکشی دانشجویان (001/0،P≤ 63/0=r) همبستگی مثبت معناداری وجود دارد. یافته مهم دیگر این پژوهش، تأیید نقش تعدیل‌کننده ناامیدی است. نتیجه گیری رابطه ادراک کارکرد کلی خانواده و افکار خودکشی در سطوح بالای ناامیدی بیشتر می‌شود، درحالی‌که در سطوح پایین ناامیدی این رابطه چشمگیر نیست.},
keywords_fa = {افکار خودکشی, کارکرد خانواده, ناامیدی},

doi = {10.18869/nirp.ijpcp.22.4.284},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2676-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2676-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2017}  
}

@article{ 
author = {SohrabzadehFard, Amin and Gharraee, Banafsheh and AsgharnejadFarid, Ali Asghar and Aghebati, Asm},  
title = {Relationship Between Perceived Parenting Styles and Identity Styles With Intensity of Depression in Adolescents}, 
abstract ={Objectives: The aim of this study was to examine the relationship between identity styles and dimensions of perceived parenting with the intensity of depression in adolescents. Methods: In a correlation design, 200 (100 girls and 100 boys) students aged 14-18 years were selected from Tehran high schools using cluster sampling. Participants were asked to complete Beck Depression Inventory-2 (BDI-2), Parenting Style Questionnaire (PSQ) and Identity Styles Inventory (ISI) questionnaires. Data were analyzed using Pearson correlation and step-by-step regression (stepwise). Results: Significant relationship was found to exist among the dimensions of perceived parenting and identity style along with depressive intensity. Additionally, predictor variables including identity commitment, dimensions of acceptance, and control parenting with correlation (r=0.50) could predict 0.25 percent of depressive intensity among adolescents (25.0=2R). Conclusions: It seems that identity commitment and parenting style based on parent acceptance among adolescents are two important variables in preventing depressive symptoms. Parenting style and adolescent parent communication are acceptable skills. In addition, the pathology resulting from depression among the adolescents was high, so it is important to address this problem practically.},  
Keywords = {Parenting, Identity, Depressive, Adolescent},
volume = {22},
Number = {4}, 
pages = {292-299}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {ارتباط بین ابعاد فرزندپروری ادراکشده و سبکهای هویتی با شدت افسردگی در نوجوانان},
abstract_fa ={هدف :پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه ابعاد فرزندپروری ادراک‌شده و سبک‌های هویتی با شدت افسردگی نوجوانان انجام شده است. روش  :در این پژوهش دانش آموزان مقطع دبیرستان شهرستان‌های استان تهران در قالب یک طرح همبستگی به شیوه مقطعی، 200 نفر از نوجوانان با سن 14 تا 18 سال به شیوه نمونه‌گیری خوشه‌ای انتخاب شدند. از شرکت‌کنندگان خواسته شد به مقیاس‌های افسردگی بک-2(BDI-II) و سیاهه سبک هویتی(ISI) و ابعاد فرزندپروری ادراک‌شده ((PSQ) ) پاسخ دهند. برای تحلیل آماری داده‌ها از از نرم افزار SPSS نسخه 20 و همبستگی پیرسون و رگرسیون گام‌به‌گام استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد ابعاد فرزندپروری ادراک‌شده و سبک‌های هویتی با شدت افسردگی در نوجوانان رابطه معناداری دارد. به‌طوری‌که متغیرهای پیش‌بین تعهد هویت و بُعد فرزندپروری پذیرش یا طرد و بُعد فرزندپروری کنترل آزادی با ضریب همبستگی 50/0 در ارتباط با شدت افسردگی در نوجوانان توانست در مجموع 25/0 از واریانس شدت افسردگی نوجوانان را تبیین کند (25/0=R2). نتیجه گیری: به نظر می‌رسد تعهد هویت و سبک فرزندپروری مبتنی بر پذیرش والدین دو متغیر مهم در پیشگیری از افسردگی در نوجوانان است. از آنجا که شیوه‌های فرزندپروری و ارتباط والد و نوجوان مهارتی قابل آموزش است و آسیب‌های ناشی از افسردگی در نوجوانان نیز بسیار زیاد است، توجه به آموزش این موضوع در سطح کاربردی اهمیت خاصی دارد.},
keywords_fa = {فرزندپروری, سبکهای هویتی, افسردگی, نوجوانان},

doi = {10.18869/nirp.ijpcp.22.4.292},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2677-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2677-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2017}  
}

@article{ 
author = {Ghorashi, Zohreh and MerghatiKhoei, Effat},  
title = {Exploring the Reducing Satisfactory Response in Married Women of Reproductive Age: Qualitative Study}, 
abstract ={Objectives: Sexual relationship is a mutual interaction, which its promotion requires appropriate contribution of both  partners. Given the complaints of lack of female contribution in sexual relationships where the male is the initiator, this article aims at exploring the roots of not being responsive toward male sexual request in married women. Methods: This was a qualitative study with content analysis approach for exploring the concept of sexual behavior in married women of reproductive age. In-depth interviews and focus group discussions were conducted with 52 Iranian women in Rafsanjan and Isfahan. Fifty-two subjects from target group were in Rafsanjan and Isfahan cities that voluntarily took part in 4 individual deep interviews and 8 focused group consisted of 48 participants. All sessions and discussions were recorded and transcripted verbatim. Inspired by the Graneheim approach, content analysis was adopted to extract the meanings and perceptions. Results: From study data, we extracted three main themes: “attention and affection prerequisite,” “deviation from sexual script” and “individual wishes.” Conclusions: With respect to sexual and marital life quality promotion in women, it is essential for caregivers to take care of women expectations and sexual authority. We suggest these contents be mentioned in premarital consult.},  
Keywords = {Sexual responsiveness, Married women in reproductive age, Qualitative study},
volume = {22},
Number = {4}, 
pages = {300-307}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {تبیین علل کاهش پاسخگویی رضایتبخش جنسی در زنان متأهل در سنین باروری: یک تحقیق کیفی},
abstract_fa ={هدف:  رابطه جنسی تعاملی دوطرفه است که برای ارتقای کیفیت آن، تعامل بهینه هر دو طرف رابطه نیاز است. یکی از مشکلات در روابط جنسی زوج‌ها، عدم رضایتمندی زن به رابطه است. نارضایتی در صورتی است که انتظار و درخواست صرفاً از جانب مرد مطرح شود. هدف این مقاله تبیین علل کاهش پاسخگویی رضایت‌بخش جنسی زنان متأهل در مقابل درخواست جنسی همسر است. مواد و روش‌ها: در این پژوهش برای تبیین و تحلیل رفتارهای جنسی زنان متأهل در سنین باروری از روش کیفی و رویکرد تحلیل محتوا استفاده شده است. جامعه پژوهش شامل تمام زنان متأهل در سنین باروری در شهرهای رفسنجان و اصفهان بودند. نمونه‌های پژوهش به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. 52 نفر از گروه هدف در شهرهای رفسنجان و اصفهان بودند که در 4 مصاحبه فردی عمیق و 8 گروه متمرکز متشکل از 48 شرکت‌کننده به‌طور داوطلبانه شرکت کردند. اطلاعات حاصل از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، ضبط و تایپ شد. داده‌ها به روش تحلیل محتوای قراردادی به سبک گرانهایم تجزیه‌وتحلیل شد. یافته‌ها: از داده‌های تحقیق درباره علل کاهش پاسخگویی رضایت‌بخش جنسی زنان، سه معنای اصلی پیش‌نیاز توجه و محبت و انحراف از معیارهای طرح‌واره جنسی و خواست‌های فردی استخراج شد. نتیجه‌گیری: برای ارتقای سلامت جنسی زنان و به‌ویژه ارتقای کیفیت زندگی زناشویی لازم است که متخصصان حوزه سلامت جنسی به تغییرات رفتارهای جنسی زنان و توقعات وانتظارات و اقتدار جنسی آنان توجه کنند. پیشنهاد می‌شود این‌ نکات در آموزش‌های جنسی قبل و حین ازدواج برای زنان و مردان لحاظ شوند.},
keywords_fa = {پاسخگویی جنسی, زنان متأهل سنین باروری, تحقیق کیفی},

doi = {10.18869/nirp.ijpcp.22.4.300},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2678-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2678-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2017}  
}

@article{ 
author = {Soraya, Shiva and Kamalzadeh, Leila and Nayeri, Vahideh and Bayat, Esmat and Alavi, Kaveh and Shariat, Seyed Vahi},  
title = {Factor Structure of Personality Inventory for DSM-5 (PID-5) in an Iranian Sample}, 
abstract ={Objectives: The study was performed to determine the factor structure of the Persian translation of Personality Inventory for DSM-5 (PID 5). Methods: After translation and back translation of PID-5, it was performed on 217 subjects, including 114 healthy students and 103 patients with personality disorders. Exploratory factor analysis was done using principal component analysis and direct oblimin rotation to determine the main factors of the inventory and factor loading of the facets. We used SPSS 20 for data analyses. Results: Using direct oblimin rotation, 5 factors were extracted. The 1st factor Depression-Anxiety includes 8 facets: anhedonia, anxiousness, depressivity, distractibility, emotional lability, impulsiveness, separation insecurity and submissiveness. The 2nd factor Antagonism includes 6 facets: attention seeking, callousness, deceitfulness, grandiosity, hostility and manipulativeness. The 3rd factor Detachment includes 4 facets: intimacy avoidance, restricted affectivity, withdrawal and suspiciousness. The 4th factor includes 5 facets: preservation, rigid perfectionism, impulsiveness, irresponsibility and risk taking. Finally, eccentricity, perceptual dysregulation, unusual beliefs, and experiences were categorized under the 5th factor Conclusions: The Persian version of PID-5 has acceptable construct validity and could be used as an assessment tool for personality disorders in Iranian samples, if other types of validity and reliability of the tool are proved to be satisfactory.},  
Keywords = {Personality disorder, validity, Factor analysis, Inventory},
volume = {22},
Number = {4}, 
pages = {308-317}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {ساختار عاملی پرسش‌نامه شخصیتی PID-5) DSM-5) در نمونه ایرانی},
abstract_fa ={هدف: این پژوهش با هدف ترجمه و بررسی ساختار عاملی پرسش‌نامه شخصیتی 5-DSM (5-PID) در زبان فارسی انجام شد. مواد و روش ها :در این پژوهش مقطعی، جامعه آماری به روش در دسترس از بین دانشجویان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران انتخاب شد. پس از برگرداندن 5-PID به فارسی و ترجمه مجدد به انگلیسی، پرسش‌نامه روی 217 نفر (114 دانشجوی سالم و 103 بیمار مبتلا به اختلالات شخصیت) اجرا شد. داده‌های به‌دست‌آمده به روش تحلیل عاملی اکتشافی با استفاده از نسخه 22 نرم‌افزار آماری SPSS و روش تحلیل اجزای اصلی و چرخش مایل سنجیده، بار عاملی هر وجه مرتبط با هرکدام از عوامل پنج‌گانه استخراج شد. یافته ها :در تحلیل عاملی پنج عامل استخراج شد. عامل اول شامل گویه‌های «بی‌لذتی»، «مضطرب‌بودن»، «افسردگی‌پذیری»، «حواس‌پرتی»، «ناپایداری هیجانی»، «تکانش‌گری»، «ناامنی در جدایی» و «سلطه‌پذیری»؛ عامل دوم شامل «توجه‌جویی»، «سنگ‌دلی»، «فریب‌کاری»، «خودبزرگ‌بینی»، «خصومت» و «دغل‌کاری»؛ عامل سوم شامل «گریز از صمیمیت»، «عاطفه‌پذیری محدود»، «انزوا» و «شکاکیت»، عامل چهارم شامل «درجازدگی»، «کمال‌طلبی نامنعطف»، «تکانش‌گری»، «مسئولیت‌ناپذیری» و «خطرپذیری» و عامل پنجم شامل «غرابت»، «کژتنظیمی ادراکی»، «باورها» و «تجارب نامعمول» می‌شود. نتیجه گیری: نسخه فارسی پرسش‌نامه از نظر روایی‌سازه، وضعیت قابل قبولی دارد و با تأیید روایی و پایایی، قابلیت دارد که بین مخاطبان ایرانی فارسی‌زبان به عنوان ابزاری برای بررسی اختلالات شخصیتی، کاربری بالینی داشته باشد.},
keywords_fa = {اختلال شخصیت, روایی, تحلیل عاملی, پرسش‌نامه},

doi = {10.18869/nirp.ijpcp.22.4.308},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2679-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2679-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2017}  
}

@article{ 
author = {Golzar, Hamid Reza and Aflakseir, Abdolaziz and Molazadeh, Jav},  
title = {Structural Equation Modeling of Dysfunctional Attitudes and Depression Symptoms: Investigation of the Mediation Role of Ruminative Response Style}, 
abstract ={Objectives: The aim of this study was to investigate the mediation role of ruminative response style in the relationship between dysfunctional attitudes and depression symptoms. Methods: This correlational and descriptive study was conducted on 200 undergraduate students (99 females and 101 males) who were selected by convenience sampling method out of Shiraz University students in academic year 2012-2013. To measure the study variables, the revised form of depression scale, short form of dysfunctional attitudes scale and ruminative response style scale were used. To examine the study hypotheses, the simultaneous multiple regression model according to Baron and Kenny (1986) and structural equation modelling were used.  To study the fitness of the proposed model, the absolute, adjusted and comparative fit indices and to determine the significance of indirect effect of moderate variable, the snowball sampling were used by SPSS16 and Amos graphic. Results: The results showed that dysfunctional attitudes were negative and significant predictor of depression symptoms both directly and indirectly through ruminative response style. Moreover, the results of the absolute (RMSEA= 0.06), comparative (CFI =0.97) and adjusted (AGFI=0.91) fit indices showed that the proposed model had a close relationship with data of fitness sample and the theoretical assumptions. Conclusions: Finally, the model parameters matched the model in terms of optimal fit.},  
Keywords = {Dysfunctional attitudes, Depression Symptoms, Ruminative response style, Structural equation modeling},
volume = {22},
Number = {4}, 
pages = {318-329}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {مدلسازی معادله های ساختاری نگرشهای ناکارآمد و افسردگی: بررسی نقش واسطه ای سبک پاسخ نشخوار},
abstract_fa ={هدف: مطالعه حاضر با هدف بررسی معادله‌های ساختاری نگرش‌های ناکارآمد با علائم افسردگی و بررسی نقش واسطه‌ای سبک پاسخ نشخوار برای تبیین علائم افسردگی انجام شد. روش: پژوهش توصیفی‌همبستگی حاضر با حضور 200 نفر (99 دختر و 101 پسر)، به روش نمونه‌گیری در دسترس از بین دانشجویان دانشگاه شیراز در مقطع کارشناسی در سال تحصیلی 1392-1391 انجام شد. برای اندازه‌گیری متغیرهای پژوهش از فرم تجدیدنظرشده مقیاس افسردگی و فرم کوتاه‌شده مقیاس نگرش‌های ناکارآمد و مقیاس سبک پاسخ نشخوار استفاده شد. برای بررسی فرضیه‌های پژوهش از رگرسیون چندگانه هم‌زمان مطابق مراحل بارون و کنی (1986) و از الگویابی معادلات ساختاری استفاده شد. برای بررسی برازش مدل پیشنهادی از شاخص‌های مطلق و ایجازی و تطبیقی، و برای تعیین معناداری تأثیر غیرمستقیم متغیر واسطه‌ای از روش نمونه‌گیری‌های مکرر (خودراه‌انداز) به‌وسیله نسخه 16 نرم‌افزار SPSS و Amos graphic استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد نگرش‌های ناکارآمد، هم به‌طور مستقیم و هم به‌واسطه سبک پاسخ نشخوار، پیش‌بینی‌کننده منفی و معنادار علائم افسردگی هستند. نتایج شاخص‌های برازش مطلق 06/0=RMSEA و ایجازی 91/0=AGFI و تطبیقی 97/0=CFI نشان داد مدل طراحی‌شده با داده‌های نمونه برازش مناسب و ارتباط نزدیکی با فرض‌های نظری دارد. نتیجه گیری: نگرش‌های ناکارآمد به‌واسطه سبک پاسخ نشخوار با علائم افسردگی رابطه دارد و این مدل می‌تواند تبیین و سبب‌شناسی نشانه‌های افسردگی را تسهیل کند.},
keywords_fa = {افسردگی, نگرشهای ناکارآمد, سبک پاسخ نشخوار, معادله های ساختاری},

doi = {10.18869/nirp.ijpcp.22.4.318},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2680-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2680-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2017}  
}

@article{ 
author = {Mirsepassi, Zahra and AlaghbandRad, Javad and Sharifi, Vandad and Artounian, Valentine and FarhadBeigi, Parvaneh and Abdi, Fattaneh and Razaghi, Omran Mohammad and Naghavi, Hamidreza and Amini, Homayoun and Jafari, Sar},  
title = {Dropout in Outpatient Psychiatric Clinic, Roozbeh Hospital: One Year Follow-Up}, 
abstract ={Objectives: Mental illnesses are common among outpatient clinics, but only some of these patients receive adequate treatments and attend. The purpose of this study is to evaluate the dropout rate and identify the predictors of dropouts in outpatient clinics in Roozbeh Psychiatric Hospital. Methods: A questionnaire designed by expert psychiatrists was filled. The questionnaire consists of information collected from medical records of 400 patients who consulted outpatient clinics of Roozbeh Psychiatric Hospital. The data were analyzed using SPSS16. Results: The total dropout rate was 57.8% (males: 33.5% and females: 24.3%). The dropout rates in adult and child and adolescent clinics were 58% and 43.8%, respectively. A total of 11% of total dropout rate was in patients under 18 years, 41.8% was in patients aged 18 to 65 years, and 5% was in patients aged 65 years and over. There were  significant relationships between drop out rate and variables of patients' age, educational degrees, occupation, referral point, and type of diagnosis. However, no significant relationships were found between drop out rate and gender or marital status of the patients. Conclusions: Dropout is a common barrier in delivering outpatient psychiatric treatments. There need to be proper interventions to reduce such dropouts.},  
Keywords = {Dropout, Continuity of care, Outpatient, Psychiatric clinic},
volume = {22},
Number = {4}, 
pages = {330-339}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {میزان عدم پیگیری درمان در درمانگاه سرپایی بیمارستان روزبه: پیگیری یکساله},
abstract_fa ={هدف: اختلالات روان‌پزشکی در میان جمعیت عمومی و مراجعان درمانگاه‌های سرپایی شایع هستند، ولی فقط بخشی از افرادی که نیازمند درمان‌های روان‌پزشکی هستند، برای بررسی تشخیصی و درمان به روان‌پزشک مراجعه می‌کنند. از بین این مراجعه‌کنندگان نیز تعداد اندکی درمان را پیگیری می‌کنند و بقیه افراد درمان را ادامه نمی‌دهند. این پژوهش با هدف تعیین میزان ریزش  (عدم مراجعه) بیماران به درمانگاه سرپایی بیمارستان روزبه و تعیین عوامل مرتبط با آن انجام شده است. روش:  پرونده 400 بیمار مراجعه‌کننده به درمانگاه سرپایی بیمارستان روزبه در سال 1392 بررسی شد و اطلاعات لازم در چک‌لیستی که جمعی از متخصصان طراحی کرده بودند، یادداشت شد. داده‌ها به روش آزمون خی دو و رگرسیون لجستیک و با استفاده از نسخه 16 نرم‌افزار spss تحلیل شده است. یافته ها: میزان ریزش در درمانگاه سرپایی 8/57 درصد بود. این میزان در درمانگاه افراد بزرگ‌سال 58درصد و در درمانگاه کودک‌ونوجوان 8/43درصد به‌دست آمده است. بیماران با سن کمتر از 18 سال 11درصد از ریزش و بیماران 18 تا 65 سال 8/41درصد از ریزش و بیماران بیشتر از 65 سال 5درصد از ریزش را تشکیل می‌دادند. بیماران مرد 5/33درصد از ریزش و بیماران زن 3/24درصد از ریزش را به خود اختصاص می‌دادند. بین سن، سطح تحصیلات، وضعیت شغلی بیماران، منبع ارجاع و نوع تشخیص با میزان ریزش رابطه معنادار وجود داشت، اما رابطه بین جنسیت و وضعیت تأهل بیماران با میزان ریزش معنادار نبود. نتیجه گیری:ریزش و عدم پیگیری درمان مشکلی شایع در روند درمان سرپایی بیماران مراجعه‌کننده به روان‌پزشک است که در بیماران بزرگ‌سال میزان آن بیشتر است. به همین دلیل برنامه‌ریزی برای انجام مداخلات لازم برای کاهش میزان ریزش بیماران ضروری به نظر می‌رسد.},
keywords_fa = {ریزش, عدم مراجعه, درمانگاه سرپایی روانپزشکی},

doi = {10.18869/nirp.ijpcp.22.4.348},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2689-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2689-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2017}  
}

@article{ 
author = {AliakbariDehkordi, Mahnaz and Zare, Hossein and AsgharnejadFarid, Aliasghar and Hashemian, Razieh},  
title = {Investigations of the Relation Between Social Anxiety, Cognitive and Behavioral Aspect of It and Sex and Gender-Rolein Adolescence}, 
abstract ={Objectives: Social anxiety is one of the most common disorders of adolescence. Among the factors affecting the disorder to determine the sex (female or male) reported conflicting results, while the relationship between gender role consistent with some anxiety disorders. The aim of this study was to compare social anxiety and its cognitive (AFNE) and behavioral (TISC) aspects based on different sex and gender roles (femininity, masculinity, androgyny and indistinct). Methods: Students (N=277) aged 12 to 13 years were selected using cluster sampling. They were asked to complete research questionnaires including Social Anxiety Scale for Adolescents (SASA) and Child Sexual Role Inventory (CSRI). Results: The results of T-test, correlation analysis and variance analysis showed significant positive relationships between femininity and social anxiety and its cognitive and behavioral aspects. Significant negative relationships between masculinity and these variables (P<0.5) were also found. More significant mean scores were observed for social anxiety and its cognitive and behavioral aspects in the group by feminine gender-role in comparison with other groups (masculine, androgen and indistinct). However,there was no significant difference in the scores of social anxiety and its cognitive and behavioral aspects in both sexes. Conclusion: The gender-role schema can be considered as a factor associated with social anxiety and its cognitive and behavioral aspects in adolescents.},  
Keywords = {Social anxiety, Gender role, Sex, Adolescence},
volume = {22},
Number = {4}, 
pages = {340-347}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {بررسی رابطه ابعاد رفتاری و شناختی اضطراب اجتماعی در دوره نوجوانی با جنسیت و نقشهای جنسیتی},
abstract_fa ={اهداف :مطالعات نشان می‌دهد اضطراب اجتماعی یکی از اختلالات شایع دوره نوجوانی است. از میان عوامل اثرگذار بر این اختلال، بررسی جنس (مذکر یا مؤنث) نتایج متناقضی را نشان می‌دهد؛ درحالی‌که رابطه نقش جنسیتی با برخی از اختلالات اضطرابی تأیید شده است. ازاین‌رو هدف مطالعه حاضر مقایسه اضطراب اجتماعی و ابعاد شناختی و رفتاری آن در انواع جنس و نقش جنسیتی (زنانه، مردانه، آندروژنی و نامتمایز) بود. مواد و روش ها: نمونه‌های این پژوهش را 277 نفر از دانش‌آموزان 12 تا 13 تشکیل می‌دادند. این افراد با استفاده از روش نمونه‌گیری خوشه‌ای انتخاب شدند و پرسش‌نامه‌های اضطراب اجتماعی نوجوانان (SASA) و نقش جنسی کودکان (CSRI) را تکمیل کردند. یافته ها :نتایج براساس آزمون همبستگی تی و تحلیل واریانس نشان داد زنانگی با اضطراب اجتماعی و ابعادشناختی و رفتاری آن رابطه مثبت معنی‌دار و مردانگی با این متغیرها رابطه منفی معنادار دارد (05/0>P). همچنین میانگین نمره‌های اضطراب اجتماعی و ابعاد شناختی و رفتاری آن در گروه دارای سنخ جنسیتی زنانه به‌طورمعنی‌داری بیش‌از گروه‌های دیگر (مردانه و آندروژن و نامتمایز) بود (05/0>P). این درحالی است که نمرات اضطراب اجتماعی و ابعاد شناختی و رفتاری آن در دو جنس (مذکر و مؤنث) تفاوت معناداری نداشت. نتیجه گیری :طرح‌واره‌های نقش جنسیتی می‌تواند به عنوان عوامل مرتبط با اضطراب اجتماعی و ابعاد شناختی و رفتاری آن در نوجوانانی مدنظر قرار گیرد.},
keywords_fa = {اضطراب اجتماعی, نقش جنسیتی, جنس, نوجوانی},

doi = {10.18869/nirp.ijpcp.22.4.340},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2681-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2681-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2017}  
}