@article{ author = {Rasulian, Maryam and Bolhari, Jafar and Nojomi, Marzie and Habib, Sepide and MirzaeiKhoshalani, Mosleh}, title = {Theories and Interventional Models of Intimate Partner Violence: Suggesting an Interventional Model Based on Primary Health Care System in Iran}, abstract ={Objectives: Domestic violence is a common phenomenon and also a health priority in all communities. Researches have shown that multiple biological, genetic, psychological, social, cultural and spiritual factors have key roles either in development or in prevention of domestic violence. Therefore, it is better to consider an integrated health care system which covers all influencing factors for preventive interventions and continuous and effective care. In recent years, several studies have been conducted about prevalence of domestic violence in Iran and also several interventions have been proposed by educational approach. Method: This research attempted to design and to implement an integrated community-based model for preventing domestic violence based on primary health care (PHC) system in Iran. In this article, the model resulted from this study has been presented. Findings: The model of “Intimate Partner Violence Prevention in Primary Health Care system” was designed by short-term training of the primary health care providers such as health workers, technicians, health professionals and family physicians in the level of small towns and rural societies for identifying the cases of intimate partner violence, communicating with people who are abused, recording the cases of violence and referring the victims of physical abuse. Also they can help these individuals to ameliorate their distress by counseling, supportive psychotherapy and some medications. Conclusion: By informing and sensitizing primary health care providers, this model could overcome all the limitations and shortcomings about unwillingness of the staff for cooperation in the program of the prevention of violence which has been reported in the study of Ramsey and colleagues, 2002. Also, it demonstrated that the medical section and primary health care system are valuable resources for assistance to perform the programs of violence prevention. However, this model has several limitations. Also some suggestions for removing the constraints in the national level and for interacting with other regional counties in terms of experiences have been provided.}, Keywords = {domestic violence, intimate partner violence, delivery of health care, primary health care, intervention and preventive models}, volume = {21}, Number = {1}, pages = {3-16}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {همسرآزاری، بررسی نظریه‌ها و مدل‏های مداخلاتی: ارائه مدل مداخلاتی مبتنی بر نظام مراقبت‏های اولیه بهداشتی در ایران}, abstract_fa ={!هدف: خشونت خانگی پدیده‏ای شایع در جوامع و یک اولویت بهداشتی کشورهاست. عوامل متعددی، مانند عوامل زیست‏شناختی، ژنتیکی، روان‏شناختی، اجتماعی، فرهنگی و معنوی در شکل‏گیری خشونت خانگی یا جلوگیری از بروز آن نقش دارند. بنابراین، در مداخلات پیشگیرانه و مراقبت مستمر و مؤثر بهتر است نظام مراقبتی یکپارچه‏ای به‌کار گرفته شود که بتواند همه عوامل مؤثر را پوشش دهد. در ایران نیز پژوهش‏هایی در مورد شیوع‏ و چند مداخله با رویکردهای آموزشی انجام شده است. روش: با طراحی یک پژوهش پیشگیری از همسرآزاری در نظام مراقب‏های بهداشتی اولیه کوشش شد تا مدلی یکپارچه، مبتنی بر جامعه و بر مراقبت‏های بهداشتی اولیه ایران طراحی و اجرا شود. مدل حاصل از این پژوهش کاربردی در نوشته حاضر ارائه می‏شود. یافته‌ها: مدل «پیشگیری از همسرآزاری در نظام مراقبت‏های بهداشتی اولیه» به‌گونه‏ای طراحی شده که قادر است در سطح جامعه روستایی و شهرهای کوچک، با کمک متون آموزشی، کارکنان مراقبت‏های بهداشتی اولیه، مانند بهورزان، کاردان‏ها و کارشناسان بهداشتی و پزشکان خانواده را به‌شکل کوتاه‌مدت آموزش دهد تا بتوانند به شناسایی موارد همسرآزاری، برقراری ارتباط، ثبت موارد و ارجاع قربانیان همسرآزاری جسمی بپردازند و با درمان مشاوره‏ای، حمایتی و دارویی به تسکین رنج‌هایشان کمک کنند. نتیجه‌گیری: این مدل توانست با آگاه‏سازی و حساس‏سازی کارکنان مراقبت‏های بهداشتی اولیه بر همه محدودیت‏ها و نارسایی‏هایی که در مطالعه رمزی و همکاران درباره بی­میلی کارکنان در همکاری به برنامه پیشگیری از خشونت گزارش شده بود، غلبه کند و نشان دهد بخش پزشکی و مراقبت‏های بهداشتی اولیه منبع ارزشمندی در کمک به اجرای برنامه‏های پیشگیری از خشونت هستند. این مدل محدودیت‏هایی نیز دارد و پیشنهادهایی برای کمک به رفع محدودیت‏ها در سطح کشور و تبادل تجربه با کشورهای منطقه ارائه شده است.     /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal" mso-tstyle-rowband-size:0 mso-tstyle-colband-size:0 mso-style-noshow:yes mso-style-priority:99 mso-style-qformat:yes mso-style-parent:"" mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt mso-para-margin:0cm mso-para-margin-bottom:.0001pt mso-pagination:widow-orphan font-size:10.0pt font-family:"Times New Roman","serif"}  }, keywords_fa = {خشونت خانگی؛ همسرآزاری؛ نظام سلامت؛ مراقبت‏های بهداشتی اولیه؛ مدل‏های مداخله و پیشگیری }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2360-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2360-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {MohseniEjiyeh, Alireza and Abedi, Ahmad and Behnamnejad, Nasri}, title = {Effectiveness of Applied Behavior Analysis (ABA) for Children with Autism Spectrum Disorders in Iran, 2005-2013: A Meta-analysis}, abstract ={Objectives: The present meta-analysis was aimed to evaluate the effectiveness of applied behavior analysis (ABA) on behavioral problems and difficulties in children with autism spectrum disorders in Iran. Method: A total of 142 studies published from 2005 to 2013 were reviewed and eight studies were selected for meta-analysis based on applying appropriate methodologies. The eight studies involved a total of 200 participants and since each study focused on multiple autism-related problems, 28 effect sizes were obtained. The research instrument was a checklist of content analysis. Results: The overall mean effect size was found to be r=0.83 (p<0.001). The highest effect size (r=0.926) was obtained in the research of Khorramabadi, et al. (for the variable of cognitive skills) and the lowest effect size (r=0.151) was seen in the study of Mashhadi, et al. (for the variable of social development). Conclusion: The results indicate a large effect size of ABA on decreasing the problems and difficulties of children with autism spectrum disorders in Iran. In addition, greater effects are found when this method is used in long-term and with higher intensity. Therefore, it seems that ABA can be used as an appropriate treatment method for children with autism spectrum disorders.}, Keywords = {meta-analysis, applied behavior analysis (ABA), autism spectrum disorders}, volume = {21}, Number = {1}, pages = {17-25}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {فراتحلیل اثربخشی روش تحلیل رفتار کاربردی (ABA) بر مشکلات کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم در ایران، 92-1384}, abstract_fa ={هدف: پژوهش حاضر با هدف فراتحلیل اثربخشی روش تحلیل رفتار کاربردی (ABA) بر مشکلات و دشواری‌های کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم در ایران انجام شد. روش: در این فراتحلیل، از بین 142 پژوهش‌ انجام‌شده در سال‌های 1384 تا 1392، هشت پژوهش که روش‌شناسی مناسبی داشتند، بررسی شدند. این هشت ﭘﮋوﻫﺶ جمعاً ﺑﺮ روی 200 شرکت‌کننده انجام شده بودند و به‌دلیل اینکه هر کدام از پژوهش‌ها روی چند مورد از مشکلات اوتیسم متمرکز بودند، 28 اﻧﺪازه اﺛﺮ به‌دست آمد. ابزار پژوهش سیاهه تحلیل محتوا (CAC)، از لحاظ روش‌شناختی، بود و با در دست داشتن آماره‌هایی، مانند t ، F و 2، شاخص اندازه اثر مربوط به r برآورد شد. یافته‌ها: اندازه اثر روش تحلیل رفتار کاربردی بر کاهش مشکلات کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم 82/0بود (001/0p<). بیشترین مقدار اندازه اثر (926/0r=) مربوط به پژوهش خرم‌آبادی و همکاران (متغیر مهارت‌های شناختی) و کمترین مقدار آن (151/0r=) مربوط به پژوهش مشهدی و همکاران (متغیر رشد اجتماعی) بود. نتیجه‌گیری: مقدار تأثیر روش تحلیل رفتار کاربردی بر کاهش مشکلات کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم در ایران، مطابق جدول تفسیر اندازه اثر کوهن، بسیار بالاست. همچنین هنگامی که این روش در طولانی‌مدت و با شدت بیشتری اجرا شود، تأثیر بیشتری بر کاهش مشکلات این گروه از افراد دارد. بنابراین، از روش ABA می‌توان به‌عنوان درمانی مناسب برای کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم بهره گرفت.}, keywords_fa = {فراتحلیل؛ روش تحلیل رفتار کاربردی؛ اختلال طیف اوتیسم }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2354-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2354-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {Mohammadkhani, Parvaneh and Mohammadi, Leila and Azadmehr, Hadie and Taghizadeh, Somayeh and Baharloo, Dors}, title = {Effectiveness of Guided Adolescent Problem Solving on Craving, Attitude Toward Drug Abuse and Coping Strategies in Adolescents with Substance Abuse}, abstract ={Objectives: The aim of this study was to evaluate the effectiveness of guided adolescent problem solving method on craving, attitudes toward drug abuse and coping strategies in adolescents with substance abuse. Method: In a quasi-experimental study with pretest/posttest design, 30 misdemeanor offending adolescents who were resident of a reformatory center (Tehran Correcting and Training Center) participated in this study and every pair of adolescents were randomly allocated in two experimental and control groups. All of these adolescents had history of drug abuse in the past year. The participants in both groups were assessed by Coping Strategies Questionnaire, Drug Belief Questionnaire, and Craving Abuse Questionnaire as well as urine toxicology tests. In the experimental group, guided adolescent problem solving was provided one session in each week for five successive weeks. In each session, 90 and 30 minutes were allocated to intervention and assessment, respectively. Three week after the last session of intervention, posttest was performed for both experimental and control groups. Reliable change index and covariance analysis were used for data analysis. Results: There were statistically significant difference between groups in terms of craving, believes related to drug abuse and verbal expression of emotions. Conclusion: Guided adolescent problem solving was effective on improving the coping strategies in adolescents with drug abuse. Expression of emotions has the key role in reducing the craving and attitude toward drug abuse in adolescents.}, Keywords = {guided adolescent problem solving, drug abuse, craving, believes, coping strategies}, volume = {21}, Number = {1}, pages = {26-36}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {اثربخشی حل مسأله هدایت‌شده نوجوان بر ولع، باورها و روش‌های مقابله‌ای نوجوانان سوء‌ مصرف‌کننده مواد}, abstract_fa ={  هدف: پژوهش حاضر با هدف پاسخ‌گویی به این پرسش انجام شد که آیا مداخله حل مسأله هدایت‌شده، بر کاهش ولع مصرف، باورهای مربوط به مواد و سبک مقابله‌ای در نوجوانان سوء‌ مصرف‌کننده مواد مؤثر است؟ روش: در یک طرح شبه‌تجربی پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه شاهد، 30 نفر از نوجوانانی که به‌دلیل رفتار بزهکارانه، ساکن کانون اصلاح و‌ تربیت تهران بودند، همتا شدند و هر جفت به‌طور تصادفی در یکی از گروه‌های آزمایش یا شاهد قرار گرفتند. تمام این نوجوانان در یک سال گذشته سابقه مصرف دست کم یک ماده را داشتند. برای ارزیابی این افراد از ابزارهای راهبرد‌های مقابله‌ای (CS)، پرسشنامه باورهای مرتبط با مواد (DBQ)، پرسشنامه ولع مصرف (CAQ) و تشخیص آزمایشگاهی استفاده شد. در گروه آزمایش، مداخله حل مسأله هدایت‌شده نوجوان، در 5 هفته پیاپی، هر هفته یک جلسه ارائه شد. در هر جلسه، 90 دقیقه به مداخله و 30 دقیقه به ارزیابی‌ها اختصاص داشت. سه هفته بعد از آخرین جلسه مداخله، دوباره برای هر دو گروه آزمایش و شاهد پس‌آزمون اجرا شد. برای تحلیل داده‌ها از آزمون معناداری بالینی شاخص تغییر پایا و تحلیل کواریانس استفاده شد. یافته‌ها: در گروه آزمایش در مقایسه با گروه شاهد، ولع مصرف و باورهای مربوط به مواد کاهش معنادار بالینی و سبک مقابله‌ای ابراز هیجانی کاهش معنادار آماری نشان داد. نتیجه‌گیری: مداخله حل مسأله هدایت‌شده نوجوان بر بهبود سبک‌های مقابله‌ای نوجوانان دچار سوء‌ مصرف مواد مؤثر است. ابراز هیجانی نقش محوری در کاهش ولع مصرف و باورهای مصرف مواد دارد.     /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal" mso-tstyle-rowband-size:0 mso-tstyle-colband-size:0 mso-style-noshow:yes mso-style-priority:99 mso-style-qformat:yes mso-style-parent:"" mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt mso-para-margin:0cm mso-para-margin-bottom:.0001pt mso-pagination:widow-orphan font-size:11.0pt font-family:"Calibri","sans-serif" mso-ascii-font-family:Calibri mso-ascii-theme-font:minor-latin mso-fareast-font-family:"Times New Roman" mso-fareast-theme-font:minor-fareast mso-hansi-font-family:Calibri mso-hansi-theme-font:minor-latin mso-bidi-font-family:Arial mso-bidi-theme-font:minor-bidi}  }, keywords_fa = {حل مسأله هدایت‌شده نوجوان؛ سوء‌ مصرف؛ ولع مصرف؛ باورها و راهبردهای مقابله‌ای }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2363-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2363-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {Mohammad-Sadeghi, Homa and Ahmadzad-Asl, Masoud and Mohammad-Sadeghi, Mehrasa and Ghanbari-Jolfaei, Atefe and Nohesara, Shabnam}, title = {Comparison of Attachment Styles in Subjects with and without Obesity}, abstract ={Objectives: To assess the attachment styles in obese patients and to compare it with a group of normal weight individuals. Method: In this study, attachment styles of 159 patients with obesity who referred to centers for management of obesity were compared with 183 subjects with normal weight. The attachment styles was assessed by Hazan and Shaver’s questionnaire, body mass index (BMI) as well as self-report demographic variables. Results: Total of 342 subjects (82% female) were assessed. Average age of these individuals was 34.8 years (SD=0.6. The frequencies of secure, avoidant and preoccupied attachment styles in persons with obesity were 66%, 17% and 15% respectively. There was not any significant statistical difference between the distribution of frequency of the attachment styles in obese people and persons with normal weight (p>0.05). There were significant lower medical comorbidities in subjects with secure attachment (p<0.01). In regression analysis, the determinant factors of higher body mass index (BMI) were increased age (p<0.05), the level of education under high school diploma (p<0.05), medication consumption (p<0.05), and also being housewife (p<0.05). Conclusion: Results of this study was closely aligned with the studies that have shown the association between many of psychosomatic disorders and insecure attachment styles.}, Keywords = {style of attachment, obesity, Body Mass Index (BMI)}, volume = {21}, Number = {1}, pages = {37-49}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {مقایسه شیوه‌های دلبستگی در افراد مبتلا و غیرمبتلا به چاقی}, abstract_fa ={هدف: هدف از این مطالعه، بررسی سبک دلبستگی در مبتلایان به چاقی و مقایسه آن با افراد دارای وزن طبیعی بود. روش: در این مطالعه، 159 فرد مبتلا به چاقی مراجعه‌کننده به مراکز کنترل و درمان چاقی، با 183 فرد غیرچاق از نظر سبک دلبستگی مقایسه شدند. سبک دلبستگی به‌وسیله پرسشنامه هازن و شیور و شاخص توده بدنی و متغیرهای جمعیت‌شناختی با گزارش خود افراد به‌دست آمد. یافته‌ها: در مجموع، 342 نفر، با میانگین سن 8/34 سال (انحراف معیار 6/0)، شامل 82 درصد زن، بررسی شدند. فراوانی سبک دلبستگی ایمن، اجتنابی و اضطرابی در این افراد، به‌ترتیب، 66، 17 و 15 درصد بود. توزیع فراوانی انواع سبک‌های دلبستگی در افراد چاق و دارای وزن طبیعی تفاوت آماری معنی‌داری نداشت (05/0<p)، اما سبک دلبستگی ایمن با همبودهای طبی ارتباط ضعیف‌تری داشت (01/0>p). در تحلیل رگرسیون عوامل تعیین‌کننده شاخص توده بدنی، تنها عوامل مرتبط با شاخص توده بدنی بیشتر، سن بالاتر (05/0>p)، تحصیلات زیردیپلم (05/0>p)، مصرف دارو (05/0>p) و خانه‌دار بودن (05/0>p) بود. نتیجه‌گیری: ارتباط همبودهای طبی با سبک دلبستگی ناایمن در راستای مطالعاتی است که بسیاری از بیماری‌های روان‌تنی را به سبک دلبستگی ناایمن مرتبط می‌دانند.     /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal" mso-tstyle-rowband-size:0 mso-tstyle-colband-size:0 mso-style-noshow:yes mso-style-priority:99 mso-style-qformat:yes mso-style-parent:"" mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt mso-para-margin:0cm mso-para-margin-bottom:.0001pt mso-pagination:widow-orphan font-size:11.0pt font-family:"Calibri","sans-serif" mso-ascii-font-family:Calibri mso-ascii-theme-font:minor-latin mso-fareast-font-family:"Times New Roman" mso-fareast-theme-font:minor-fareast mso-hansi-font-family:Calibri mso-hansi-theme-font:minor-latin mso-bidi-font-family:Arial mso-bidi-theme-font:minor-bidi}  }, keywords_fa = {سبک دلبستگی؛ چاقی؛ شاخص توده بدنی }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2364-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2364-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {MohseniAhouee, Shohreh and Eftekhar, Mehrdad and Negarandeh, Rez}, title = {The Experience of Parents from the Childhood of Their Children with Gender Identity Disorder}, abstract ={Objectives: The present study was performed by the aim of qualitative evaluation of the experience of parents from the prepubescent period of their children with gender identity disorder. Method: This study was a qualitative research. By the available and targeted method of sampling, 10 parents of children with gender identity disorder who were referred to Tehran Psychiatric Institute in 2012 participated in a deep unstructured interview. After typing, the recorded interviews were encoded by the method of inductive content analysis. Results: The gathered findings were classified in four main categories as “similarities to the opposite sex / differences from the same sex”, “difficulties in school”, “the way of coping with the reality of gender identity issues”, and  “parents’ feelings”. By the different ways, the parents had experienced the reality of the difficulties of gender identity in their child during his or her childhood, but they postponed coping with this event by using the various mechanisms such as negligence, overseeing, giving a promise, lack of seriously and procrastinating.  Conclusion: The present study is the first research in our country in which the parents of children with gender identity disorder demonstrated their problems. With consider to the obtained findings from the present study, it is necessary not only to design the multi-dimensional programs which educate general public (include parents) and also experts for becoming familiar with gender identity but also to involve the parents of children with gender identity disorder  in cooperation with primary healthcare providers for the process of diagnosis and treatment.}, Keywords = {gender identity disorder, gender dysphoria, experience}, volume = {21}, Number = {1}, pages = {50-59}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {تجربه والدین از کودکی فرزند دچار اختلال هویت جنسی}, abstract_fa ={هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی کیفی تجربه والدین از دوران کودکی فرزند دچار اختلال هویت جنسی انجام شد. روش: پژوهش حاضر یک مطالعه کیفی بود. با روش نمونه‌گیری در دسترس و هدفمند، با 10 نفر از والدین افراد دچار اختلال هویت جنسی ارجاع‌شده به انستیتو روانپزشکی تهران، در سال 1391، مصاحبه عمیق ساختارنیافته انجام شد. مصاحبه‌های ضبط‌شده پس از پیاده کردن و تایپ، با روش تحلیل محتوای استقرایی کدگذاری شدند. یافته‌ها: یافته‌های به‌دست‌آمده در چهار طبقه اصلی، با عناوین «شباهت به جنس مخالف/ تفاوت با هم‌جنسان»، «مشکلات مدرسه»، «نحوه برخورد با واقعیت وجود مشکل هویت جنسی» و «احساسات والدین» قرار گرفتند. والدین، واقعیت وجود مشکل هویت جنسی را در دوران کودکی فرزندشان به شیوه‌های مختلف تجربه کرده بودند، اما برخورد با واقعیت دیده‌شده را به شیوه‌های مختلف و با توجیهات گوناگون، به گذر زمان سپرده و از راه حل‌هایی مانند به تعویق انداختن، جدی نگرفتن، توجه نکردن و وعده دادن، کمک گرفته بودند. نتیجه‌گیری: پژوهش حاضر اولین مطالعه در کشور ما است که در آن صدای والدین مبتلایان به اختلال هویت جنسی شنیده شده است. با توجه به یافته‌های به‌دست‌آمده از مطالعه حاضر، لزوم طرح‌ریزی برنامه‌هایی چندبُعدی احساس می‌شود که در آنها از یک‌سو، به آموزش عموم مردم (از جمله والدین) و آموزش تخصصی اهل حرفه، جهت آشنایی با اختلال هویت جنسی پرداخته و از سوی دیگر، به مشارکت والدین افراد دچار اختلال هویت جنسی در فرایند تشخیص و درمان توجه شده باشد.}, keywords_fa = {اختلال هویت جنسی؛ ملال جنسیتی؛ تجربه}, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2357-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2357-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {Ebrahimi, Amrollah and Barekatain, Majid and Bornamanesh, Alireza and Nassiri, Hami}, title = {Psychometric Properties of the Persian Version of Bipolar Depression Rating Scale (BDRS) in Patients and General Population}, abstract ={Objectives: Bipolar and unipolar depressions are different in terms of both biological or clinical sign and symptoms, so the available scales are not suitable for measuring the depression in bipolar disorder. The aim of the present study was to determine the psychometric features of the Persian Version of Bipolar Depression Rating Scale (BDRS). Method: A total of 368 participants, including 120 patients with bipolar disorder in the period of depression and 126 patients with major depressive disorder from the Medical Centers affiliated to Isfahan University of Medical Sciences, Iran, in the years of 2011-2012 and also 122 healthy individuals among relatives of patients and the staff of the sampling centers, were recruited in this study. Bipolar Depression Rating Scale (BDRS), Hamilton Depression Rating Scale (HAM-D), Young Mania Rating Scale (YMRS) and Beck Depression Inventory (BDI-II) were used for gathering the information. Data analysis was done by using of Pearson’s correlation coefficient, factorial analysis and discriminate analysis. Results: Bipolar Depression Rating Scale (BDRS) had high internal consistency in the population of Iran (;alpha=0.81) and its validity was confirmed by robust correlation with Beck Depression Inventory (BDI-II) (r=0.61) and Hamilton Depression Rating Scale (HAM-D) (r=0.71). Correlation of the mixed subscale of BDRS with Young Mania Rating Scale (YMRS) was 0.69. Factor analysis identified three factors of psychological, physical and mixed depression however, some of its items were different from original version. The most suitable clinical cutoff point was score of 18 with sensitivity and specificity of 93% and 94%, respectively. Conclusion: Persian version of the Bipolar Depression Rating Scale in Iranian population has provided the suitable and reliable psychometric features.}, Keywords = {bipolar depression rating scale, reliability, consistency, factorial analysis, cutoff point}, volume = {21}, Number = {1}, pages = {60-68}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {ویژگی‌های روان‌سنجی نسخه فارسی مقیاس درجه‌بندی افسردگی دوقطبی (BDRS) در بیماران و جمعیت بهنجار ایرانی}, abstract_fa ={v:* {behavior:url(#default#VML)} o:* {behavior:url(#default#VML)} w:* {behavior:url(#default#VML)} .shape {behavior:url(#default#VML)}   هدف: از آنجایی‌که افسردگی دوقطبی و تک‌قطبی هم از لحاظ زیستی و هم از نظر ظهور نشانه‌های بالینی متفاوتند، مقیاس‌های موجود اندازه‌گیری افسردگی برای سنجش افسردگی در اختلال دوقطبی مناسب نیستند. هدف پژوهش حاضر، تعیین ویژگی‌های روان‌سنجی نسخه فارسی مقیاس درجه‌بندی افسردگی دوقطبی (BDRS) بود. روش: شرکت‌کنندگان 368 نفر، شامل 120 بیمار مبتلا به اختلال دوقطبی در دوره افسردگی، 126 بیمار افسرده مبتلا به اختلال افسردگی عمده (تک‌قطبی)، از مراکز درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی اصفهان در سال 91-1390، و 122 فرد بهنجار، از همراهان بیماران و کارکنان مراکز نمونه‌گیری، بودند. مقیاس درجه‌بندی افسردگی دوقطبی (BDRS)، مقیاس درجه‌بندی افسردگی هامیلتون (HDRS)، ویراست دوم پرسشنامه افسردگی بک (BDI-II) و مقیاس درجه‌بندی مانیای یانگ (YMRS) برای گردآوری داده‌ها به‌کار رفتند و داده‌ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون، تحلیل عاملی و تحلیل تمایزات تحلیل شدند. یافته‌ها: مقیاس درجه‌بندی افسردگی دوقطبی در جمعیت ایرانی همسانی درونی بالایی (81/0=;alpha) داشت و روایی آن از طریق همبستگی بالا با پرسشنامه افسردگی بک (61/0) و مقیاس درجه‌بندی افسردگی هامیلتون (71/0) تأیید شد. خرده‌مقیاس آمیخته با مقیاس درجه‌بندی مانیای یانگ همبستگی 69/0 داشت. تحلیل عاملی سه عامل افسردگی روان‌شناختی، جسمانی و آمیخته را شناسایی کرد که برخی گویه‌های آن با نسخه اصلی متفاوت بود. مناسب‌ترین نقطه برش بالینی، نمره 18 با حساسیت 93 درصد و ویژگی 94 درصد بود. نتیجه‌گیری: نسخه فارسی مقیاس درجه‌بندی افسردگی دوقطبی در جمعیت ایرانی از ویژگی‌های روان‌سنجی مناسب برخوردار است.     /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal" mso-tstyle-rowband-size:0 mso-tstyle-colband-size:0 mso-style-noshow:yes mso-style-priority:99 mso-style-qformat:yes mso-style-parent:"" mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt mso-para-margin:0cm mso-para-margin-bottom:.0001pt mso-pagination:widow-orphan font-size:11.0pt font-family:"Calibri","sans-serif" mso-ascii-font-family:Calibri mso-ascii-theme-font:minor-latin mso-fareast-font-family:"Times New Roman" mso-fareast-theme-font:minor-fareast mso-hansi-font-family:Calibri mso-hansi-theme-font:minor-latin mso-bidi-font-family:Arial mso-bidi-theme-font:minor-bidi}  }, keywords_fa = {مقیاس درجه‌بندی افسردگی دوقطبی؛ روایی؛ پایایی؛ تحلیل عاملی؛ نقطه برش }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2355-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2355-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {Kamalzadeh, Leila and Alavi, Kaveh and Salehi, Mansour}, title = {Comorbidity of Bipolar Disorder and Multiple Paraphilias: A Case Report}, abstract ={Objectives: To introduce a patient with bipolar disorder type1 who developed multiple paraphilic behavior. Case report: A 25 year old man with history of bipolar disorder type 1 along with paraphilic behaviors including frotteurism, fetishism, transvestism, voyeurism, and oppositional behaviors, lower than normal intelligence and possible history of attention deficit/hyperactivity disorder (ADHD) was referred and treated by valpiroic acid (Depakine), risoeridone, naltrexone, and finasteride. Conclusion: It is important to consider the psychiatric comorbidity of mood disorder and paraphilic disorders for proper evaluation and treatment of the patient and also for preventing the medication interactions.}, Keywords = {bipolar disorder, paraphilia, case report}, volume = {21}, Number = {1}, pages = {69-74}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {گزارش یک مورد ابتلای هم‌زمان به اختلال دوقطبی و پارافیلیاهای متعدد}, abstract_fa ={  هدف: معرفی یک بیمار مبتلا به اختلال دوقطبی نوع یک که هم‌زمان دچار انواع مختلف رفتارهای پارافیلیک بود. گزارش مورد: بیمار مرد 25 ساله‌ای با سابقه ابتلای اختلال دوقطبی نوع یک، همراه با رفتارهای مالش‌خواهی، یادگارخواهی، مبدل‌پوشی و نظربازی، رفتارهای ایذایی، بهره هوش پایین‌تر از حد طبیعی و سابقه احتمالی اختلال کمبود توجه و بیش‌فعالیتی (ADHD) بود که تحت درمان با والپروئیک اسید (دپاکین)، ریسپریدون، نالترکسون و فیناستراید قرار گرفت. نتیجه‌گیری: توجه به هم‌ابتلایی روانپزشکی در هر یک از اختلالات خلقی و پارافیلیک، با هدف ارزیابی و درمان کامل بیمار و اجتناب از تداخلات درمانی، اهمیت دارد.   /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal" mso-tstyle-rowband-size:0 mso-tstyle-colband-size:0 mso-style-noshow:yes mso-style-priority:99 mso-style-qformat:yes mso-style-parent:"" mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt mso-para-margin:0cm mso-para-margin-bottom:.0001pt mso-pagination:widow-orphan font-size:10.0pt font-family:"Times New Roman","serif"}}, keywords_fa = {اختلال دوقطبی, پارافیلیا, گزارش مورد }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2358-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2358-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {EslamiShahrbabaki, Mahin and Nasirian, Mansoureh}, title = {Importance of Considering Suicidal Thoughts and Behaviors in Young Children:}, abstract ={Objectives: Considering and evaluation of suicidal thoughts in children. Case report: This report introduces a five years old child who presented with the signs and symptoms of threaten to suicide and homicide by knife, restlessness, verbosity, irritability, verbal and physical aggression toward others. This child has been treated with methylphenidate, due to symptoms of attention deficit / hyperactivity disorder (ADHD) for a short period of time. During the preparation of this report, he was hospitalized in the children’s psychiatric ward of Shahid Beheshti Hospital of Kerman for the second time after a short interval from the first-time hospitalization. Suicidal and homicidal thoughts of this child and his attempts for suicide or homicide were possibly due to non-abstract thinking related to his age without ability to think about consequences of these actions. Conclusion: Suicidal and homicidal thoughts or actions should be evaluated carefully even in the children, and also the appropriate interventions should be performed to reduce these behaviors.}, Keywords = {suicidal, homicidal, preschool children, bipolar disorder}, volume = {21}, Number = {1}, pages = {75-78}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {اهمیت توجه به افکار و رفتار خودکشی در کودکان خردسال: «تهدید به خودکشی در یک کودک پنج‌ساله»}, abstract_fa ={  هدف: هدف گزارش حاضر توجه به افکار خودکشی در کودکان و ارزیابی این افکار بود. گزارش مورد: این گزارش به معرفی کودک پنج‌ساله­ای می‌پردازد که با علائم تهدید به خودکشی و دیگرکشی با کارد، بی‌قراری، پرحرفی، تحریک‌پذیری و درگیری جسمی و کلامی با اطرافیان می‌پردازد. وی پیشتر، با تشخیص اختلال کمبود توجه و بیش‌‌فعالی، به‌طور کوتاه‌مدت و ناقص با متیل‌فنیدیت درمان شده بود و در زمان تهیه گزارش، در بخش روانپزشکی کودکان بیمارستان شهید بهشتی کرمان، برای نوبت دوم و با فاصله زمانی کوتاه از ترخیص نوبت اول، بستری بود. تفکر در مورد خودکشی، دیگر کشی و یا اقدام به آن، در این کودک به‌دلیل تفکر غیرانتزاعی مختص این دوران و بدون توانایی اندیشیدن به عواقب و کشندگی روش تصور می‌شود. نتیجه‌گیری: حتی در کودکان نیز باید در صورت احتمال وجود افکار خودکشی/دیگرکشی یا اقدام به خودکشی، مورد به‌طور دقیق ارزیابی و اقدامات لازم جهت کاهش این رفتار انجام شود.   /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal" mso-tstyle-rowband-size:0 mso-tstyle-colband-size:0 mso-style-noshow:yes mso-style-priority:99 mso-style-qformat:yes mso-style-parent:"" mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt mso-para-margin:0cm mso-para-margin-bottom:.0001pt mso-pagination:widow-orphan font-size:11.0pt font-family:"Calibri","sans-serif" mso-ascii-font-family:Calibri mso-ascii-theme-font:minor-latin mso-fareast-font-family:"Times New Roman" mso-fareast-theme-font:minor-fareast mso-hansi-font-family:Calibri mso-hansi-theme-font:minor-latin mso-bidi-font-family:Arial mso-bidi-theme-font:minor-bidi}}, keywords_fa = {خودکشی؛ دیگرکشی؛ کودکان پیش‌دبستانی؛ اختلال دوقطبی}, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2359-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2359-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {EslamiShahrbabaki, Mahin and Iranpoor, Mohadeseh}, title = {The Problems of Accessibility of Autistic Children and their Parents to Treatment and Rehabilitation Services in Iran}, abstract ={Letter to the Editor}, Keywords = {autistic children, parents, treatment and rehabilitation,services}, volume = {21}, Number = {1}, pages = {79-81}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {مشکلات دسترسی کودکان مبتلا به اوتیسم و والدین آنها به خدمات درمانی و توان‌بخشی در ایران}, abstract_fa ={بر پایه آمارهای جهانی، حدود 1 تا 5/2 درصد کودکان به اختلالات طیف اوتیسم (درخودماندگی) مبتلا هستند (1) و تکامل و استقلال‌یابی آنها تحت تأثیر نواقص و انحرافات جدی رشدی و اختلال‌های همراه خواهد بود (2). به‌دلیل ماهیت این اختلالات، کودکان مبتلا در زندگی با چالش‌های مهمی روبه‌رو می‌شوند و به حمایت شدید خانواده، مدرسه، جامعه و دولت نیاز دارند. نیازها و رفتارهای خاص این کودکان و پیش‌آگهی نامطلوب این اختلالات، تنش زیادی برای خانواده به همراه دارد و این تنش ممکن است بر روابط آنها با کودک و عملکرد کودک و کل خانواده تأثیر بگذارد (3). در طول روند تشخیص‌گذاری بر کودک، خانواده دچار عواطف و ارزیابی منفی از خود و در بسیاری از موارد دچار رفتارهایی، مانند انکار و پنهان کردن مسأله می‌شود (4). والدین کودکان درخودمانده به‌طور معنی‌داری تنش و احساس ملامت بیشتری نسبت به والدین کودکان دچار مشکلات ذهنی، فلج مغزی یا اختلال‌های ژنتیکی تجربه می‌کنند و بیشتر به افسردگی مبتلا می‌شوند (4). در آسیای میانه، بسیاری از والدین دلیل پنهان کردن مشکل فرزندشان را این چنین بیان می‌کنند: «ما خود از این‌که فرزندی با نیازهای ویژه داریم، خجالت‌زده نیستیم. اما اگر به جامعه نگاه کنید، می‌بینید که نمی‌توانیم بگوییم فرزندمان نیازهای خاص دارد، بنابراین باید واقعیت را پنهان کنیم» (5). پژوهش‌ها نشان داده‌اند بیشتر کودکان دچار اختلالات طیف اوتیسم در منزل نگه‌داری می‌شوند و بنابراین مشکل اجتماعی شدن آنها باعث تشدید مشکلات آنها در آینده می‌شود. یکی از دلایل نگهداری این کودکان در منزل، وابستگی عملکردی آنها به والدین و رفتارهای ناسازگارانه بسیار شدید آنهاست. دغدغه مسائل مالی نیز یکی دیگر از دلایل است. هزینه‌های تحمیلی به خانواده این کودکان سه برابر بیشتر از کودکان هم‌سن آنها و بسیار بیشتر از هزینه‌هایی است که کودکان عقب‌مانده ذهنی یا معلول جسمی به خانواده تحمیل می‌کنند (6). در کشورهای آسیایی، هزینه‌های درمانی و مراقبتی این کودکان تقریباً هفتاد درصد حقوق یک کارمند دولت است؛ بسیاری از خدمات درمانی دور از محل زندگی خانواده ارائه می‌شود و بنابراین، خانواده مجبور است برای دریافت این خدمات به نقاط دیگر برود (5). سیمسک2 و کروگلو3 مشغله‌های فکری والدین کودکان درخودمانده را بررسی کردند (7). بیشترین نگرانی این والدین ناتوانی در تأمین نیازهای اولیه فرزندانشان بود. آنها نگران بودند اگر یکی از والدین یا هر دو فوت کنند، چه کسی از فرزندشان مراقبت می‌کند. آنها شیوه درست برخورد با مشکلات ناشی از این اختلال را نمی‌دانستند و به مراکزی نیاز داشتند که مشکلاتشان را با روشی جامع و مسأله‌محور مدیریت کنند. والدین از انواع درمان‌های مربوط به درخودماندگی بی‌اطلاع بودند و امکان انتخاب میان روش‌های مختلف درمان برای آنها وجود نداشت. آنها به توضیح پزشک درباره بیماری کودک و مشاوره برای رفع مسائل رفتاری کودک نیاز مبرم داشتند (7). در پژوهش دیگری مشغله‌های والدین کودکان درخودمانده بدین شکل بیان شد (8): بسیاری از خدمات درمانی در مدارس ارائه نمی‌شود و برای کودکان از ابتدای کودکی تا پایان تحصیلات و ورود به جامعه، روند منظم خدمات حمایتی وجود ندارد. بدین صورت که در ابتدای مداخلات تشخیصی و درمانی، بر درمان و پیگیری تأکید می‌شود، اما بقیه روند زندگی این کودکان بر عهده والدین است؛ مانند این‌که یک فرد دیابتی فقط در سه سال اول تشخیص دیابت، تحت نظر قرار گیرد و بعد به حال خود رها شود (2)! این در حالی‌ است که در بسیاری از کشورهای پیشرفته، برنامه‌ریزی برای انتقال از دوره تحصیلات به جامعه و یافتن کار و حمایت از تحصیل در مقاطع بالاتر، از عادی‌ترین کارهایی است که برای افراد مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم انجام می‌شود. در عین حال، تلاش می‌شود در تمام طول زندگی فرد و در دوره‌های حیاتی زندگی، از جمله نوجوانی، جوانی و بزرگسالی، حمایت‌هایی فراهم شود (8). احمدی و همکاران، در سال 2011، نیازهای خانواده‌های ایرانی دارای کودک درخودمانده را با خانواده‌های کانادایی مقایسه کردند (3). بر اساس این پژوهش، در سه زمینه تشابه وجود داشت: کمبود اطلاعات والدین در مورد چگونگی دسترسی به خدمات مورد نیاز، همکاری ضعیف والدین و متخصصان در برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی خدمات درمانی، و ناهمگونی خدمات ارائه‌شده در مراکز متفاوت. نیازهای والدین ایرانی بسیار بیشتر از والدین کانادایی بود. اساسی‌ترین نیازهای والدین ایرانی عبارت بود از درخواست تداوم خدمات درمانی برای تمام طول زندگی این کودکان، درک و همدلی بهتر متخصصان و حتی جامعه با خانواده، چرخه آموزشی کارآمد که کودک را برای زندگی مستقل آماده کند و داشتن زمان فراغت برای والدین که با اعضای خانواده یا دوستان تفریح کند (3). چیمه و همکاران نشان دادند مادران کودکان درخودمانده در روند تشخیص‌گذاری کودک، احساساتی مانند انکار، خشم و افسردگی را تجربه می‌کنند (9). بسیاری از آنها یا خودشان خود را ملامت می‌کنند یا دیگران آنها را سرزنش می‌کنند که «شما اصلاً به این بچه نمی‌رسید، معلوم است که حرف نمی‌زند» یا «این بچه از بس جلوی تلویزیون است، این‌طوری شده است» (9). در حالی‌که در کشورهای غربی راهبردهای جدیدی برای خدمات مراقبت بهداشتی و سازگاری با نیازهای کودکان درخودمانده برنامه‌ریزی می‌شود، در کشورهای در حال توسعه درصد مبتلایان به اختلالات طیف اوتیسم در حال افزایش است و اطلاعات بسیار کمی در مورد خدمات مراقبت بهداشتی وجود دارد (10). مطالب بیان‌شده نشان می‌دهد به‌طور کلی به‌علت ماهیت این اختلال، والدین این کودکان تنیدگی‌های زیادی را متحمل می‌شوند و این مسأله چالش‌های زیادی را، هم برای خانواده و هم برای جامعه، به‌وجود می‌آورد. به‌ویژه در کشورهای در حال توسعه، مانند ایران، حمایت‌های مالی و خدمات درمانی کافی ارائه نمی‌شود و خدمات درمانی و توان‌بخشی برای تمام طول زندگی این افراد برنامه‌ریزی نشده است. به بیان دیگر، هم برای درمان و توان‌بخشی جامع کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم به برنامه‌ریزی‌های کوتاه‌مدت، میان‌مدت و طولانی‌مدت نیاز جدی و عمیق وجود دارد و هم توجه ویژه به خانواده‌های این کودکان ضرورتی انکارناپذیر است. زیرا عملکرد والدین به‌صورت فردی و از طرفی به‌عنوان والد کودک درخودمانده و نیز در سایر نقش‌ها، دچار اختلال می‌شود و در صورت عدم توجه، هزینه‌های کودک درخودمانده، و حتی هزینه‌های کل خانواده بر دولت و جامعه تحمیل می‌شود.}, keywords_fa = {مشکلات, کودکان مبتلا به اوتیسم, والدین,خدمات درمانی و توان‌بخشی, ایران }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2375-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2375-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {Amini, Homayou}, title = {Editorial}, abstract ={}, Keywords = {Editorial}, volume = {21}, Number = {2}, pages = {85-87}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {تعهد حرفه‌ای، یک انتخاب یا یک ضرورت در آموزش و ارزیابی دوره دستیاری؟}, abstract_fa ={پزشکان متخصص در دوره آموزشی خود، علاوه ‌بر کسب تخصص در یک رشته خاص، باید مهارت ایفای نقش‌های دیگری را نیز کسب کنند، از جمله مهارت‌های ارتباطی1، همکار تیم درمان2، مدیر یا رهبر3، مدافع سلامت4، دانشور5 و حرفه‌مند6 (2،1). تعهد حرفه‌ای پزشکی7 به مجموعه‌ای از ارزش‌ها، رفتارها و روابطی گفته می‌شود که موجب تقویت و استحکام اعتماد جامعه به پزشکان می‌شود (3). پزشک باید اصول سه‌گانه i) اولویت و تقدم مصلحت و منفعت بیمار8، ii) احترام به حق انتخاب بیمار9 با در نظر گرفتن معیارهای علمی و رعایت ضوابط، و iii) رعایت عدالت اجتماعی10 در تصمیم‌ها و اقدامات را در فعالیت حرفه‌ای خود مبنا قرار دهد (4). پایبندی به این اصول در تعهدات ده‌گانه «منشور پزشک11» تبلور می‌یابد (4). بخشی از این تعهدات به رابطه مستقیم بیمار- پزشک برمی‌گردد که در آن به‌طور خلاصه، پزشک خود را متعهد می‌بیند صلاحیت حرفه‌ای بالینی‌اش را حفظ کند و ارتقاء دهد، با بیمارانش رویکرد صادقانه داشته باشد، رازدار آنها باشد و مرزهای حرفه‌ای با ایشان را رعایت کند (4). بدیهی است می‌توان انتظار داشت میزان پایبندی پزشکان به این اصول و تعهدات با میزان اعتماد جامعه به آنها رابطه مستقیم داشته باشد. بخش دیگر تعهدات ده‌گانه پزشک و نظام سلامت که کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد و منافعی را به‌صورت غیرمستقیم و درازمدت برای بیماران فراهم می‌کند، به نظام ارائه خدمات مربوط می‌شود؛ مانند تعهد پزشک به تلاش برای ارتقاء کیفیت مراقبت، دسترسی به خدمات، توزیع عادلانه منابع محدود، خلق دانش نو (پژوهش)، پایش مداوم و مدیریت تعارض منافع (4-6). با تعمق در این گروه از تعهدات می‌توان دریافت که میزان پایبندی پزشکان به آنها با نسبت موفقیت جامعه پزشکی در همه ابعاد آموزش، پژوهش و ارائه خدمات به‌صورت موزون، عمیق و کیفی نیز ارتباط تنگاتنگ دارد. اگرچه شکل‌گیری برخی مفاهیم بنیادین و ارزش‌های زیربنایی تعهد حرفه‌ای از خانواده و مدرسه آغاز می‌شود، دانشکده‌های پزشکی باید در برنامه‌های آموزشی رسمی و نهان12 خود، به‌عنوان جزء لاینفک، به پرورش تدریجی تعهد حرفه‌ای در دانش‌آموختگان خود توجه ویژه داشته باشند، به‌شکلی که جوّ اخلاقی حاکم بر محیط‌های آموزشی و بالینی اجازه بروز رفتارهای غیرحرفه‌ای را ندهند (7). با وجود این، برخی مطالعات نشان می‌دهند پزشکان عمومی که وارد دوره‌های آموزشی تخصصی دستیاری می‌شوند، هنوز از جهت تعهد حرفه‌ای به‌اندازه کافی صلاحیت لازم را پیدا نکرده‌اند (9،8). انتظار می‌رود در یک برنامه آموزشی، علاوه‌بر آموزش نظری، از هر فرصت آموزشی دیگر، مانند گزارش صبحگاهی، معرفی بیمار و راند بخش، برای طرح مباحث مربوط به تعهد حرفه‌ای استفاده و در این فرصت‌ها از روش‌های متنوع آموزشی، مانند یادگیری مبتنی بر مسأله13، بحث مبتنی بر مورد14 و یاددهی کنار بالین15 سود جست. در عین حال، یکی از مهم‌ترین روش‌های آموزشی الگوسازی و الگودهی1 است که در سه سطح رسمی2، غیررسمی3 و نهان4 رخ می‌دهد (10). از سوی دیگر، ارزیابی با استفاده از ابزارهای روشن و عینی، به‌عنوان حلقه تکمیل‌کننده یاددهی و یادگیری که لازمه فرایند آموزش است، در مورد تعهد حرفه‌ای اهمیتی مضاعف دارد. ارزیابی تکوینی5 مستمر، به‌ویژه به‌صورت «بازخورد از چند منبع6»، هم در طول دوره آموزشی و هم در طول زندگی حرفه‌ای یک پزشک، جزء ضروری برای شکل‌گیری، حفظ و ارتقای ویژگی‌های حرفه‌ای‌گری7 در اوست (12،11). همچنین، متعهد بودن فرد به اصول تعهد حرفه‌ای شرط ضروری دانش آموختگی است. بنابراین، سیستم آموزشی باید با استفاده از یک یا چند روش معتبر، ارزیابی تجمعی8 این ویژگی را در فراگیران انجام دهد و از کسب آن، قبل از اجازه به ارتقای فراگیران یا دانش‌آموختگی آنها، اطمینان حاصل کند (7). منفعت دیگر ارزیابی به سیستم آموزشی بر می‌گردد. ارزیابی فراگیران کمک می‌کند تا از اثربخشی فرایند آموزش تعهد حرفه‌ای اطمینان حاصل شود. به‌نظر می‌رسد در آموزش پزشکی کشورمان، علی‌رغم موفقیت‌های قابل توجه در حوزه دانش و انتقال مهارت در حیطه‌های مختلف بالینی، در شرایط فعلی به‌اندازه کافی به رشد فردی، مهارت‌های ارتباطی و شکل‌گیری و نهادینه شدن ویژگی‌های حرفه‌ای‌گری توجه کافی صورت نمی‌گیرد. گرچه توجه به مباحث اخلاق پزشکی و تعهد حرفه‌ای در آخرین ویرایش برنامه‌های آموزشی رشته‌های تخصصی در ایران کمابیش مورد توجه و تأکید قرار گرفته است (13)، در اینکه در اجرا و عمل به چه میزان برنامه‌ریزی شده و به آن پایبندی وجود دارد، جای سوال و تردید جدی وجود دارد. در مورد ارزیابی نیز گرچه چند سالی است بخشی از نمره ارزیابی نهایی سالانه دستیاران جهت معرفی به امتحان ارتقاء سالانه9 به ارزیابی اعضای هیأت علمی از برخی ویژگی‌های تعهد حرفه‌ای دستیار اختصاص یافته و این قدمی کوچک به پیش است، شواهدی علمی به نفع اثرگذاری قابل توجه این شیوه جهت حصول به اهداف ارزیابی پیشگفت وجود ندارد. برخی دانشگاه‌ها در تدوین راهنماها و اسناد لازم در این زمینه، مانند «راهنمای رفتار حرفه‌ای پزشکی10»، «ضوابط پوشش11» و «سند ارتقاء تعهد حرفه‌ای دانشگاه»، قدم‌های مهم، هرچند ابتدایی، را برداشته‌اند (14-16)، ولی هنوز باید گام‌های اساسی در بسیاری از زمینه‌ها، از جمله اصلاح یا تدوین آیین‌نامه‌ها و ضوابط ضروری، برداشته شوند. در مجموع، به‌نظر می‌رسد چه با هدف ارتقاء اعتماد جامعه به پزشکان و چه با هدف ارتقای آموزش، پژوهش و خدمات بالینی، توجه ویژه به آموزش و ارزیابی تعهد حرفه‌ای نه یک انتخاب ممکن، بلکه یک ضرورت و اولویت است. حال این پرسش مطرح است که علی‌رغم این ضرورت، به چه علت این موضوع در عمل در اولویت برنامه‌های وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، دانشگاه‌های علوم پزشکی و گروه‌های آموزشی بالینی قرار نگرفته است؟ پاسخ به این سؤال به مطالعه مستقلی نیاز دارد، ولی برخی از علل احتمالی عبارتند از «توجه ناکافی به ضرورت ارتقای تعهد حرفه‌ای سازمانی در تمام نهادهای کلان مرتبط با نظام سلامت، به‌موازات توجه به ارتقای تعهد حرفه‌ای در سطح فردی»، «عدم اعتقاد یا شناخت ناکافی برخی از تصمیم‌گیران و مدیران ارشد نظام سلامت و آموزش پزشکی در مورد اهمیت تعهد حرفه‌ای، علی‌رغم شعارهای ظاهری» و «ناامیدی گروهی دیگر از مسئولان در مورد اثربخشی مداخلات در حوزه تعهد حرفه‌ای، به‌علت نگرانی از مقاومت به تغییر در محیط‌های آموزشی و درمانی». بنابراین، موفقیت در این زمینه از یک طرف، نیازمند پذیرش، باور عمیق و عزم جدی و فراتر از شعار در سطح رهبران و تصمیم‌سازان ارشد نظام سلامت و آموزش پزشکی کشور است و از طرفی دیگر، لازم است یکایک جامعه پزشکی و به‌ویژه اعضای هیأت علمی، به‌عنوان الگوهای عملی تعهد حرفه‌ای، به انحای مختلف به ترویج، آموزش، گسترش، ارزیابی، اصلاح زیرساخت‌ها و نهادینه‌سازی اقدامات در سطح فردی و سازمانی تلاش کنند. به‌ویژه آنکه در دهه‌های اخیر مراکز آموزشی درمانی پزشکی با چالش‌های مختلفی، از جمله رقابت شدید در نیروی کار، عدم تناسب عرضه و تقاضا در برخی رشته‌ها و ورود فناوری‌های متنوع جدید به حوزه‌های پزشکی مواجه شده‌اند (17) که ضرورت توجه نظام‌مند دانشکده‌های پزشکی و مراکز آکادمیک را به موضوع تعهد حرفه‌ای دو چندان می‌کند. پزشکان متخصص در دوره آموزشی خود، علاوه ‌بر کسب تخصص در یک رشته خاص، باید مهارت ایفای نقش‌های دیگری را نیز کسب کنند، از جمله مهارت‌های ارتباطی1، همکار تیم درمان2، مدیر یا رهبر3، مدافع سلامت4، دانشور5 و حرفه‌مند6 (2،1). تعهد حرفه‌ای پزشکی7 به مجموعه‌ای از ارزش‌ها، رفتارها و روابطی گفته می‌شود که موجب تقویت و استحکام اعتماد جامعه به پزشکان می‌شود (3). پزشک باید اصول سه‌گانه i) اولویت و تقدم مصلحت و منفعت بیمار8، ii) احترام به حق انتخاب بیمار9 با در نظر گرفتن معیارهای علمی و رعایت ضوابط، و iii) رعایت عدالت اجتماعی10 در تصمیم‌ها و اقدامات خود را در فعالیت حرفه‌ای خود مبنا قرار دهد (4). پایبندی به این اصول در تعهدات ده‌گانه «منشور پزشک11» تبلور می‌یابد (4). بخشی از این تعهدات به رابطه مستقیم بیمار- پزشک برمی‌گردد که در آن به‌طور خلاصه، پزشک خود را متعهد می‌بیند صلاحیت حرفه‌ای بالینی‌اش را حفظ کند و ارتقاء دهد، با بیمارانش رویکرد صادقانه داشته باشد، رازدار آنها باشد و مرزهای حرفه‌ای با ایشان را رعایت کند (4). بدیهی است می‌توان انتظار داشت میزان پایبندی پزشکان به این اصول و تعهدات با میزان اعتماد جامعه به آنها رابطه مستقیم داشته باشد. بخش دیگر تعهدات ده‌گانه پزشک و نظام سلامت که کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد و منافعی را به‌صورت غیرمستقیم و درازمدت برای بیماران فراهم می‌کند، به نظام ارائه خدمات مربوط می‌شود؛ مانند تعهد پزشک به تلاش برای ارتقاء کیفیت مراقبت، دسترسی به خدمات، توزیع عادلانه منابع محدود، خلق دانش نو (پژوهش)، پایش مداوم و مدیریت تعارض منافع (4-6). با تعمق در این گروه از تعهدات می‌توان دریافت که میزان پایبندی پزشکان به آنها با نسبت موفقیت جامعه پزشکی در همه ابعاد آموزش، پژوهش و ارائه خدمات به‌صورت موزون، عمیق و کیفی نیز ارتباط تنگاتنگ دارد. اگرچه شکل‌گیری برخی مفاهیم بنیادین و ارزش‌های زیربنایی تعهد حرفه‌ای از خانواده و مدرسه آغاز می‌شود، دانشکده‌های پزشکی باید در برنامه‌های آموزشی رسمی و نهان12 خود، به‌عنوان جزء لاینفک، به پرورش تدریجی تعهد حرفه‌ای در دانش‌آموختگان خود توجه ویژه داشته باشند، به‌شکلی که جوّ اخلاقی حاکم بر محیط‌های آموزشی و بالینی اجازه بروز رفتارهای غیرحرفه‌ای را ندهند (7). با وجود این، برخی مطالعات نشان می‌دهند پزشکان عمومی که وارد دوره‌های آموزشی تخصصی دستیاری می‌شوند، هنوز از جهت تعهد حرفه‌ای به‌اندازه کافی صلاحیت لازم را پیدا نکرده‌اند (9،8). انتظار می‌رود در یک برنامه آموزشی، علاوه‌بر آموزش نظری، از هر فرصت آموزشی دیگر، مانند گزارش صبحگاهی، معرفی بیمار و راند بخش، برای طرح مباحث مربوط به تعهد حرفه‌ای استفاده و در این فرصت‌ها از روش‌های متنوع آموزشی، مانند یادگیری مبتنی بر مسأله13، بحث مبتنی بر مورد14 و یاددهی کنار بالین15 سود جست. در عین حال، یکی از مهم‌ترین روش‌های آموزشی الگوسازی و الگودهی1 است که در سه سطح رسمی2، غیررسمی3 و نهان4 رخ می‌دهد (10). از سوی دیگر، ارزیابی با استفاده از ابزارهای روشن و عینی، به‌عنوان حلقه تکمیل‌کننده یاددهی و یادگیری که لازمه فرایند آموزش است، در مورد تعهد حرفه‌ای اهمیتی مضاعف دارد. ارزیابی تکوینی5 مستمر، به‌ویژه به‌صورت «بازخورد از چند منبع6»، هم در طول دوره آموزشی و هم در طول زندگی حرفه‌ای یک پزشک، جزء ضروری برای شکل‌گیری، حفظ و ارتقای ویژگی‌های حرفه‌ای‌گری7 در اوست (12،11). همچنین، متعهد بودن فرد به اصول تعهد حرفه‌ای شرط ضروری دانش آموختگی است. بنابراین، سیستم آموزشی باید با استفاده از یک روش معتبر، ارزیابی تجمعی8 این ویژگی را در فراگیران انجام دهد و از کسب آن، قبل از اجازه به ارتقای فراگیران یا دانش‌آموختگی آنها، اطمینان حاصل کند (7). منفعت دیگر ارزیابی به سیستم آموزشی بر می‌گردد. ارزیابی فراگیران کمک می‌کند تا از اثربخشی فرایند آموزش تعهد حرفه‌ای اطمینان حاصل شود. به‌نظر می‌رسد در آموزش پزشکی کشورمان، علی‌رغم موفقیت‌های قابل توجه در حوزه دانش و انتقال مهارت در حیطه‌های مختلف بالینی، در شرایط فعلی به‌اندازه کافی به رشد فردی، مهارت‌های ارتباطی و شکل‌گیری و نهادینه شدن ویژگی‌های حرفه‌ای‌گری توجه کافی صورت نمی‌گیرد. گرچه توجه به مباحث اخلاق پزشکی و تعهد حرفه‌ای در آخرین ویرایش برنامه‌های آموزشی رشته‌های تخصصی در ایران کمابیش مورد توجه و تأکید قرار گرفته است (13)، در اینکه در اجرا و عمل به چه میزان برنامه‌ریزی شده و به آن پایبندی وجود دارد، جای سوال و تردید جدی وجود دارد. در مورد ارزیابی نیز گرچه چند سالی است بخشی از نمره ارزیابی نهایی سالانه دستیاران جهت معرفی به امتحان ارتقاء سالانه9 به ارزیابی اعضای هیأت علمی از برخی ویژگی‌های تعهد حرفه‌ای دستیار اختصاص یافته و این قدمی کوچک به پیش است، شواهدی علمی به نفع اثرگذاری قابل توجه این شیوه جهت حصول به اهداف ارزیابی پیشگفت وجود ندارد. برخی دانشگاه‌ها در تدوین راهنماها و اسناد لازم در این زمینه، مانند «راهنمای رفتار حرفه‌ای پزشکی10»، «ضوابط پوشش11» و «سند ارتقاء تعهد حرفه‌ای دانشگاه»، قدم‌های مهم، هرچند ابتدایی، را برداشته‌اند (14-16)، ولی هنوز باید گام‌های اساسی در بسیاری از زمینه‌ها، از جمله اصلاح یا تدوین آیین‌نامه‌ها و ضوابط ضروری، برداشته شوند. در مجموع، به‌نظر می‌رسد چه با هدف ارتقاء اعتماد جامعه به پزشکان و چه با هدف ارتقای آموزش، پژوهش و خدمات بالینی، توجه ویژه به آموزش و ارزیابی تعهد حرفه‌ای نه یک انتخاب ممکن، بلکه یک ضرورت و اولویت است. حال این پرسش مطرح است که علی‌رغم این ضرورت، به چه علت این موضوع در عمل در اولویت برنامه‌های وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، دانشگاه‌های علوم پزشکی و گروه‌های آموزشی بالینی قرار نگرفته است؟ پاسخ به این سؤال به مطالعه مستقلی نیاز دارد، ولی برخی از علل احتمالی عبارتند از «توجه ناکافی به ضرورت ارتقای تعهد حرفه‌ای سازمانی در تمام نهادهای کلان مرتبط با نظام سلامت، به‌موازات توجه به ارتقای تعهد حرفه‌ای در سطح فردی»، «عدم اعتقاد یا شناخت ناکافی برخی از تصمیم‌گیران و مدیران ارشد نظام سلامت و آموزش پزشکی در مورد اهمیت تعهد حرفه‌ای، علی‌رغم شعارهای ظاهری» و «ناامیدی گروهی دیگر از مسئولان در مورد اثربخشی مداخلات در حوزه تعهد حرفه‌ای، به‌علت نگرانی از مقاومت به تغییر در محیط‌های آموزشی و درمانی». بنابراین، موفقیت در این زمینه از یک طرف، نیازمند پذیرش، باور عمیق و عزم جدی و فراتر از شعار در سطح رهبران و تصمیم‌سازان ارشد نظام سلامت و آموزش پزشکی کشور است و از طرفی دیگر، لازم است یکایک جامعه پزشکی و به‌ویژه اعضای هیأت علمی، به‌عنوان الگوهای عملی تعهد حرفه‌ای، به انحای مختلف به ترویج، آموزش، گسترش، ارزیابی، اصلاح زیرساخت‌ها و نهادینه‌سازی اقدامات در سطح فردی و سازمانی تلاش کنند. به‌ویژه آنکه در دهه‌های اخیر مراکز آموزشی درمانی پزشکی با چالش‌های مختلفی، از جمله رقابت شدید در نیروی کار، عدم تناسب عرضه و تقاضا در برخی رشته‌ها و ورود فناوری‌های متنوع جدید به حوزه‌های پزشکی مواجه شده‌اند (17) که ضرورت توجه نظام‌مند دانشکده‌های پزشکی و مراکز آکادمیک را به موضوع تعهد حرفه‌ای دو چندان می‌کند.}, keywords_fa = {}, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2430-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2430-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {Akbari, Mehdi and Roshan, Rasool and Shabani, Amir and Fata, Ladan and Shairi, Mohammad Reza and Zarghami, Firouzeh}, title = {The Comparison of the Efficacy of Transdiagnostic Therapy Based on Repetitive Negative Thoughts with Unified Transdiagnostic Therapy in Treatment of Patients with Co-occurrence Anxiety and Depressive Disorders: A Randomized Clinical Trial}, abstract ={Objectives: The aim of the present study was comparison between the efficacy of Transdiagnostic Therapy Based on Repetitive Negative Thoughts (TTRNT) with Unified Transdiagnostic (UT) therapy in treatment of patients with co-occurrence anxiety and depressive disorders. Method: In the present study, 45 patients with at least one principle diagnosis and one co-principle in the field of anxiety and depressive disorders randomly assigned to three groups of TTRNT, UT as well as waiting list group. Two treatment groups received correspondent treatments. For data collection, the participants completed the Beck Depression Inventory-second edition (BDI-II), Beck Anxiety Inventory (BAI), Positive and Negative Affect Scale (PANAS) and the Work and Social Adjustment Scale (WSAS) during the three stages of pre-test, post-test and a period of six-month follow-up. The data of the study were analyzed through analysis variance with mixed repeated measures, post-hoc main effect, and clinical significance changes criteria. Results: The results of the present study demonstrated that both treatments in comparison with waiting list decreased the symptoms of the patients with co-occurrence anxiety and depressive disorders (p<0.001). However, the TTRNT was more effective than UT in improvement of anxiety, general function, and negative affect (p<0.05), but there was not any meaningful difference between these two treatments in decreased the depression (p>0.05). Also, the UT has better function in increasing the positive affect (p<0.05). Furthermore, evaluation of the clinical significance changes criteria indicated that the group of TTRNT for principle and co-principle diagnosis achieved to 23% and 29% more than UT group in high end-state functioning (HESF) at the end of follow-up period, respectively. Conclusion: The transdiagnostic therapy based on repetitive negative thoughts is more effective than unified transdiagnostic therapy in improving the symptoms of the patients with the co-occurrence anxiety and depressive disorders.}, Keywords = {transdiagnostic therapy based on the repetitive negative thoughts, unified transdiagnostic therapy, co-occurrence anxiety and depressive disorders}, volume = {21}, Number = {2}, pages = {88-107}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {مقایسه اثربخشی درمان فراتشخیصی مبتنی بر افکار تکرارشونده منفی با درمان فراتشخیصی یکپارچه‌ در درمان بیماران مبتلا به اختلال‌های اضطرابی و افسردگی همایند: کارآزمایی بالینی تصادفی}, abstract_fa ={هدف: هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان فراتشخیصی مبتنی بر افکار تکرارشونده منفی با درمان فراتشخیصی یکپارچه در درمان افراد مبتلا به اختلال­های اضطرابی و افسردگی همزمان بود. روش: در پژوهش حاضر 45 فرد مبتلا به حداقل یک تشخیص اصلی و یک تشخیص همراه در حوزه اختلال­­های اضطرابی و افسردگی به طور تصادفی در سه گروه درمان فراتشخیصی مبتنی بر افکار تکرارشونده منفی، درمان فراتشخیصی یکپارچه و گروه لیست انتظار جایگزین شدند و دو گروه درمانی، درمان­های متناظر را دریافت کردند. برای گردآوری داده­ها، آزمودنی­ها پرسشنامه افسردگی بک- ویرایش دوم (BDI-II)، پرسشنامه اضطراب بک (BAI)، مقیاس­ عاطفه مثبت و منفی (PANAS)، مقیاس سازگاری اجتماعی و کاری (WSAS) را در سه مرحله پیش­آزمون، پس­آزمون و پیگیری شش‏ماهه تکمیل کردند. داده‌های پژوهش از طریق تحلیل واریانس با اندازه­گیری مکرر مختلط، آزمون تعقیبی اثرات ساده و آزمون معناداری بالینی تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان داد که هر دو درمان در مقایسه با گروه لیست انتظار، موفق به کاهش علایم افراد مبتلا به اختلال­های همایند اضطرابی و افسردگی شدند (001/0p<). البته درمان فراتشخیصی مبتنی بر افکار تکرارشونده منفی در بهبود اضطراب، عملکرد عمومی و عاطفه منفی نسبت به درمان فراتشخیصی یکپارچه از اثربخشی بهتری برخوردار بوده است (05/0p<)، ولی در کاهش افسردگی تفاوت معنی­داری با هم نداشتند (05/0p>). همچنین درمان فراتشخیصی یکپارچه در افزایش عاطفه مثبت عملکرد بهتری داشته است (05/0p<). بررسی ملاک­های معناداری بالینی نیز نشان داد که گروه درمان فراتشخیصی مبتنی بر افکار تکرارشونده منفی در مورد اختلال­­های اصلی و همراه، در پایان دوره پیگیری، به ترتیب 29 و 23 درصد بیشتر از گروه فراتشخیصی یکپارچه به وضعیت عملکرد طبیعی دست یافتند. نتیجه­گیری: درمان فراتشخیصی مبتنی بر افکار تکرارشونده منفی در مقایسه با درمان فراتشخیصی یکپارچه در بهبود علایم افراد مبتلا به اختلال­های همایند اضطرابی و افسردگی از اثربخشی بیشتری برخوردار بود.}, keywords_fa = {درمان فراتشخیصی مبتنی بر افکار تکرارشونده منفی؛ درمان فراتشخیصی یکپارچه؛ اختلال‌های‌ اضطرابی و افسردگی همایند }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2416-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2416-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {RazavizadehTabadkan, Bi bi Zohreh and Shareh, Hossei}, title = {To Compare the Effectiveness of the Metacognitive Group Therapy and the Group training of the Life Skills on Improving the Depression, Quality of Life, The Style of Ruminative Response and Metacognitions in the Divorced Women}, abstract ={Objectives: The aim of this study was to investigate the effectiveness of metacognitive group therapy and the group training of the life skills on depression, quality of life, the style of ruminative responding, and meta-cognitive believes of the divorced women. Methods: In this quasi-experimental study with uni-variable pre-test post-test design, 24 divorced women who referred for treatment of depression were randomly assigned to one of the two therapeutic groups (meta-cognitive therapy and life skills training). The patients of the metacognitive group therapy received 8 sessions of treatment and also patients in the group of life skills received the 8 sessions of educational program for life skills. Data were gathered in two stages of pre-treatment and post-treatment by using of Beck Depression Inventory-2nd edition (BDI-II), Metacognitive Questionnaires-30 (MCQ-30), Ruminative Responses Scale (RRS), and World Health Organization Quality of Life-short form (WHOQOL-BREF). Two questionnaires of The Clinical Global Impressions Index (CGI) and Clinical Satisfaction Questionnaire (CSQ) were completed by the participants at the end of interventions. Results: Data showed that meta-cognitive group therapy significantly improved positive beliefs about worry (p=0.03), general clinical improvement (p=0.01) and impression index (p=0.003), and also clinical satisfaction (p=0.04). Yet, there was not any meaningful difference between two groups in the other variables. Conclusion: Metacognitive group therapy improved the positive beliefs about worry, general clinical improvement, and clinical satisfaction in divorced women.}, Keywords = {divorced women, depression, quality of life, group therapy, metacognition, life skills}, volume = {21}, Number = {2}, pages = {108-120}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {مقایسه اثربخشی گروه‌درمانی فراشناختی و آموزش گروهی مهارت‌های زندگی بر افسردگی،کیفیت زندگی، سبک پاسخ‌دهی نشخواری و فراشناخت‌های زنان مطلقه}, abstract_fa ={هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی گروه‌­درمانی فراشناختی و آموزش گروهی مهارت­های زندگی بر افسردگی، کیفیت زندگی، سبک پاسخ­دهی نشخواری و باورهای فراشناختی زنان مطلقه بود. روش: در این تحقیق تجربی، از نوع طرح­های تک‌عاملی با پیش­آزمون و پس‌آزمون، 24 زن مطلقه ارجاع‌شده جهت درمان افسردگی به‌طور تصادفی در دو گروه گمارده شدند (گروه درمان فراشناختی و آموزش مهارت­های زندگی). افراد گروه درمان فراشناختی، 8 جلسه گروه­درمانی فراشناختی و افراد گروه مهارت­های زندگی، 8 جلسه برنامه­ی آموزشی مهارت­های زندگی را دریافت کردند. داده­های پژوهش با استفاده از پرسشنامه­های افسردگی بک- ویرایش دوم(BDI-II)، پرسشنامه باورهای فراشناختی - 30 سؤالی (MCQ-30)، سبک پاسخ­دهی نشخواری (RRS) و کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت- فرم کوتاه (WHOQOL-BREF)، در دو مرحله پیش از درمان و پس از درمان، گردآوری شدند. دو پرسشنامه­ اثرگذاری کلی بالینی (CGI) و رضایت از درمان (CSQ) نیز در پایان مداخلات توسط آزمودنی­ها تکمیل شد. یافته­ها: گروه­درمانی فراشناختی، در مقایسه با آموزش گروهی مهارت­های زندگی، باعث بهبود معنادار باورهای مثبت درباره­ نگرانی (03/0p=)، بهبود بالینی کلی  (01/0p= )، شاخص تأثیر (003/0p=) و رضایتمندی از درمان (04/0p=) شد. در سایر متغیرها تفاوت معناداری بین دو گروه دیده نشد. نتیجه‌گیری: گروه درمانی فراشناختی باعث بهبود باورهای مثبت درباره­ی نگرانی، بهبود بالینی کلی و رضایت از درمان بیشتر در زنان مطلقه شد.}, keywords_fa = {زنان مطلقه, افسردگی,کیفیت زندگی,گروه درمانی, فراشناخت, مهارت زندگی }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2420-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2420-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {MohseniEzhiyeh, Alireza and Abedi, Ahmad and Behnamnejad, Nasri}, title = {Designing and Evaluating the Psychometric Properties of Autism Spectrum Disorders Diagnosis Scale (ASDDS) According to DSM-5}, abstract ={Objectives: The present study has been performed with the aim of designing and evaluating the psychometric properties of Autism Spectrum Disorders Diagnosis Scale (ASDDS). Method: This study is an instrumental and validity evaluation. The statistical community of the research consisted of all children with autism spectrum who live in Isfahan. Among them, 100 patients were selected by method of convenient sampling, and also their mothers or trainers  were asked for responding the scales of study. The tools of data gathering included demographic information and a researcher-made scale named Autism Spectrum Disorder Diagnosis Scale (ASDDS) according to reversion of DSM-5. Also, Giliam Autism Rating Scale (GARS) and Children Autism Rating Scale (CARS) were used for evaluating the concurrent validity. Results:  The results of the psychometrics of the scale indicated appropriate content, convergent and diagnostic validity, and internal consistency as well as the scale stability over the time. The correlation coefficient between sub-scales showed very high correlation between the sub-scales. The results obtained from the confirmatory factorial analysis indicated that the DSM-5 model is appropriate for scale. In addition, the general reliability of the scale by using of Cronbach;#39s alpha was 0.88. Conclusion: the results demonstrated that Autism Spectrum Disorder Diagnosis Scale (ASDDS) is a suitable tool for diagnosing autism spectrum disorders based on DSM-5 in children and adolescents.}, Keywords = {Autism Spectrum Disorders Diagnosis Scale (ASDDS), validity, reliability, autism spectrum disorders}, volume = {21}, Number = {2}, pages = {121-131}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {طراحی و بررسی ویژگی‌‌های روان‌سنجی مقیاس تشخیص اختلال طیف اوتیسم (ASDDS) بر اساس DSM-5}, abstract_fa ={هدف: پژوهش حاضر با هدف طراحی و بررسی ویژگی‌های روان‌سنجی مقیاس تشخیص اختلال طیف اوتیسم (ASDDS) انجام گرفت. روش: این پژوهش یک بررسی از نوع ابزارسازی و اعتبارسنجی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم در شهر اصفهان بود. از بین این کودکان، تعداد 100 نفر به شیوه نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و از مادران یا مربیان آنها خواسته شد که به مقیاس‌های پژوهش پاسخ دهند. ابزار جمع‌آوری داده‌ها شامل اطلاعات جمعیت‌شناختی و یک مقیاس محقق¬ساخته، به ‌نام مقیاس تشخیص اختلال طیف اوتیسم (ASDDS)، بر اساس تغییر و تحولات DSM-5 ، بود. همچنین، برای بررسی روایی همزمان، از مقیاس تشخیص اوتیسم گیلیام (GARS) و مقیاس ارزیابی اوتیسم کودکان (CARS) استفاده شد. یافته‌ها: یافته های روان‌سنجی مقیاس نشانگر روایی محتوایی، همگرا و تشخیصی، و نیز همسانی درونی مناسب و ثبات مقیاس طی زمان بود. ضریب همبستگی بین خرده‌مقیاس‌ها از همبستگی بسیار بالا بین خرده‌مقیاس‌ها حکایت داشت. نتایج حاصل از تحلیل عاملی تأییدی نشان داد مدل DSM-5 برای مقیاس، از برازش مناسبی برخوردار است. علاوه بر این، پایایی کلی مقیاس با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ، 88/0 بود. نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد که مقیاس تشخیص اختلال طیف اوتیسم (ASDDS) ابزار مناسبی جهت تشخیص اختلال طیف اوتیسم بر اساس DSM-5 در کودکان و نوجوانان است}, keywords_fa = {مقیاس تشخیص اختلال طیف اوتیسم (ASDDS)؛ روایی, پایایی, اختلال طیف اوتیسم }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2419-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2419-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {Mousavi, Ashraf Sadat and Azadfalah, Parviz and Farahani, Hojatolah and Dehghani, Mohse}, title = {The Validity, Reliability and Factorial Structure of the Chronic Self-Destructiveness Scale (CSDS)}, abstract ={Objectives: The aim of this study was to investigate validity, reliability and factorial structure of the Persian version of the Chronic Self-Destructiveness Scale (CSDS). Method: The method of translation- back translation was used for regulating the Persian version of the Chronic Self-Destructiveness Scale (CSDS). A total of 413 questionnaires (234 females and 179 males) were completed for CSDS factorial structure by the method of convenient sampling for different disciplines (technical, basic science and human science) in Tehran University. In order to estimate test-retest reliability, 28 female students have responded two times during two weeks and 26 male students have responded two times during five weeks to Chronic Self-Destructiveness Scale (CSDS),. Also, 55 female student and 45 male students were evaluated for convergent validity. In addition to Chronic Self-Destructiveness Scale (CSDS), Personal Feeling Questionnaire (PFQ), Levels of Self-Criticism Scale (LSCS) and Beck Depression Inventory-II (BDI-II) were used for gathering the information. Data analysis was performed by using of Pearson and Spearman correlation coefficients and exploratory factorial analysis. Results: Factorial analyses showed four factors for male items (23 items): “inconsideration and lack of obligation”, “neglect”, “risk taking” and “stupefaction” and three factors for female items (19 items): “neglect and risk taking”, “irregularity”, and “lack of preservation and planning”. Four factors of male scale and three factors of female scale determined 50.5% and 45.4% of the total variance score, respectively. Cronbach Alpha coefficients were 0.849 and 0.845 for men and women, respectively.  The Cronbach Alpha coefficients were 0.865-0.698 for men and 0.685-0.800 for women. The internal consistency of the scale was confirmed through calculating the Pearson correlation among score of factors together and also with total score and Spearman correlation coefficient between items of each factor. Convergent validity was verified by calculation of Pearson correlation coefficient between total score and the score of the factors of CSDS to scores of depression, the feel of shame and guilt, internalized self-criticism, and comparative self-criticism. Conclusion: The results supported the validity, reliability and factorial structure of Persian version of CSDS for using in researches.}, Keywords = {Chronic Self-Destructiveness Scale, factorial structure, validity, reliability}, volume = {21}, Number = {2}, pages = {132-143}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {روایی، پایایی و ساختار عاملی مقیاس خودتخریبگری مزمن}, abstract_fa ={هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسی ویژگی‌های روان‌سنجی و ساختار عاملی نسخه فارسی مقیاس خودتخریبگری مزمن (CSDS) بود. روش: برای تنظیم نسخه فارسی مقیاس خودتخریبگری مزمن از شیوه ترجمه-ترجمه وارون استفاده شد. با روش نمونه‌گیری در دسترس از رشته‌های تحصیلی مختلف (فنی، علوم پایه و علوم انسانی) دانشگاه تهران، 413 پرسشنامه (234 زن و 179 مرد) برای بررسی ساختار عاملی CSDS تکمیل شد. برای بررسی پایایی بازآزمایی، 28 دانشجوی زن به فاصله دو هفته و 26 مرد به فاصله پنج هفته دو بار به مقیاس خودتخریبگری مزمن پاسخ دادند. برای بررسی روایی همگرا نیز 55 دانشجوی زن و 45 مرد بررسی شدند. برای گردآوری داده‌ها، افزون بر مقیاس خودتخریبگری مزمن (CSDS)، پرسشنامه احساسات شخصی (PFQ)، مقیاس سطوح خودانتقادی (LSCS) و پرسشنامه افسردگی بک- ویرایش دوم (BDI-II) به‌کار رفت. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از ضرایب همبستگی پیرسون و اسپیرمن و تحلیل عاملی اکتشافی انجام شد. یافته‌ها: تحلیل عاملی گویه‌های مردان (23 گویه) چهار عامل «سهل‌انگاری و عدم تقید»، «مسامحه»، «مخاطره‌جویی» و «تخدیرطلبی» و تحلیل عاملی گویه‌های زنان (19 گویه) سه عامل «مسامحه و خطرپذیری»، «بی‌نظمی» و «عدم مراقبت و برنامه‌ریزی» را به‌دست داد. چهار عامل مقیاس مردان، 5/50 درصد و سه عامل مقیاس زنان، 4/45 درصد واریانس نمره کل را تبیین کردند. ضریب آلفای کرونباخ دو بخش مردان و زنان، به‌ترتیب، 849/0 و 845/0 بود. ضریب آلفای کرونباخ عوامل مربوط به مردان 865/0-698/0 و عوامل مربوط به زنان 800/0-685/0 بود. همسانی درونی مقیاس از راه محاسبه ضریب همبستگی پیرسون میان نمره عوامل با یکدیگر و با نمره کل و ضریب همبستگی اسپیرمن میان گویه‌های هر عامل نیز تأیید شد. روایی همگرا از راه محاسبه ضریب همبستگی پیرسون میان نمره کل و نمره عوامل CSDS با متغیرهای افسردگی، احساس شرم، احساس گناه، خودانتقادی درونی و خودانتقادی مقایسه‌ای تأیید شد. نتیجه‌گیری: نسخه فارسی مقیاس خودتخریبگری مزمن از ویژگی‌های روان‌سنجی مناسب برای به‌کارگیری در پژوهش‌ها برخوردار است.}, keywords_fa = {مقیاس خودتخریبگری مزمن؛ ساختار عاملی؛ روایی؛ پایایی }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2429-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2429-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {Jamil, Leili and AtefVahid, Mohammadkazem and Dehghani, Mahmoud and Habibi, Mojtab}, title = {The Mental Health Through Psychodynamic Perspective:The Relationship between the Ego Strength, The Defense Styles, and the Object Relations to Mental Health}, abstract ={Objectives: The present study has been performed by the aim of investigating the predictive role of the ego strength, the object relations and the defense styles on the mental health. Method: The community of the present study consisted of students of Tehran University of Medical Sciences and Iran University of Medical Sciences. Total of 700 subjects (including 280 males and 420 females) were selected as clustering multi stage methods and they completed the questionnaires of Barron;#39s Ego Strength Inventory (ESS), Bell;#39s Object Relation Inventory (BORI), Defense Style Questionnaire (DSQ-40) & General Health Questionnaire (GHQ). Data were analyzed by using of the Pearson correlation and hierarchical regression. Results:  The ego strength, the object relations and the defense styles had meaningfully correlation to the mental health. Also, the analysis of hierarchical regression demonstrated that these variables can determine 37% of variance of the total score of mental health in students. Conclusion: Generally, understanding the effective ingredients on mental health and their predictive rate assists not only to acquire the preventive approach but also to improve the mental health. Furthermore, it determines the direction of the treatment and also it facilitates the process of therapy.}, Keywords = {psychodynamic perspective, ego strength, object relations, defense styles, mental health}, volume = {21}, Number = {2}, pages = {144-154}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {سلامت روان از دیدگاه روان‌پویشی: رابطه توانمندی ایگو، سبک‌های دفاعی و روابط ابژه با سلامت}, abstract_fa ={هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش پیش‌بینی‌کنندگی توانمندی ایگو، روابط ابژه و سبک­های دفاعی در سلامت روان انجام گرفت. روش: جامعه پژوهش شامل دانشجویان دانشگاه­های علوم پزشکی تهران و علوم پزشکی ایران بود که از بین آنها 700 نفر (280 مرد و 420 زن) به روش خوشه­ای چندمرحله­ای انتخاب شدند و به پرسشنامه­های توانمندی ایگوی بارون، روابط ابژه بل، سبک­های دفاعی اندروز و پرسشنامه سلامت عمومی (GHQ-28) پاسخ دادند. تجزیه و تحلیل داده‌ها با روش همبستگی پیرسون و رگرسیون سلسله‌مراتبی انجام شد. یافته­ها: توانمندی ایگو، سبک­های دفاعی و روابط ابژه به‌طور معنی­داری با سلامت روان همبستگی داشتند. تحلیل رگرسیون سلسله‌مراتبی نیز نشان داد که این متغیرها به‌طور کلی قادر به تببین 37­ درصد از تغییرات نمره کل سلامت روان در دانشجویان بودند. نتیجه­گیری: فهم مؤلفه­های تأثیرگذار بر سلامت روان و نیز میزان پیش­بینی­کنندگی آنها، به اتخاذ رویکردی پیشگیرانه و نیز ارتقای سلامت روان کمک می­کند و نیز تا حدی به مشخص شدن جهت­گیری درمانی و تسهیل پیشبرد روند درمان می­انجامد.}, keywords_fa = {دیدگاه روان‌پویشی؛ توانمندی ایگو؛ روابط ابژه؛ سبک‌های دفاعی؛ سلامت روان }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2457-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2457-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {Khodabakhshi, Mahdi and Malekpour, Mokhtar and Abedi, Ahm}, title = {To Evaluate the Effectiveness of theTraining based on Theory of Mind on the Function of mind reading and the Executive Functions in the Children with Autism Spectrum Disorders}, abstract ={Objectives: The present study has been performed for investigating the effect of training based on theory of mind  on mind reading function and executive functions in children with autism spectrum disorders. Method: The research design was a controlled randomized clinical trial. 24 children with ASD (22 boys and 2 girls), aged 6-12 years that were matched according to IQ and gender were assigned to experimental group and control group, randomly. The participants of the experimental group to attend in the educational program based on theory of mind for 25 weeks (100 sessions); while participants of the control group only received common daily educational programs. Mind reading and executive functions were measured before and after providing the intervention. In addition, the follow up test was performed two months after completed intervention. Results: The results of repeated measures  test demonstrated that the effect of time factor was significantly meaningful in primary, real and total mind reading. The meaningful interaction of the time factor and group membership indicated that training based on theory of mind significantly resulted in improvement of  primary, real, advanced and total score of mind reading function in the experimental group at post-test and follow up times. Also, results showed that the effect of time factor was significantly meaningful in the subscales of planning- problem solving, emotional-behavioral organizing, and total score of the executive functions scale. Significant interaction of time and group membership factors indicated that training based on theory of mind significantly decreased emotional-behavioral organizing and total scores of executive functions scale at the post-test and follow up times in comparison with pretest time. Conclusion: These results showed that the training based on theory of mind is an important factor for improvement of mind reading and executive functions in children with autism spectrum disorders. The theoretical implications of these findings are discussed in the following text.}, Keywords = {Theory of mind, mind reading, executive function, autism spectrum disorders}, volume = {21}, Number = {2}, pages = {155-166}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {تأثیر آموزش مبتنی بر نظریه ذهن بر عملکرد ذهن‎خوانی و کارکردهای اجرایی در کودکان مبتلا به اختلال‎های طیف اوتیسم}, abstract_fa ={هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر آموزش مبتنی بر نظریه ذهن بر عملکرد ذهن‎خوانی و کارکردهای اجرایی در کودکان مبتلا به اختلال‎های طیف اوتیسم انجام شده است. روش: طرح پژوهش از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی با استفاده از گروه شاهد بود. نمونه متشکل از 24 کودک (22 پسر و 2 دختر) مبتلا به اختلال‎های طیف اوتیسم در سنین 6 تا 12 سال بود که بر اساس جنسیت و ضریب هوشی همتا شدند و به‎طور تصادفی در دو گروه آزمایش و شاهد قرار گرفتند. اعضای گروه آزمایش، به مدت 25 هفته (100 جلسه)، در برنامه آموزشی مبتنی بر نظریه ذهن شرکت کردند؛ در حالی که اعضای گروه شاهد تنها برنامه‎های آموزشی رایج روزانه را دریافت کردند. عملکردهای ذهن‎خوانی و کارکردهای اجرایی، پیش و پس از ارائه مداخله اندازه‎گیری شدند و آزمون پیگیری به فاصله دو ماه بعد از اتمام مداخله اجرا شد. یافته‌ها: نتایج آزمون تحلیل اندازه‎گیری‎های مکرر نشان داد که در مورد متغیر ذهن‎خوانی مقدماتی، واقعی و کل، تأثیر عامل زمان معنادار بوده است. تعامل معنادار عامل زمان و عضویت گروهی بیانگر آن بود که آموزش مبتنی بر نظریه ذهن به‎طور معناداری به بهبود عملکرد ذهن‎خوانی مقدماتی، واقعی، پیشرفته و نمره کل اعضای گروه آزمایش، در زمان «پس‎آزمون» و«پیگیری» منجر شده است. همچنین، تأثیر عامل زمان در مورد زیرمقیاس‎های برنامه‎ریزی-حل مسأله، سازمان‎دهی رفتاری-هیجانی و نمره کل مقیاس کارکردهای اجرایی نیز معنادار بود. تعامل معنادار زمان و عضویت گروهی نشان داد که آموزش مبتنی بر نظریه ذهن، به‎طور معناداری مشکلات زیرمقیاس سازمان‎دهی رفتاری- هیجانی و کل کارکردهای اجرایی را در زمان «پس‎آزمون» و «پیگیری»، در مقایسه با «پیش‎آزمون»، کاهش داده است. نتیجه‌گیری: آموزش مبتنی بر نظریه ذهن یک عامل مهم در پیشرفت مهارت ذهن‎خوانی و کارکردهای اجرایی در کودکان مبتلا به اختلال‎های طیف اوتیسم است. درباره تلویحات نظری این یافته‎ها در مقاله بحث شده است.}, keywords_fa = {نظریه ذهن؛ ذهن‎خوانی؛ کارکردهای اجرایی؛ اختلال‎های طیف اوتیسم }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2468-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2468-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {Dalaei, Mojgan and Ashouri, Ahmad and Habibi, Mojtab}, title = {The Relationship between Solidarity and Flexibility of the Family and the Styles of Parenting to Stress of Mothers in Child Breeding District 1 of Tehran}, abstract ={Objectives: The aim of the present study was evaluation the relationship between solidarity and flexibility of the family and the styles of parenting to the severity of the stress of mothers in Child Breeding in the district 1 of Tehran. Method: The statistics community of this study included mothers of children aged between 3 to 6 years, and also these mothers have taken their children to the kindergartens of the district 1 of Tehran. The statistical samples in this study consisted of 192 mothers who were selected randomly. The mothers completed the questionnaire of the Bamrind Method of Parenting , the questionnaire the Scale of Solidarity and Flexibility of the Family and the questionnaire of the Stress of Mothers in Child Breeding. Results: The results demonstrated that there is meaningful correlation between solidarity and flexibility of the family and the methods of parenting to the severity of the stress of mothers in child breeding (P<0.01). The results of the multi-variant regression analysis indicated that the balanced solidarity, disturbed flexibility and autocratic parenting have the most effects on prediction of the stress of mothers in child breeding. Conclusion: Solidarity and flexibility of the family as well as the methods of parenting have positive correlation to the severity of the stress of parents in upbringing the children}, Keywords = {olidarity and flexibility of family, styles of child breeding, stress of child breeding}, volume = {21}, Number = {2}, pages = {167-174}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {رابطه انسجام و انعطاف‌پذیری خانواده و سبک‌های فرزندپروری با استرس فرزندپروری در مادران منطقه یک شهر تهران}, abstract_fa ={هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه انسجام و انعطاف‎پذیری خانواده و سبک‌های فرزندپروری، با شدت استرس فرزندپروری مادران منطقه یک شهر تهران بود. روش: جامعه آماری این پژوهش شامل مادران کودکان 3 تا 6 ساله‌ای بود که فرزندان خود را به کودک‎سراهای منطقه یک تهران می‎سپردند. نمونه آماری از 192 نفر از این مادران تشکیل شد که به‌طور تصادفی از میان آنها انتخاب شدند و پرسشنامه شیوه‌های فرزندپروری بامریند، مقیاس انسجام و انعطاف‎پذیری خانواده و پرسشنامه استرس فرزندپروری مادران را تکمیل کردند. یافته‌‎ها: نتایج نشان داد که بین انسجام و انعطاف‎پذیری خانواده و سبک‎های فرزندپروری با شدت استرس فرزندپروری مادران ارتباط معنی‌داری وجود دارد (01/0p<). نتایج تحلیل رگرسیون چندمتغیری نشان داد که انسجام متوازن، انعطاف‎پذیری آشفته و فرزندپروری مستبدانه، بیشترین تأثیرگذاری را در پیش‌بینی استرس فرزندپروری مادران دارند. نتیجه­گیری: انسجام و انعطاف­پذیری خانواده و همچنین، سبک­های فرزندپروری با شدت استرس فرزندپروری والدین ارتباط دارند.}, keywords_fa = { انسجام و انعطاف‎پذیری خانواده؛ سبک‎های فرزندپروری؛ استرس فرزندپروری }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2417-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2417-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {Azarnik, Somayeh and Seddigh, Ruohollah and Keshavarz-Akhlaghi, Amir-Abbas and Memaryan, Nadereh}, title = {Educational Resources of Psychiatry Residency about Spirituality in Iran: A Qualitative Study}, abstract ={Objectives: Many psychiatric studies increasingly have focused on the spirituality and the concepts related to it are educated by many universities around the world. In spite of the activities for removing the available defects in this field in Iran, but there is not any clear picture about what subjects of spirituality should be read by medical residents. The aim of the present study is responding to this question in the field of psychiatriy. Method: In this study, the Educational resources of psychiatry residency were analyzed by using of the analyzing the inductive qualitative content method. The considered resources were final board exam psychiatric reference textbooks in 2014, the published articles in the Iranian  journals in the field of education over the past 10 years as well as the articles from the foreign journals which have been used in the this field over the past 20 years. Results: A total of 153 paragraphs and 9 tables in the reference textbooks and 37 articles in the journals were available for spirituality and its related issues. In the qualitative analysis of the texts, results were classified into the 5 groups and 20 subgroups. The themes were: fundamental perspective to spirituality, to need spirituality in the difficulties, spirituality in the treatment, spirituality as mediator, and negative spirituality. Conclusion: The subject of spirituality in psychiatric has been considered in the relatively high volume of the resources of the psychiatric board exam in Iran. Therefore, it shows the importance of this issue; however, the volume is small in comparison with the total volume of the references. In addition, due to its dispersal and concealment among the other learning subjects, its education and functionality faces to difficulties.}, Keywords = {spirituality, religion, residency, psychiatry, education }, volume = {21}, Number = {2}, pages = {175-186}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {محتوای منابع آموزشی دستیاری روانپزشکی در ایران درباره معنویت: یک مطالعه کیفی}, abstract_fa ={هدف: معنویت مورد توجه روزافزون پژوهش‌های روانپزشکی است و بسیاری از دانشگاه­های دنیا به آموزش مفاهیم مرتبط با آن اقدام می‌کنند. در ایران نیز علی­رغم تلاش‎های صورت‌گرفته برای رفع کاستی‎های موجود در این مورد، هنوز تصویر روشنی از اینکه دستیاران پزشکی چه مطالبی درباره معنویت را مطالعه می­کنند، وجود ندارد. هدف مطالعه حاضر پاسخ به این سؤال در رشته روانپزشکی است. روش: در این مطالعه، با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی استقرایی، منابع آموزش دستیاری روانپزشکی تحلیل شدند. منابع مورد اشاره عبارت بودند از کتب منبع آزمون دانشنامه تخصصی رشته روانپزشکی در سال 1393، مقالات مجلات ایرانی مورد استفاده در آموزش در 10 سال گذشته و مجلات خارجی مورد استفاده در 20 سال گذشته. یافته­ها: در مجموع، در متن کتب منبع، 153 بند و 9 جدول، و در مجلات 37 مقاله درباره­ معنویت و مطالب مرتبط با آن وجود داشت. در تحلیل کیفی متون، یافته­ها در 5 گروه و 20 زیرگروه دسته­بندی شدند که گروه­ها عبارت بودند از نگاه بنیادین به معنویت، نیاز به معنویت در سختی­ها، معنویت در درمان، معنویت به عنوان میانجی و معنویت منفی. نتیجه‌گیری: در حجم نسبتاً زیادی از منابع آزمون دانشنامه تخصصی رشته روانپزشکی در ایران به موضوع معنویت در روانپزشکی پرداخته شده است که نشان از اهمیت آن دارد. ولی اولاً این حجم نسبت به حجم کلی منابع بسیار اندک است و به‌علاوه، به‌دلیل پراکندگی و پنهان بودن آنها در لابه‎لای سایر مطالب یادگیری، آموزش و کاربردی کردن آنها با مشکل مواجه خواهد بود.}, keywords_fa = {معنویت؛ مذهب؛ دستیاری؛ روانپزشکی؛ آموزش }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2452-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2452-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {AlagbandRad, Javad and Artounian, Valentin and Shahrivar, Zahra and Mohamadi, Abolfazl}, title = {Introducing Adult Developmental Disorders Clinic in Roozbeh Hospital}, abstract ={Letter to the Editor}, Keywords = {Adult Developmental Disorders clinic, Adult ADHD, Adult ASD}, volume = {21}, Number = {2}, pages = {187-189}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {آشنایی با کلینیک تخصصی اختلالات تکاملی بزرگسالان بیمارستان روزبه}, abstract_fa ={گروهی از بیماری‌ها که با عنوان «اختلالات تکاملی بزرگسالان» دسته‌بندی می‌شوند، شامل مجموعه‌ای از اختلالات روانپزشکی هستند که در کودکی آغاز می‌شوند و تا بزرگسالی تداوم می‌یابند. این اختلالات با پیامدهای نامناسب و جدی در زمینه‌های مختلف عملکردی افراد همراهند، اما متأسفانه به اندازه کافی در ارزیابی‌های بالینی و تشخیصی به آنها توجه نمی‌شود و یا با سایر اختلالات اشتباه گرفته می‌شوند و بنابراین، بیماران مبتلا درمان مناسب نیز دریافت نمی‌کنند. شایع‌ترین اختلالات تکاملی بزرگسالان عبارتند از (1): اختلال بیش‌فعالی- نقص توجه بزرگسالی1 اختلالات طیف اوتیسم بزرگسالی2 اختلال توره بزرگسالی3 ناتوانی‌های یادگیری بزرگسالی4  با توجه به اهمیت تشخیص و درمان این اختلالات و توجه روزافزون به ویژگی‌های آنها در بزرگسالان و نیز مطرح شدن درمان‌های نوین و مؤثر برای این اختلالات،کلینیک تخصصی «اختلالات تکاملی بزرگسالان» با اهداف درمانی، آموزشی و پژوهشی، از سال 1392، در بیمارستان روزبه راه‌اندازی شده است. گروه هدف این کلینیک بیمارانی هستند که در طیف این اختلالات قرار دارند و کیفیت زندگی آنها به‌دلیل ابتلای به این اختلالات و همچنین اختلالات همراه روانپزشکی تحت تأثیر قرار دارد. هدف اصلی این کلینیک فراهم آوردن امکانات لازم برای تشخیص، ارزیابی جامع و درمان مبتنی بر شواهد است که شامل دارودرمانی و روان‌درمانی (با رویکردهای مدرن پیشنهادشده برای این دسته از اختلالات) است. علاوه‌بر مداخلات درمانی، اعضای آکادمیک این کلینیک برنامه‌های پژوهشی و آموزشی را به‌طور همزمان دنبال می‌کنند تا اولاً این فعالیت‌ها مکمل و تقویت‌کننده یکدیگر باشند و ثانیاً تجارب به‌دست‌آمده در طول زمان انباشته شود. تا کنون تمرکز اصلی فعالیت‌های این کلینیک در زمینه اختلال بیش‌فعالی- نقص توجه بزرگسالی بوده است که هم شیوع بالا و هم شدت قابل توجهی دارد. مطالعات طولی نشان داده‌اند که علائم اختلال بیش‌فعالی-نقص توجه تا 70 درصد در نوجوانی و تا 50 درصد در بزرگسالی باقی می‌مانند (2) و شیوع کلی این اختلال در بزرگسالی حدود 5 درصد تخمین زده می‌شود (4،3). علایم اصلی این اختلال در دوران بزرگسالی خود را به‌صورت نقص مزمن در برنامه‌ریزی، سازمان‌دهی و به‌انجام رساندن کارها در طی زمان نشان می‌دهد. همچنین، بزرگسالان مبتلا به این اختلال در تنظیم و کنترل هیجان‌های خود مشکلات قابل توجهی دارند که با بروز رفتارهای تکانشی و اختلال در روابط بین فردی همراه است. مشکلات طولانی‌مدت در عملکرد تحصیلی، شغلی و اجتماعی باعث می‌شود که فرد احساس اعتماد به نفس پایین، افسردگی و/ یا اضطراب داشته باشد. از آنجایی که مبتلایان به این اختلال به‌صورت روزمره با تأثیرات همه‌جانبه نقایص خود درگیر هستند، نیاز دارند تا راهکارهای انطباقی جدیدی را برای مواجهه با مشکلات زندگی بیاموزند (6،5). هیچ آزمون تشخیصی قطعی برای اختلال بیش‌فعالی- نقص توجه وجود ندارد و تشخیص بر اساس شرح حال دوران کودکی و نشانه‌های بزرگسالی صورت می‌گیرد (4). با این حال، به‌دلیل لزوم ارزیابی دقیق تمام نشانه‌ها، بهتر است علائم مطابق با مصاحبه نیمه‌ساختاریافته ویژه این اختلال بررسی شوند. از طرفی، به‌دلیل همبود زیاد این اختلال با اختلالات محور I و اختلالات شخصیت که امکان تشخیص دقیق را دشوار می‌سازد، لازم است مصاحبه‌های ساختاریافته یا نیمه‌ساختاریافته برای ارزیابی این بیماری‌ها نیز هم‌زمان انجام گیرد (7،6). در کلینیک اختلالات تکاملی بیمارستان روزبه پس از ارجاع بیمار به کلینیک، ابتدا یک شرح حال کامل روانپزشکی که شامل شرح حال دوران کودکی بیمار هم می‌شود، گرفته می‌شود. سپس، ارزیابی‌های تخصصی به شرح زیر صورت می‌گیرند: مصاحبه تشخیصی برای اختلال بیش‌فعالی- نقص توجه در بزرگسالان (DIVA) 1 برای تشخیص اختلال بیش‌فعالی- نقص توجه  در بزرگسالان (8) مصاحبه بالینی ساختاریافته برای اختلالات شخصیت (SCID-II) 2 برای تشخیص اختلالات شخصیت (9) تکمیل پرسشنامه خودگزارشگری سرشت و منش (TCI)3 توسط مراجع برای تشخیص انواع سرشت و منش (10) تکمیل پرسشنامه خودگزارشگری کانرز بزرگسالان (CAARS-self report) 4 برای تشخیص اختلال بیش‌فعالی- نقص توجه در بزرگسالان (11) پس از تکمیل ارزیابی‌ها، در صورتی که بیمار نشانه‌های فعال اختلال بیش‌فعالی- نقص توجه را نداشته باشد، جهت ادامه درمان و پیگیری به درمانگاه بزرگسالان ارجاع می‌شود. برای بزرگسالانی که تشخیص اختلال بیش‌فعالی- نقص توجه دریافت می‌کنند، ارزیابی‌ها قدم اول در روند درمانی تلقی می‌شوند. در واقع، ارزیابی‌ها یک شرح کامل از مشکلات تحصیلی، شغلی و روابط بین فردی گذشته و حال بیمار را فراهم می‌آورد. سپس، جهت تصمیم‌گیری برای درمان با بیمار در مورد امکانات موجود بحث و گفت‌وگو می‌شود و درمان آغاز می‌شود. بیمارانی که اختلالات همبود شخصیتی دارند، در صورت داشتن معیارهای مناسب جهت دریافت روان‌درمانی، به‌صورت هم‌زمان، به کلینیک روان‌درمانی ارجاع می‌شوند. در مورد سایر بیماری‌های همبود روانپزشکی، به‌استثنای اختلالات مصرف مواد که به درمانگاه اعتیاد ارجاع می‌شوند، درمان هم‌زمان در کلینیک اختلالات تکاملی پیگیری می‌شود. درمان‌های موجود شامل این موارد هستند: دارودرمانی درمان‌های شناختی- رفتاری و ذهن‌آگاهی روان‌درمانی تحلیلی انفرادی یا گروهی آموزش‌های روانی- اجتماعی برای بیمار و خانواده فنون خاص مشاوره، به‌ویژه «کوچینگ» که مداخله درمانی خاص این گروه از بیماران است و یکی از نوآوری‌هایی است که بر اساس مشارکت بین بیمار و درمانگر آموزش‌دیده برای آموزش5 شکل می‌گیرد و عملکرد فرد را در موقعیت‌های مشکل زندگی بهبود می‌بخشد. به‌طور خلاصه، «کوچینگ» نوعی مشاوره خاص است که طی آن «کوچ» یا «راهنما»، همچون یک مربی ورزشی، در کنار بازیکن (در اینجا، بیمار) می‌ایستد و او را در طی بازی (در اینجا، زندگی روزمره) هدایت و تشویق می‌کند و به او نکته‌ها یا کارهایی را یادآوری می‌کند. یعنی، راهنما بازیکن را عمدتاً بر روی کار و تکلیف همان لحظه خودش متمرکز می‌کند. نحوه عمل راهنما، مبتنی بر کشف و ارزیابی نقاط قوت و ضعف مهارت‌های اجرایی بیمار است. به این وسیله، راهنما می‌تواند مشخص کند که کدام ضعف یا ضعف‌ها مهم‌ترین موانع برای رسیدن به اهداف است. راهنما با تقویت مهارت‌ها و توانمندی‌های موجود به بیمار کمک می‌کند تا سازگاری بیشتری به‌دست بیاورد و با پیامدهای ناشی از ضعف در عملکرد اجرایی و تنظیم هیجانی مقابله کند. راهنما به‌تدریج حمایت از بیمار را در این حوزه‌ها کاهش می‌دهد تا تعمیم و انتقال مهارت‌ها را در او تقویت کند (5).}, keywords_fa = {}, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2431-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2431-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {khorshidvand, Zeinab and RahimianBoogar, Isaac and Talepasand, Siavash}, title = {Comparison of Temperament–character Dimensions of Personality among Patients with Separation Anxiety Disorder and Healthy Individuals}, abstract ={Objectives: The purpose of this study was to compare temperament-character dimensions of personality among patients with separation anxiety disorder and healthy person. Method: This research has Ex Post Facto Research Design. The sample consisted of 200 female students from Tehran and Shahed universities who were selected through convenient sampling method. The participants were assessed by the 27-item Adult Separation (ASA-27), the Structured Clinical Interview for Separation Anxiety Symptoms in Adults (SCI-SAS), and the Temperament and Character Inventory (TCI). Multivariate analysis of variance (MANOVA) was used for data analysis. Results: The results showed that, compared to healthy individuals, the group with adult separation anxiety obtained significantly higher scores on harm avoidance and reward dependence (p<0.001) and significantly lower scores on self-directedness (p<0.001) and cooperativeness (p<0.01). Conclusion: Temperament-character dimensions of personality play a significant role in intensifying and maintaining the clinical characteristics of adult separation anxiety disorder.}, Keywords = {separation anxiety disorder, temperament, character, adulthood}, volume = {21}, Number = {3}, pages = {193-201}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {مقایسه ابعاد سرشتی- منشی شخصیت بیماران دارای اختلال اضطراب جدایی بزرگسالی با افراد سالم}, abstract_fa ={هدف: هدف از انجام این پژوهش مقایسه ابعاد سرشتی- منشی در بیماران مبتلا به اضطراب جدایی بزرگسالی با افراد سالم بود. روش: طرح پژوهش حاضر علی- مقایسه ای بود. نمونه پژوهش شامل 200 نفر از دانشجویان دختر مشغول به تحصیل در دانشگاه­های تهران و شاهد بود که به روش در دسترس انتخاب شدند. شرکت­کنندگان با استفاده از پرسش نامه 27 سؤالی تشخیص اضطراب جدایی بزرگسالان (ASA-27)، مصاحبه بالینی ساختار یافته برای نشانگان اضطراب جدایی بزرگسالان (SCI-SAS) و پرسشنامه سرشتی- منشی TCI مورد ارزیابی قرار گرفتند. برای تحلیل داده­ها از آزمون آماری تحلیل واریانس چندمتغیری (MANOVA) استفاده شد.یافته­ها: نتایج این مطالعه نشان دادکه افراد مبتلا به اضطراب جدایی بزرگسالی در مقایسه با افراد سالم، نمرات بالاتری در ابعاد آسیب گریزی و پاداش وابستگی (001/0>p) و نمرات پایین­تری در ابعاد خودراهبری (001/0>p) و همکاری کسب نمودند (01/0>p) که این تفاوت از لحاظ آماری معنی­دار بود. نتیجه‌گیری: ابعاد سرشتی- منشی شخصیت در تشدید و تداوم خصوصیات بالینی اختلال اضطراب جدایی بزرگسالی نقش دارد.}, keywords_fa = {اختلال اضطراب جدایی؛ سرشت؛ منش؛ بزرگسالی }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2469-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2469-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {Pahlavan, Mina and Mootabi, Fereshteh and Mazaheri, Mohammadali}, title = {Reaction to Marital Conflict: An Intergenerational Study}, abstract ={Objectives: This research was conducted to compare the reaction of married people to marital conflict among three generations of women and two generations of men. Method: The study was a qualitative research and the target population was all married people belonging to last three generations living in Tehran in 2014. Sampling was conducted in two stages using convenience and purposive methods. Data were collected through in-depth interview with a total of 45 people, with 9 people in each generation group (the first, second and third generation of women and the second and third generation of men). The interviews with women were conducted at their residences and with men were done over the telephone. The collected data were coded using content analysis method. Results: In this research, information was gathered through interviews with 9 daughters, 9 mothers and 9 grandmothers with an average (±SD) age of 27±2.5, 49±4.7 and 71±6.1, respectively. Also, interviews were conducted with 9 sons and 9 fathers with an average (±SD) age of 28±1.2 and 45±6.3, respectively.  Data analysis showed that conflict avoidance in the second generation was more than the third generation. Compared with the women, men reported less conflict avoidance in bringing up the conflicting issues. Conclusion: It seems that some factors such as people’s age differences, life cycle and differences in standards influence their behavior during marital conflict.}, Keywords = {marital conflict, reaction to conflict, generation}, volume = {21}, Number = {3}, pages = {202-214}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {واکنش به تعارض زناشویی: مطالعه ای بین نسلی}, abstract_fa ={هدف: این پژوهش با هدف مقایسه واکنش افراد متأهل ، به تعارض زناشویی در طول سه نسل اخیر زنان و دو نسل اخیر مردان انجام شد. روش: پژوهش حاضر، از نوع مطالعه کیفی بود و جامعه آماری آن، کلیه افراد متأهل متعلق به سه نسل از ساکنین تهران در سال 1392 بودند. نمونه­گیری، در دو مرحله و به صورت در دسترس و هدفمند انجام شد. داده‎های پژوهش از طریق مصاحبه عمقی با 9 نفر در هر گروه نسلی (نسل اول، دوم و سوم زنان و نیز نسل دوم و سوم مردان) که جمعاً شامل 45 نفر بودند، به دست آمد. این مصاحبه­ها در گروه زنان، با مراجعه به محل زندگی و در گروه مردان، به صورت تلفنی انجام گرفت. سپس داده­ها با روش تحلیل‎محتوا کدگذاری شدند. یافته­ها: در این پژوهش، اطلاعات از طریق مصاحبه با 9 دختر، 9 مادر و 9 مادربزرگ جمع­آوری شد که میانگین سنی این سه گروه به ترتیب 27، 49 و 71، انحراف معیار سنی آن­ها به ترتیب 5/2، 7/4 و 1/6 و دامنه تغییرات سنی آن­ها به ترتیب 6، 14و 20 بود. هم‎چنین فرآیند مصاحبه با 9 پسر و 9 پدر نیز صورت گرفت که میانگین سنی این دو گروه نسلی 28 و 45، انحراف معیار آن­ها 2/1 و 3/6 و دامنه تغییرات سنی آن­ها 4 و 19 بود. پس از تحلیل داده­ها، میزان اجتناب از تعارض در نسل دوم، بیش‎تر از نسل سوم مشاهده شد. هم‎چنین مردان اجتناب کم‎تری را در مقایسه با زنان در طرح موضوعات تعارض‎برانگیز گزارش کردند. نتیجه‌گیری: به نظر می­رسد که عواملی مانند تفاوت سنی، چرخه زندگی و تفاوت در استاندارد­های افراد، بر نوع رفتار آن­ها در حین تعارض زناشویی اثرگذار است.}, keywords_fa = {تعارض زناشویی؛ واکنش به تعارض؛ نسل }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2475-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2475-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {AbbasabadArabi, Hadi and Bastani, Faride and Navab, Elham and Haghani, Hami}, title = {Investigating Quality of Life and its Relationship with Emotional Intelligence (EQ) in Elderly with Diabetes}, abstract ={Objectives: This study was conducted to determine the quality of life of the elderly with diabetes and its association with emotional intelligence. Method: This was a cross-sectional descriptive- correlational study, conducted on 85 older adults with diabetes who were referred to Diabetes Clinic of Shariati Hospital in Tehran. To assess quality of life Leipad Quality of Life in the elderly Questionnaire and for emotional intelligence Shrink Emotional Intelligence Questionnaire were used. Data were analyzed through SPSS v.16. Results: The findings showed that the mean total scores of quality of life and emotional intelligence in elderly with diabetes is moderate to high. The quality of life and emotional intelligence in elderly men were higher compared to elderly women. The quality of life had a significant relationship with level of education, marital status and housing (p<0.05), but there were no significant relationships between quality of life, age and economic status (p>0.05). There were significant relationships between emotional intelligence and educational level, marital status and housing (p<0.05) but no significant relationship between emotional intelligence with age and economic status (p>0.05). Overall, the results showed positive association between emotional intelligence and quality of life in elderly individuals with diabetes (r=0.536 and p<0/01). Conclusion: Considering the positive association between emotional intelligence and quality of life of elderly with diabetes, planning with a focus on emotional intelligence and its dimensions in elderly with diabetes may lead to improvement in their quality of life.}, Keywords = {elderly, diabetes mellitus, quality of life, emotional intelligence}, volume = {21}, Number = {3}, pages = {215-224}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {کیفیت زندگی سالمندان مبتلا به دیابت و ارتباط آن با هوش هیجانی}, abstract_fa ={هدف: این پژوهش با هدف بررسی  کیفیت زندگی سالمندان مبتلا به دیابت و ارتباط آن با هوش هیجانی انجام شد. روش: این پژوهش یک مطالعه مقطعی از نوع همبستگی- توصیفی است که بر روی 85 سالمند مبتلا به دیابت مراجعه‎کننده به کلینیک دیابت بیمارستان شریعتی تهران انجام شد. برای بررسی کیفیت زندگی از پرسش‎نامه کیفیت زندگی سالمندان لیپاد و برای سنجش میزان هوش هیجانی از پرسش‎نامه هوش هیجانی شرینک استفاده شد. داده‎های به دست‌آمده توسط نرم‎افزار SPSS-16 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‎ها: یافته‎های پژوهش نشان دادند که میانگین نمره کلی کیفیت زندگی و هوش هیجانی سالمندان مبتلا به دیابت، در حد متوسط به بالا هستند. کیفیت زندگی سالمندان مرد نسبت به سالمندان زن و هم‎چنین هوش هیجانی سالمندان مرد نسبت به سالمندان زن در سطح بالاتری قرار داشت. کیفیت زندگی با سطح تحصیلات، وضعیت تأهل و مسکن رابطه معناداری داشت (05/0>p)؛ ولی بین کیفیت زندگی با سن و وضعیت اقتصادی، رابطه معناداری وجود نداشت (05/0<p). هوش هیجانی با سطح تحصیلات، وضعیت تأهل و مسکن رابطه معناداری داشت (05/0>p) اما بین هوش هیجانی با سن و وضعیت اقتصادی رابطه معناداری وجود نداشت (05/0<p). به‎طور کلی نتایج نشان داد که بین هوش هیجانی و کیفیت زندگی سالمندان مبتلا به دیابت (01/0p < و536/0=r) همبستگی مثبت وجود دارد. نتیجه‌گیری: با توجه به ارتباط معنادار بین هوش هیجانی و کیفیت زندگی سالمندان مبتلا به دیابت، در صورت تمرکز و برنامه‎ریزی بر هوش هیجانی و ابعاد آن در سالمندان مبتلا به دیابت، می‎توان بستر مناسبی برای ارتقای کیفیت زندگی آنها فراهم نمود.}, keywords_fa = {سالمندی؛ دیابت؛ کیفیت زندگی؛ هوش هیجانی }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2473-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2473-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {Mazhari, Shahrzad and Pourrahimi, Ali Mohammad and Parvaresh, Nooshin and EslamiShahrbabaki, Mahin and Yazdani, Mostaf}, title = {Relation of Visual and Representational Pseudoneglect and Attention Deficit in Patients with Schizophrenia}, abstract ={Objectives: The present study aimed to investigate pseudoneglect from visual and representational dimensions and its relation to attention deficit in patients with schizophrenia. Method: A group of 30 patients with schizophrenia and a group of 30 healthy individuals were recruited using convenient sampling method . Four tests were used to examine pseudoneglect: Line Bisection Task (LBT), Mental Bisection Task (MBT), Star Cancellation Task (SCT), and Mental Dice Task (MDT). To evaluate attention, the Trail Making Test (TMT) (A and B) and WAIS III Digit Symbol Coding (DSC) were used. Results: Normal individuals, marked bisection line leftward significantly (p=0.03) on the LBT , but this  was not observed in patients. Also, on MBT, the normal individuals significantly reported lower score from real middle score, though it was not observed in patients. Mean biases in LBT had a significant positive correlation with TMT A (r=0.42, p=0.001) and mean biases in MBT had positive correlation with TMT B (r=0.29, p=0.023), and negative correlation with Symbol Coding test A (r=0.30, p=0.018). Conclusion: Research findings indicate a possibly lack of pseudoneglect and the presence of an anomalous brain asymmetry in patients with schizophrenia.}, Keywords = {schizophrenia, pseudoneglect, attention}, volume = {21}, Number = {3}, pages = {225-235}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {ارتباط نادیده‎انگاری کاذب بینایی و بازنمایی با اختلال توجه در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا}, abstract_fa ={هدف: پژوهش حاضر، با هدف بررسی پدیده نادیده‎انگاری کاذب از دو جنبه بینایی و بازنمایی، و ارتباط آن با اختلال توجه در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا طراحی شد. روش: یک گروه 30 نفری از بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا  به صورت نمونه گیری در دسترس و یک گروه 30 نفری از افراد سالم انتخاب شدند. از چهار آزمون برای بررسی نادیده‎انگاری استفاده شد: آزمون تعیین نقطه وسط خط؛ آزمون تعیین عدد وسط یک زوج عددی؛ آزمون علامت زدن ستاره‎ها و آزمون انداختن ذهنی تاس. برای ارزیابی توجه، دو آزمون ساخت دنباله (الف و ب) و آزمون جایگزینی نماد/ارقام به کار رفتند. یافته‎ها: افراد بهنجار به صورت معنادار، سوگیری به سمت چپ را در دوآزمون تعیین نقطه وسط خط (نمره منفی) و تعیین عدد وسط یک زوج عددی (نمره منفی) نشان دادند، امّا این یافته در بیماران مشاهده نشد. میانگین سوگیری در آزمون تعیین نقطه وسط خط، ارتباط مثبت معنادار با زمان انجام آزمون ساخت دنباله (الف) داشت و میانگین سوگیری در آزمون تعیین عدد وسط یک زوج عددی، ارتباط مثبت معنادار با ساخت دنباله (ب)،و ارتباط منفی معنادار با آزمون جایگزینی نماد/ارقام داشت. نتیجه‎گیری: نتایج پژوهش، حاکی از فقدان احتمالی پدیده نادیده‎انگاری کاذب و وجود نابهنجاری در عدم‎تقارن طبیعی نیم‎کره‎های مغزی در بیماران اسکیزوفرن است.}, keywords_fa = {اسکیزوفرنیا؛ نادیده‎انگاری کاذب؛ توجه }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2491-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2491-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {Mohammadzadeh, Ali}, title = {Investigating the Relationships between Death Obsession, Religious Coping, Acting on Religious Beliefs, and Attachment to God}, abstract ={Objectives: Depending on different circumstances, religious variables may reduce or stimulate pathological attitudes towards death. The present study was carried out with the aim of investigating the relationships between death obsession, religious coping, acting on religious beliefs and attachment to God. Method: In a correlational study, a sample of 300 participants was selected using stratified sampling method.  Participants responded to Death Obsession, Acting on Religious Beliefs, Religious coping, and Attachment to God Scales. Data were analyzed using stepwise multiple regression analysis. Results: Among religious variables, insecure attachment to God and negative religious coping had greater contribution in predicting death obsession. Conclusion: Those whose beliefs about God are a source of punishment rather than love, and those who are doubtful and anxious in accepting God as a secure base may experience more death obsession.}, Keywords = {attitudes towards death, obsessive behavior, religious beliefs}, volume = {21}, Number = {3}, pages = {236-243}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {بررسی رابطه بین وسواس مرگ با روش های مقابله مذهبی، عمل به باورهای دینی و سبک های دلبستگی به خدا}, abstract_fa ={هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین وسواس مرگ با روش­های مقابله مذهبی، سبک­های دلبستگی به خدا و عمل به باورهای دینی انجام گرفت. روش: طرح پژوهش حاضر از نوع همبستگی بود. نمونه شامل 347 نفر از دانشجویان دانشگاه پیام نور استان آذربایجان شرقی بود که به روش تصادفی طبقه­ای انتخاب شدند. شرکت­کننده­ها به مقیاس­های وسواس مرگ، عمل به باور­های دینی معبد، مقابله مذهبی و سبک­های دلبستگی به خدا پاسخ دادند. داده­ها با استفاده از روش رگرسیون چند متغیری همزمان تحلیل شد. یافته­ها: از بین متغیرهای مورد بررسی، مقابله مذهبی منفی و سبک دلبستگی ناایمن به خدا، بیشترین سهم را در تبیین وسواس مرگ داشتند (001/p<0). نتیجه­گیری: کسانی که خدا را بیشتر به‌عنوان منبعی  تنبیه­کننده تصور می­کنند تا منبعی از عشق و نیز کسانی که در پذیرش خداوند به ­عنوان پایگاه امن دچار تردید و اضطراب هستند، وسواس مرگ بیشتری را تجربه می­کنند.}, keywords_fa = {وسواس مرگ؛ سبک دلبستگی؛ باورهای دینی؛ مقابله مذهبی }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2470-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2470-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {Mokhtari, Hamid and Rabiei, Mehdi and Salimi, Seyed Hossie}, title = {Psychometric Properties of the Persian Version of Adult Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder Self-Report Scale}, abstract ={Objectives: The aim of the present study was to evaluate the psychometric properties of the Adult Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder (ADHD) Self-Report Scale in Iran. Method: This was a descriptive/survey (validation) study. First, the Persian version of the ASRS was prepared using translation-back translation procedure. Then, this scale along with the Conners’ Adult ADHD Rating Scales-Self-Report: Short Version (CAARS-S: S), the Substance Abuse Attitude Survey (SAAS) questionnaire, and the Barratt Impulsiveness Scale (BIS) were administered to 330 clients (181 males and 149 females), ages 18 to 45, from counseling centers in Mashad who were selected through multistage cluster sampling procedure. In order to assess the diagnostic validity, the scale was also administered to two groups of normal (30 participants) and adults with ADHD (30 participants). Data were analyzed using SPSS statistical package and Amos Graphics. Results: Correlation analysis results showed convergent relationships between the ASRS and BIS (r=0.566, p<0.01) and SAAS (r=0.45, p<0.01) and concurrent relationship with Conners’ scale (r=0.566, p<0.01). The results of confirmatory factor analysis (CFA) revealed that all of the eighteen items had acceptable factor loadings. None of the questions were eliminated. The two factors of attention deficit and hyperactivity/impulsivity were confirmed. The analysis indicated that sensitivity of ASRS, with 50 as the cutoff point for diagnosing ADHD, is 70% and its specificity is 99%. Conclusion: The Adult ADHD Self-Report Rating Scales has sufficient validity and reliability in evaluating and assessing the problems of hyperactivity in adults.}, Keywords = {adult attention-deficit/hyperactivity disorder, adult ADHD Self-Report Scale, reliability, validity}, volume = {21}, Number = {3}, pages = {244-253}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {ویژگی‎های روان‎سنجی نسخه فارسی مقیاس خودسنجی بیش فعالی و نقص توجه بزرگسالان (ASRS)}, abstract_fa ={هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی ویژگی‎های روان‎سنجی مقیاس خودسنجی بیش‌فعالی و نقص توجه بزرگسالان(ASRS) در ایران انجام شد. روش: پژوهش از نوع توصیفی- پیمایشی (اعتباریابی) بود. ابتدا، نسخه فارسی پرسش‎نامه (ASRS) به روش ترجمه و ترجمه معکوس تهیه شد. سپس این نسخه به همراه پرسش‎نامه اختلال بیش‌فعالی و نقص توجه بزرگسالان کانرز (S:S (CAARS-، پرسش‎نامه نگرش به اعتیاد و مواد مخدر و پرسش‌نامه تکانش‌گری بارت، در یک نمونه شامل340  نفر از مراجعه‎کنندگان به مراکز درمانی و مشاوره شهر مشهد، در سنین 18 تا 45 سال (190 مرد و 150 زن) که به روش خوشه‎ای چندمرحله‌ای انتخاب شده بودند، اجرا شد. جهت سنجش روایی تشخیصی، این پرسش‎نامه در دو گروه سالم (30 نفر) و مبتلا به ADHD بزرگسالی (30 نفر) نیز اجرا شد. برای تحلیل داده‎ها از نرم افزار SPSS و Amos graphic استفاده شده است. یافته‌ها: نتایج تحلیل همبستگی نشان داد که ASRS با پرسش‌نامه تکانش‌گری بارت (566/ 0 r= و 01/0>p) و مقیاس نگرش به مواد(45/ r=0و 01/0>p) رابطه همگرا و با پرسش‌نامه کانرز رابطه همزمان دارد (67/ r=0و 01/0>p). نتایج تحلیل عاملی تأییدی نشان داد که تمامی 18 سوال، از بار عاملی مناسبی برخوردار هستند. هیچ یک از سؤال‎ها حذف نشدند. دو عامل نقص توجه، بیش فعالی/ تکانش‎گری تأیید شدند. پایایی پرسش‌نامه نیز به روش آلفای کرونباخ 87/0 به‌دست آمد. علاوه بر این، نتایج تحلیل تمایزات نشان داد که میزان حساسیت (ASRS) با نقطه برش 50 برای تشخیص ADHD بزرگسالان، 70 درصد و میزان ویژگی این پرسش‎نامه 99 درصد هستند. نتیجه‌گیری: پرسش‌نامه مقیاس خودسنجی بیش‌فعالی و نقص توجه بزرگسالان (ASRS) از روایی و پایایی مناسبی برای ارزیابی مشکلات بیش‌فعالی در بزرگسالان برخوردار است.}, keywords_fa = {ADHD بزرگسالی؛ ASRS؛ روایی؛ پایایی}, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2472-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2472-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {RanjbarKermani, Fateme and Mazinani, Robabeh and Fadaei, Farbod and Dolatshahi, Behrooz and Rahgozar, Mehdi}, title = {Psychometric Properties of the Persian Version of Social Distance and Dangerousness Scales to Investigate Stigma Due to Severe Mental Illness in Iran}, abstract ={Objectives: The aim of the present study was to assess the psychometric properties of the Persian version of the Social Distance and Dangerousness scales used for studying stigma of severe mental illnesses. Method: In a cross sectional study, Social Distance and Dangerousness scales were administered to 200 mental health workers of Razi Psychiatry Hospital who were selected through random sampling procedure. The reliability of the scales was assessed through internal consistency and test-retest procedures.  The content and construct validity were also assessed. Results: Cronbach’s alpha for the Social Distance and Dangerousness scales were 0.92 and 0.96, respectively. Test-retest reliability coefficients for the two scales were 0.89 and 0.88, respectively. The content validity coefficients of the scales were 0.75 and 0.77. Factor analysis of each scale yielded one factor. The social rejection factor accounted for 76% of the Social Distance scale and the dangerousness factor accounted for 74% of the Dangerousness scale. Conclusion: The results indicate that the Persian version of the Social Distance and Dangerousness scales have satisfactory psychometric properties and can be used to measure the stigma of severe mental illness in Iran.}, Keywords = {Social Distance Scale, Dangerousness Scale, reliability, validity}, volume = {21}, Number = {3}, pages = {254-261}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {ویژگی‌های روان‌سنجی پرسشنامه های مقیاس فاصله اجتماعی و مقیاس خطرناک‌بودن جهت بررسی انگ بیماری های شدید روانی در ایران}, abstract_fa ={هدف: این پژوهش با هدف بررسی ویژگی های روان‌سنجی نسخه فارسی مقیاس فاصله اجتماعی و مقیاس خطرناک بودن جهت بررسی انگ بیماری­های شدید روانی انجام شد. روش: در این مطالعه توصیفی از نوع اعتبارسنجی، 200 نفر از افراد شاغل در حرفه­های بهداشت روان، با روش نمونه­گیری تصادفی، از بیمارستان روان­پزشکی رازی انتخاب شدند. این افراد دو مقیاس فاصله اجتماعی و خطرناک بودن را تکمیل کردند. برای بررسی پایایی از روش­های همسانی درونی و آزمون- بازآزمون استفاده شد. روایی سازه و محتوایی این دو مقیاس نیز بررسی گردید. یافته ­ها: ضریب­آلفای­کرونباخ برای دو مقیاس فاصله اجتماعی و خطرناک بودن به­ترتیب 92/0و 96/ 0 و ضریب پایایی بازآزمایی به ترتیب 89/0و 88/0 به دست آمد. روایی محتوایی این دو مقیاس نیز به ترتیب 75/0و 77/0 بود. نتایج تحلیل عاملی نشان داد که مقیاس فاصله اجتماعی و مقیاس خطرناک بودن هر دو دارای یک ساختار تک عاملی هستند. عامل طرد اجتماعی، 76/0از واریانس مقیاس فاصله اجتماعی و عامل خطرناک بودن، 74/0از واریانس مقیاس خطرناک بودن را تبیین نمودند. نتیجه­ گیری: نتایج این مطالعه حاکی از روایی و پایایی قابل قبول نسخه فارسی مقیاس فاصله اجتماعی و مقیاس خطرناک بودن است. بنابراین می­توان از این دو مقیاس جهت بررسی انگ بیماری­های شدید روانی در ایران استفاده کرد.}, keywords_fa = {مقیاس فاصله اجتماعی؛ مقیاس خطرناک بودن؛ روایی؛ پایایی }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2471-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2471-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {Nourian, Manijeh and MohammadiShahboulaghi, Farahnaz and Nourozi, Kian and Rassouli, Maryam and Biglarrian, Akbar}, title = {Psychometric Properties of the Persian Version of Wagnild and Young’s Resilience Scale in Institutionalized Adolescents}, abstract ={Objectives: The purpose of this study was to assess the factor structure and reliability of the Persian version of “Wagnild and Young’s Resilience Scale” in institutionalized adolescents. Method: Considering Wild et al approach the scale was translated to Persian and back-translated; its content and face validity were determined on the basis of comments of specialists in fields of nursing, psychology, social welfare and institutionalized adolescence. Based on inclusion criteria convenience sampling was used and 223 adolescences were investigated. The tool’s construct validity was assessed by confirmatory and exploratory factor analysis and Cronbach’s alpha coefficient was used for assessing internal consistency. For reliability, test-retest within a two-week interval was used. Results: The result of confirmatory factor analysis (first time) was not confirmative for two factors of scale in Persian version. Exploratory Factor analysis revealed five factors explaining 43.80 of variance of total scores. Data goodness of fit was shown with Persian version of five factors model using confirmatory factor analysis (second time). The Cronbach’s alpha for the whole scale was 0.77, and intra-cluster correlation coefficient (ICC) within two times application of scale in two weeks interval was 0.90 (p<0.001). The mean score of adolescents’ resilience scale (RS) was 84.41±11.01, which was assessed moderate. Conclusion: Persian version of RS can measure various dimensions of resiliency in institutionalized adolescents and has suitable validity and reliability.}, Keywords = { factor structure, reliability, adolescents, Wagnild and Young’s Resilience Scale}, volume = {21}, Number = {3}, pages = {262-273}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {ویژگی‎های روان‌سنجی نسخه فارسی «مقیاس تاب‌آوری وگنیلد و یانگ» در نوجوانان مقیم مراکز شبانه‎روزی}, abstract_fa ={هدف: هدف مطالعه حاضر بررسی ساختار عاملی و پایایی نسخه فارسی "مقیاس تاب‎آوری وگنیلد و یانگ" در جمعیت نوجوانان مقیم مراکز شبانه روزی بود. روش: مقیاس با توجه به شیوه وایلد و همکاران به فارسی ترجمه و ترجمه معکوس شد و روایی محتوا و روایی صوری آن برحسب آرا صاحب‎نظران در زمینه‎های مختلف پرستاری، روان‎شناسی و رفاه اجتماعی و نوجوانان مقیم مراکز شبانه‎روزی تعیین شد. نمونه‎گیری به روش در دسترس و براساس ویژگی‎های ورود به مطالعه انجام شد و 223 نفر مورد بررسی قرار گرفتند. با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی و اکتشافی، روایی سازه ابزار بررسی شد و جهت بررسی همسانی درونی ضریب آلفای کرونباخ محاسبه گردید. جهت تعیین ثبات، از آزمون مجدد به فاصله دو هفته استفاده شد. یافته‌ها: نتایج تحلیل عاملی تأییدی (نوبت اول)، نشان‎دهنده عدم تأیید دو عامل در نسخه فارسی بود. تحلیل عاملی اکتشافی وجودپنج عامل را تأیید کرد که80/43 درصد واریانس را تبیین می‎کردند. برازش مناسب داده‎ها با مدل پنج عاملی نسخه فارسی با انجام تحلیل عاملی تأییدی (نوبت دوم) نشان داده شد. ضریب آلفای کرونباخ کل ابزار 77/0بود و ضریب همبستگی درون طبقه‎ای بین دو بار اجرای مقیاس به فاصله دو هفته 90/0 (001/0p<) محاسبه گردید. میانگین نمره تاب‎آوری نوجوانان 01/11± 41/84 بود که در سطح متوسط ارزیابی گردید. نتیجه‌گیری: نسخه فارسی مقیاس تاب‎آوری می‎تواند ابعاد مختلف تاب‎آوری را در نوجوانان مقیم مراکز شبانه روزی اندازه‎گیری کند و از روایی و پایایی مناسب برخوردار است.}, keywords_fa = {ساختار عاملی؛ پایایی؛ نوجوانان؛ مقیاس تاب‎آوری وگنیلد و یانگ }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2474-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2474-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {}, title = {History of Tehran Psychiatric Institute}, abstract ={}, Keywords = {Institute,Psychiatric,Tehran,History}, volume = {21}, Number = {3}, pages = {274-276}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {تاریخچه انستیتو روانپزشکی تهران (بخش اول - به روایت دکتر ایرج سیاسی )}, abstract_fa ={مقدمه این نوشتار، به تاریخچه انستیتو روانپزشکی تهران از زبان رؤسای آن می‌پردازد. پیش از ورود به بحث، مختصری درباره ساختار انستیتو و نحوه شکل‌گیری آن می‌آید. در سال‌های قبل از پیروزی انقلاب، «انجمن توانبخشی» متولی امور توانبخشی معلولان، بیماران روانپزشکی، معتادان و عقب‌ماندگان ذهنی کشور بود. با ریاست دکتر ایرج سیاسی از سال 1352، فعالیت‌های بهداشت روان انجمن توانبخشی رنگ و بوی تازه‌ای گرفت و واحدهای آموزش و پژوهش آن رونق پیدا کرد. واحد آموزش انجمن توانبخشی، «انستیتو» نامیده می‌شد و ریاست آن با دکتر کیومرث فرد بود. تاریخچه این فصل از حیات انستیتو به روایت دکتر ایرج سیاسی خواهد آمد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، در اردیبهشت 1358 دکتر احمد محیط به‌عنوان رئیس واحد آموزش انجمن توانبخشی (انستیتو) منصوب شدند. در همان سال انجمن توانبخشی منحل شد و با همت و پشتکار دکتر محیط، واحدهای آموزشی و پژوهشی آن، در دل ساختار جدیدی به نام «انستیتو روانپزشکی تهران» قرار گرفت. دکتر محیط 11 سال رئیس انستیتو بود تا اینکه در سال 1369 دکتر سید احمد واعظی به جایگزینی ایشان به ریاست انستیتو منصوب شد. شرح این دوران از تاریخچه انستیتو از زبان دکتر احمد محیط نوشته می‌شود. سال 1371، دکتر جعفر بوالهری رئیس انستیتو روانپزشکی تهران شد و کماکان در این سمت است. با همت و پیگیری او انستیتو روانپزشکی تهران در سال 1392 به «دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان» با چهار دپارتمان «روانپزشکی جامعه‌نگر»، «اعتیاد»، «بهداشت روان» و «روانشناسی بالینی» -  با حفظ نام انستیتو روانپزشکی تهران- تبدیل شد. تاریخچه این تغییر و تحول همراه با شرح مبادی، دلایل، ضرورت، رسالت، سختی‌ها و چشم‌اندازها از زبان دکتر جعفر بوالهری تهیه شده است. تاریخچه پایه‌گذاری انستیتو روانپزشکی تهران در اواخر سال 1352، مرحوم دکتر سید شجاع‌الدین شیخ‌الاسلام‌زاده، وزیر رفاه و بهداری وقت و مؤسس انجمن توانبخشی، طی تماس تلفنی به دکتر ایرج سیاسی پیشنهاد کرد تا برای طرح برنامه جامعی مشتمل بر روانپزشکی، اعتیاد و عقب‌ماندگی ذهنی به ایران بیاید. او که در آن زمان در سمت استاد در دانشگاه پیتزبورگ در پنسیلوانیای آمریکا مشغول به کار بود، بی‌درنگ و با اشتیاق این پیشنهاد را پذیرفت و بعد از گرفتن مرخصی یک ساله، عازم تهران شد. پس از بررسی وضعیت موجود، در عرض سه ماه برنامه‌ای بالغ بر 150 صفحه آماده کرد و به رؤیت وزیر وقت رساند. بر اساس این برنامه، تربیت روانپزشک در کوتاه‌مدت و تربیت روان‌پرستار، روانشناس و مددکار اجتماعی در بلندمدت مقرر شد. دکتر شیخ‌الاسلام‌زاده، پس از مطالعه برنامه، از دکتر سیاسی دعوت کرد تا برای اجرایی‌شدن این برنامه، در سمت قائم مقام وزیر و به عنوان رئیس انجمن توانبخشی مشغول به کار شود. لازم به ذکر است که در آن زمان، انجمن توانبخشی علاوه بر مسؤولیت توانبخشی معلولین، وظیفه خدمت به تمامی بیماران مبتلا به اختلالات روانپزشکی، معتادان و عقب‌ماندگان ذهنی کشور را بر عهده داشت. در سال 1353، تنها 120 روانپزشک در کشور وجود داشت، آن هم فقط در شهرهای تهران، شیراز، مشهد و اصفهان؛ و این روانپزشکان اغلب در بخش خصوصی فعالیت می‌کردند. در آن زمان بیماران را از شهرستان‌ها می‌آوردند و در بیمارستان رازی می‌گذاشتند و می‌رفتند. تعداد محدودی روانپزشک که دانشگاه تهران تربیت می‌کرد جوابگوی نیاز کشور نبود. بنابراین هسته اصلی برنامه پیشنهادی، وابسته به شتاب سیستم در فراهم‌کردن نیروی انسانی متخصص بود که قسمتی از آن، بی‌واسطه و از طریق انجمن توانبخشی قابل حصول بود. به هر حال، برای قسمت عمده آن، یعنی تربیت نیروی متخصص روانپزشک، نیاز به کسب مجوز از وزارت علوم بود. در قسمت اول، بیش از 40  نفر کارشناس روانشناسی استخدام و پس از گذراندن یک دوره آموزش فشرده سه ماهه، برای یاری‌رساندن به روانپزشکان، به بیمارستان روانپزشکی رازی اعزام شدند. دکتر سیاسی می‌گوید: «کسب مجوز تربیت دستیار روانپزشکی که در انحصار وزارت علوم بود، دست کمی از عبور از هفت‌خوان رستم نداشت». پس از ارائه فرم‌های اولیه به وزارتخانه، مراحل متعدد و سختی، از جمله ارائه رزومه تمام روانپزشکانی که در آموزش نقش داشتند، ریز تمام عناوین درسی و نام مدرس آنها، جزئیات تمام برنامه‌های سه ساله، خصوصیات داوطلبان قابل پذیرش و جزئیات دسترسی به بیماران و انواع تشخیص‌ها طی شد. رفت و آمد به وزارت علوم چهار ماه به طول انجامید و سرانجام آخرین ایراد، یعنی لزوم حضور روانپزشک اطفال، با آمدن سه روانپزشک اطفال، یک نفر از انگلستان و دو نفر از ایالات متحده آمریکا برطرف شد. در تمامی این مراحل، مخالفت شدید گروه روانپزشکی دانشگاه تهران به مدیریت دکتر هاراطون داویدیان وجود داشت. دکتر داویدیان معتقد بود که فقط دانشکده پزشکی است که می‌تواند متولی آموزش و تربیت روانپزشک باشد. دکتر سیاسی خاطر نشان می‌کند: «ایشان به حق نگران کیفیت آموزش روانپزشکان بودند، ولی با وجود جلسات خصوصی متعدد نتوانستم ایشان را متقاعد کنم و ما تصمیم گرفتیم که با حفظ احترام متقابل، در مخالفت باقی بمانیم.» پس از کسب مجوز تربیت دستیار تخصصی روانپزشکی از وزارت علوم، بلافاصله جلسه‌ای با روانپزشکان در انجمن توانبخشی که در آن زمان 22 نفر بودند، تشکیل شد. در آن جلسه دکتر سیاسی پس از اعلام خبر افزود: «دست زدن به این خطیر، مستلزم فداکاری یک یک ما خواهد بود و هر یک، علاوه بر مسؤولیتی که داریم باید بار سنگین آموزش را نیز بر دوش بکشیم و چنانچه نمی‌خواهید این تعهد را بپذیرید باید صبر کنیم تا روانپزشکانی که به‌تدریج از خارج جذب می‌کنیم از راه برسند». تمامی 22 نفر با اشتیاق، آمادگی خود را برای مسؤولیت جدید اعلام کردند و بلافاصله از پزشکان عمومی جوان و با انگیزه از سراسر کشور دعوت شد تا پس از موفقیت در مصاحبه ورودی، به‌عنوان اولین گروه دستیاران روانپزشکی مشغول به‌کار شوند. گروه اول مشتمل بر 15 دستیار بود، تعدادی از تهران و بقیه از سایر استان‌ها بودند. دستیاران غیرتهرانی، در استخدام استان مربوطه قرار داشتند و در تمام طول دستیاری از حقوق و مزایای استخدامی‌شان بهره‌مند بودند و قرار بر این بود که پس از پایان دوره، برای ارائه خدمات روانپزشکی به استان‌های خود عزیمت کنند. طبق برنامه، انجمن توانبخشی موظف بود هر شش ماه، 15 دستیار روانپزشکی جذب کند. دغدغه آن روزها این بود که چگونه می‌توان کمی‌نگری را با کیفی‌نگری تکمیل کرد. متون موجود روانپزشکی و مواد آموزشی موجود، نیاز مبرم به به‌روزرسانی داشتند و ایشان به‌ اجبار، شب‌ها، تا پاسی گذشته از نیمه شب، دروس را به‌صورت جزوه نوشته و روز بعد تکثیر کرده و در اختیار دستیاران و کمک روانپزشکان می‌گذاشتند. دستیاران موظف به فراگیری زبان انگلیسی بودند. در جلسات هفتگی شبانه در منزل ایشان (که گاهی تا دم صبح ادامه داشت)، پس از مرور تمام دروس و بررسی مشکلات بالینی و یا اصطکاک با استادان در دوره های بالینی و سعی در حل مشکلات به صورت گروهی، به ترجمه متون انگلیسی می‌پرداختند. قصد، بهره‌مندی دستیاران از آخرین یافته‌های علمی با قرائت بومی و داشتن جایگاهی برجسته در «هندسه معرفتی جهانی» و انتقال آن به‌عنوان نیروی متخصص آموزشی به نسل‌های بعد بود. آزمون دانشنامه تخصصی گروه اول برگزار شد و برتری فارغ‌التحصیلان انستیتو بر فارغ‌التحصیلان دانشگاه، یکی از معیارها برای نشان‌دادن موفقیت در رسیدن به هدف کیفی با تلاش و بسیج تیم روانپزشکان انجمن توانبخشی بود. لازم به ذکر است که انجمن توانبخشی قسمت‌های متعددی داشت و آن قسمت که مربوط به آموزش روانپزشکی بود، «انستیتو» نامیده می‌شد. در ابتدا، ریاست قسمت آموزشی، تا تثبیت برنامه، به عهده دکتر سیاسی بود و پس از آن، با مشورت همکاران، بر عهده دکتر کیومرث فرد گذاشته شد. برنامه همه‌گیرشناسی اختلالات روانپزشکی توسط قسمت پژوهشی انجمن در حال انجام بود. هم راستا با ارتقا سطح روانپزشکی کشور، همایش‌هایی در شهرهای اصفهان و تبریز برگزار شد. روانپزشکان و روان‌پرستاران بیمارستان رازی برای گذراندن دوره سه ماهه به‌صورت رایگان به دانشگاه میلواکی فرستاده می‌شدند و این امر برای سه دوره انجام شد. قرارداد مشابهی با دانشگاه پیتزبورگ برای رد وبدل‌کردن دستیاران سال آخر روانپزشکی بسته شد، اما انجام آن محقق نشد. برای آشنایی پزشکان عمومی با رشته روانپزشکی و ایجاد انگیزه و علاقه در آنها به انتخاب این رشته، نشست‌های مطبوعاتی برگزار و این رشته برای مردم معرفی شد. با این تلاش‌ها بود که پس از مدتی داوطلبان برای رشته روانپزشکی افزون شد؛ چون احترام روانپزشکان بیشتر شده بود. دکتر کیومرث فرد تا زمان پیروزی انقلاب، رئیس قسمت آموزشی انجمن (انستیتو) بود و پس از انقلاب، مرحوم دکتر کاظم سامی، وزیر بهداری وقت، دکتر احمد محیط را به ریاست منصوب کرد. در پایان دکتر سیاسی افزود: «شرط عدل نیست که نگارش این مختصر را بدون قدردانی از مرحوم دکتر شیخ‌الاسلام‌زاده برای همیاری و پشتیبانی بی‌دریغش و همینطور همکاران روانپزشک انجمن توانبخشی که خدمت به هموطنان را به حد اعلی نشان دادند، به ختم برسانم. روح دکتر شیخ شاد باد. از همکاران روانپزشک که اکثراً ترک وطن کرده‌اند، از طرف خود و روانپزشکانی که مدیون فداکاری آنها بوده‌اند، از صمیم قلب تشکر می‌کنم. در ضمن، معتقدم باید از دکتر بوالهری به‌خاطر حفظ تمامیت انستیتو در شرایطی که موجودیت آن در خطر بود، تقدیر کرد.» دکتر سیاسی به نقل از دکتر شیخ‌الاسلام‌زاده، سال‌های 1353 تا 1357 را به‌عنوان دوران طلایی برای روانپزشکی و خوشبخت‌ترین دوره زندگی خود یاد می‌کند. سپاسگزاری با سپاس از استاد گرامی، جناب آقای دکتر جعفر بوالهری، رئیس دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان- انستیتو روانپزشکی تهران که فرصت مصاحبه و نگارش این مهم را به من سپردند. ]بنا به اظهار نویسنده مسئول مقاله، حمایت مالی از پژوهش و تعارض منافع وجود نداشته است[.}, keywords_fa = {تاریخچه, انستیتو, روانپزشکی}, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2513-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2513-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2015} } @article{ author = {Naghavi, Azam}, title = {Qualitative Study of Spirituality and Resilience from the Perspective of Iranian Immigrant Women in Melbourne (Australia)}, abstract ={Objectives: The aim of the current study was to qualitatively investigate spirituality and resilience from the perspective of a group of Iranian immigrant women in Melbourne (Australia). Method: The study was performed using qualitative ethnographic research method. Thus, the target population was observed for 2.5 years and took part in semi-structured in-depth interviews and informal conversations. Results: The results showed that the majority of participants experienced high resilience and the spirituality/religiosity was one of the most effective factors in adapting to existing situation. Also, the experience of resilience and spirituality had led to a feeling of psychological health. Conclusion: According to the obtained results, spirituality/religiosity not only can create a framework for finding meaning in pain, and dealing with crisis but also can enhance the individual’s psychological health.}, Keywords = {religiosity/spirituality, resilience, psychological health, Iranian immigrant women}, volume = {21}, Number = {4}, pages = {281-296}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {مطالعه کیفی ارتباط معنویت‌گرایی و تاب‌آوری از نگاه زنان ایرانی ساکن ملبورن (استرالیا)}, abstract_fa ={هدف: هدف از پژوهش حاضر مطالعه کیفی ارتباط بین معنویت / مذهب­گرایی و تاب­آوری از دیدگاه گروهی از زنان ایرانی ساکن ملبورن (استرالیا) است. روش: پژوهش به روش کیفی و به شیوه اتنوگرافی یا قوم‌نگاری انجام شد. به این منظور جامعه­ی هدف به مدت دو سال و نیم تحت مشاهده میدانی، مصاحبه­ عمیق نیمه ساختار یافته و گفتگوهای غیر رسمی قرار گرفت. یافته­ها: نتایج نشان داد که اکثر شرکت‌کنندگان تاب‌آوری بالایی نشان دادند و معنویت/مذهب‌گرایی یکی از عوامل بسیار مهم اثر گذار بر انطباق با شرایط موجود بود. تجربه­ تاب‌آوری و معنویت­گرایی همچنین منجر به احساس سلامت روانشناختی شده بود. نتیجه­گیری: بر اساس یافته­های به‌دست آمده معنویت/ مذهب­گرایی نه تنها می­تواند چارچوبی برای معنابخشیدن به رنج­ها و سازگار شدن با بحران­ها فراهم آورد، بلکه می­تواند سلامت روانشناختی فرد را نیز ارتقا بخشد.}, keywords_fa = {مذهب/ معنویت‌گرایی؛ تاب‌آوری؛ سلامت روانشناختی؛ زنان مهاجر ایرانی }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2524-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2524-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2016} } @article{ author = {Habibi, Mojtaba and HajiSheykhi, Mohsen and Lavaf, Hanie}, title = {The Relationship between Paternal Lifestyle and Parenting Style: The Role of Father\'s Drug Addiction}, abstract ={Objectives: The present study was performed to examine the relationship between fathers’ lifestyles and parenting styles of drug addicts compared to normal individuals. Method: The study sample consisted of 173 addicted subjects referred to addiction treatment centers in Tehran and 195 normal subjects selected using convenience sampling method. Data were obtained using Basic Adlerian Scales for Interpersonal Success-Adult form (BASIS_A), and Baumrind Parenting Styles; and were analyzed using Pearson's correlation, multiple linear regression, and MANOVA. Results: Some lifestyles’ subscales significantly predicted parenting styles in addicted and normal subjects. There was no significant difference between the two groups considering the relationships between paternal parenting styles and children’s gender and family structure. Conclusion: The results support the influence of father's lifestyle on his parenting style. Thus, the lifestyle should be emphasized as a crucial psychological issue.}, Keywords = {lifestyle, parenting, gender}, volume = {21}, Number = {4}, pages = {297-307}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {ارتباط بین سبک زندگی با سبک فرزندپروری پدران: نقش عامل اعتیاد پدر نوجوانان}, abstract_fa ={هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین سبک­­های زندگی و سبک­های­ فرزندپروری در پدران وابسته به مواد و مقایسه آن با پدران عادی صورت گرفت. روش: نمونه پژوهش شامل 173 مرد وابسته به مواد مراجعه­ کننده به مراکز ترک اعتیاد شهر تهران و 195 فرد عادی از جمعیت عمومی بود که به روش در دسترس انتخاب شدند. داده­ها با استفاده از پرسشنامه مقیاس­های اساسی آدلر برای موفقیت بین فردی- نسخه بزرگسالان و سبک­های فرزندپروری بامریند گردآوری شد؛ و با روش­های آماری همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون خطی چندگانه و تحلیل واریانس چندمتغیری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته­ها: برخی از خرده مقیاس­های سبک‌های زندگی، به طور معنی­داری سبک­های فرزندپروری به تفکیک دو گروه عادی و وابسته به مواد را پیش‌بینی کردند. بین دو گروه از لحاظ ارتباط بین سبک­های فرزندپروری پدران با جنسیت فرزندان و ساختار خانواده تفاوت معنی­داری یافت نشد. نتیجه­گیری: یافته­ها از تأثیرگذاری سبک زندگی پدر بر سبک­ فرزندپروری وی حمایت می­کند. بنابراین باید سبک زندگی را به عنوان یک مسئله مهم روان­شناختی مورد تأکید قرار داد.}, keywords_fa = {سبک زندگی؛ فرزندپروری؛ جنسیت }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2520-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2520-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2016} } @article{ author = {Aghayousefi, Alireza and Saravani, Shahzad and Zeraatee, Roghayeh and Razeghi, Fatemeh Sadat and Pourabdol, Saee}, title = {Prediction of Students’ Academic Performance Based on Attachment Styles and Different Levels of Adjustment}, abstract ={Objectives: The aim of the present study was to predict students’ academic performance based on attachment styles and different levels of adjustment. Method: This is a correlational study. Samples included 383 students (167 girls and 216 boys) who were chosen using multi-stage cluster sampling from high school students of district 2 in Tehran; they completed Collins and Read’s Revised Adult Attachment Scale (RAAS) and Singha and Sing’s Adjustment Inventory for high School Students (AISS). Students' grade-point averages were used to measure their academic performance. Data were analyzed using Pearson’s correlation and analysis of regression. Results:  The results revealed a significant negative correlation between avoidant and anxiety attachment styles with academic performance (p<0.05; r=-0.43, r=-0.56, respectively), and significant positive correlation (p<0.05, r=0.56) between safe attachment style and academic performance. Also, academic, emotional and social adjustment had a significant relationship with students’ academic performance (r=0.66, r=0.67, r=0.71, respectively; p<0.05). About 62% variance of academic performance was predictable by attachment and adjustment styles. Conclusion: Considering the results of the current study, the importance of attachment styles and different levels of adjustment should be considered as important factory in academic achievement of students.}, Keywords = {academic performance, attachment styles, Adjustment}, volume = {21}, Number = {4}, pages = {308-316}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {پیش بینی عملکرد تحصیلی دانش آموزان بر اساس سبک های دلبستگی و سطوح مختلف سازگاری}, abstract_fa ={هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی پیش بینی عملکرد تحصیلی دانش­آموزان بر اساس سبک­های دلبستگی و سطوح مختلف سازگاری انجام شده است. روش: این پژوهش از نوع همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش، شامل کلیه دانش­آموزان دختر و پسر دبیرستانی منطقه 2 شهر تهران در سال 93-94 می باشد. نمونه مورد تحقیق شامل 383 دانش­آموز (167 دختر و 216 پسر) است که به روش نمونه­گیری خوشه‌ای چندمرحله­ای، از بین دانش­آموزان دبیرستان­های منطقه دو شهر تهران انتخاب شدند و به نسخه­ی تجدید نظر شده مقیاس دلبستگی بزرگسالان کولینز و رید (RAAS) و پرسشنامه سازگاری دانش­آموزان دبیرستانی سینها و سینک (AISS) پاسخ دادند. برای سنجش عملکرد تحصیلی از معدل ترم گذشته دانش­آموزان استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده­ها با استفاده از روش همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه انجام شد. یافته­ها: نتایج نشان داد که بین سبک دلبستگی اجتنابی و اضطرابی با عملکرد تحصیلی، همبستگی منفی(به ترتیب 43/0- r= و 56/0-r= ) و معنا‌دار (05/0>p) و بین سبک دلبستگی ایمن و عملکرد تحصیلی همبستگی مثبت و معناداری (56/0r= ، 05/0>p) وجود دارد. همچنین سازگاری تحصیلی، عاطفی و اجتماعی رابطه معناداری با عملکرد تحصیلی (به ترتیب 66/0 r=، 67/0  r=، 71/0 r=و 05/0>p) دانش­آموزان داشت. حدود 62 درصد واریانس عملکرد تحصیلی از طریق متغیرهای سبک­های دلبستگی و سازگاری قابل تبیین بود. نتیجه­گیری: با توجه به یافته­های این مطالعه باید اهمیت سبک­های دلبستگی و سطوح مختلف سازگاری را به‌عنوان عوامل تأثیرگذار در پیشرفت تحصیلی دانش­آموزان مورد تأکید قرار داد.}, keywords_fa = {عملکرد تحصیلی؛ سبک های دلبستگی؛ سازگاری }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2527-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2527-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2016} } @article{ author = {Kiani, Behnaz and Hadianfard, Habib}, title = {Psychometric Properties of a Persian Self-Report Version of Swanson, Nolan and Pelham Rating Scale (version IV) for Screening Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder in Adolescents}, abstract ={Objectives: The aim of the current study was to develop and evaluate the validity and reliability of Persianself-report version ofSwanson, Nolan and Pelham rating scale (version IV) (SNAP-IV). Method: The study population consisted of all 13 to 15 year-old female students of Shiraz city. To prepare the Persian self-report form of SNAP-IV rating scale, the English text of the scale (parent form) was translated into Farsi. Then some changes were made in the translated text in line with self-report form of the scale. The content, response framework, and expressiveness of Persian form were confirmed by psychologist referees. Then, 290 students who were selected through convenient sampling method completed the questionnaire. To assess construct validity, the Letter-Number Sequencing subtest was conducted on 30 students. Also, SNAP-IV rating scale (parent form) was given to the parents of these 30 students. Data were analyzed using descriptive statistics (mean, standard deviation and skewness), Pearson’s correlation and exploratory factor analysis. Results: The results of the exploratory factor analysis revealed two distinct factors of inattention and hyperactivity/impulsivity. These two factors explained 38.23% of total variance. Cronbach's alpha coefficient, Spearman-Brown coefficient and Guttman split-half coefficient for inattention dimension were 0.81, 0.81 and 0.80, respectively and for hyperactivity/impulsivity were 0.75, 0.65 and 0.64, respectively. Conclusion: Based on the results, the Persian self-report version of the SNAP-IV can be used for assessing and screening adolescents with attention deficit/ hyperactivity disorder.}, Keywords = {attention deficit/ hyperactivity disorder, self-report Persian form of SNAP-IV rating scale, adolescents}, volume = {21}, Number = {4}, pages = {317-326}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {ویژگی‌های روان‎سنجی فرم فارسی خودگزارشی مقیاس درجه‌بندی سوانسون، نولان و پلهام (نسخه چهارم) برای غربالگری اختلال کمبود توجه/بیش فعالی در نوجوانان}, abstract_fa ={هدف: هدف پژوهش حاضر، بازسازی و بررسی روایی و پایایی فرم فارسی خودگزارشی مقیاس درجه‎بندی سوانسون، نولان و پلهام (نسخه چهارم) (SNAP-IV) بود. روش: جامعه پژوهش، شامل تمام دانش‎آموزان دختر 13 تا 15 سال شهر شیراز بود. به منظور تهیه فرم فارسی خودگزارشی مقیاس درجه‎بندی SNAP-IV، ابتدا متن انگلیسی مقیاس (فرم والدین) به فارسی ترجمه شد. سپس تغییراتی در آن به منظور هم‎خوانی با هدف خودگزارشی یودن این فرم صورت گرفت. محتوا، چهارچوب پاسخ‎دهی و رسا بودن فرم فارسی پرسش‎نامه توسط داوران روان‎شناس تأیید شد. سپس290 دانش‎آموزان که به شیوه نمونه‎گیری در دسترس انتخاب شدند، آن را تکمیل کردند. به منظور بررسی روایی سازه، خرده آزمون توالی حرف و عدد بر روی 30 دانش‎آموز اجرا شد. هم‎چنین، مقیاس درجه‎بندی SNAP-IV (فرم والدین) دراختیار والدین این30 دانش‎آموز قرار گرفت. داده ها به روش آمار توصیفی (میانگین، انحراف معیار و کجی)، همبستگی پیرسون و تحلیل عاملی اکتشافی، تجزیه و تحلیل شدند. یافته‎ها: نتایج تحلیل عاملی اکتشافی، حاکی از وجود دو عامل مجزای بی‎توجهی و بیش‎فعالی/ تکانش‎گری بود. این دو عامل، 23/38 درصد از واریانس کل را تبیین کردند. ضریب آلفای کرونباخ، ضریب اسپیرمن- براون و ضریب تنصیف گاتمن به ترتیب برای بُعد بی‎توجهی 81/0، 81/0 و 80/0 و برای بُعد بیش‎فعالی/ تکانش‎گری 75/0، 65/0 و 64/0 به دست آمد. نتیجه‌گیری:  با توجه به خصوصیات روان‎سنجی فرم فارسی خودگزارشی مقیاس درجه‎بندیSNAP-IV ، می‎توان از آن برای ارزیابی و غربال‎گری نوجوانان مبتلا به اختلال کمبود توجه/ بیش‎فعالی استفاده کرد.}, keywords_fa = {اختلال کمبود توجه/ بیش‎فعالی؛ فرم فارسی خودگزارشی مقیاس درجه‎بندی SNAP-IV؛ نوجوانان }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2523-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2523-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2016} } @article{ author = {Seyedmousavi, Parisa sadat and Mazaheri, Mohammadali and Ghanbari, Saee}, title = {Psychometric Properties of Parental and Intimate Partner Acceptance-Rejection in Students}, abstract ={Objectives: The purpose of this study was to investigate the psychometric properties of acceptance- rejection of parents (mother and father version) and spouse questionnaire. Method: 220 married participants (120 women and 100 men) were selected using multiphase cluster sampling from 4 universities in city of Tehran and completed parental acceptance-rejection (adult PARQ), intimate partner acceptance-rejection (IARQ) and personality assessment questionnaires. Data were analyzed using confirmatory factor analysis, Cronbach’s alpha coefficient and Pearson’s correlation coefficient. Results: Content validity of questionnaires was confirmed by 3 experts. The internal consistency in all versions was more than 0.80 and test-retest reliability showed stability of scores after 3 months. The correlation of parental and spouse acceptance-rejection with subscals of psychological maladjustment confirmed criterion validity of the test. The result of confirmatory factor analysis showed sufficient fitness of 4-factor model of instrument and confirmed its construct validity. Conclusion: Overall, the finding showed good validity and reliability of parental and intimate partner acceptance-rejection instruments among Iranian students and thus can be utilized in research and clinical settings.}, Keywords = {psychometrics, psychological assessment, parents, spouse}, volume = {21}, Number = {4}, pages = {327-337}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {ویژگی های روانسنجی پرسشنامه های پذیرش و طرد والدین و شریک صمیمی در دانشجویان}, abstract_fa ={هدف: هدف این پژوهش بررسی ویژگی­های روانسنجی پرسشنامه­های پذیرش و طرد والدین (نسخه پدر و مادر) و همسر به عنوان شریک عاطفی بود. روش: 220 شرکت کننده (120 زن و 100 مرد) متأهل از 4 دانشگاه در شهر تهران به روش خوشه­ای چند مرحله­ای انتخاب و پرسشنامه­های پذیرش- طرد والدین، پذیرش- طرد شریک صمیمی و پرسشنامه ارزیابی شخصیت را تکمیل نمودند. داده­ها با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی، ضریب آلفای کرونباخ و ضریب همبستگی پیرسون تجزیه و تحلیل شدند. یافته­ها: روایی محتوایی پرسشنامه­ها توسط 3 متخصص تأیید شد. همسانی درونی در هر سه نسخه بالای 80/0 بوده و همچنین ضریب پایایی بازآزمایی نشان دهنده ثبات نمرات در فاصله 3 ماه بود. همبستگی پذیرش و طرد والدین و همسر با زیرمقیاس­های عدم سازگاری روانشناختی نشان دهنده روایی ملاکی مناسب آزمون بود. نتایج تحلیل عاملی تأییدی نشان دهنده برازش مناسب مدل چهار عاملی ابزار بوده و تأیید کننده روایی سازه ابزار بود.نتیجه­گیری: به طور کلی نتایج نشان داد که ابزار پذیرش و طرد والدینی و همسر از روایی و پایایی مناسبی در دانشجویان ایرانی برخوردار بوده و در پژوهش­ها و موقعیت­های بالینی قابل استفاده است.}, keywords_fa = {روانسنجی؛ ارزیابی روانشناختی؛ والدین؛ همسر }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2526-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2526-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2016} } @article{ author = {Talepasand, Siavash and Shekarro, Masoud and Kheirkhah, Mohammad Taghi}, title = {Psychometric Properties of Lucid Dream Questionnaireon University of Semnan Students}, abstract ={Objectives: The aim of the present study was to evaluate the psychometric properties of Lucid Dream Questionnaire in a sample of Semnan University students. Method: The population consisted of all the students of Semnan University in 2014-2015 academic year. The sample included 350 students selected by stratified random sampling method. All participants completed Lucid Dream Questionnaire, Cattell's 16 Personality Factor (16PF) questionnaire and Levenson Locus of Control questionnaire. Data were analyzed using confirmatory factor analysis and correlation with external criteria. Results: Lucid Dream Questionnaire has one factor with acceptable reliability. Lucid Dream scores had moderate correlations with social boldness, dominance, emotional sensitivity, phobia, and conservative by experimentation of Cattell's Questionnaire and also with Levenson Locus of Control (LOC) subscale. Conclusion: Lucid Dream Questionnaire has appropriate reliability and validity in university of Semnan students.}, Keywords = {lucid dreams, reliabilization, validation}, volume = {21}, Number = {4}, pages = {338-350}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {ویژگی‎های روان‎سنجی پرسش‎نامه رؤیای شفاف در دانشجویان دانشگاه سمنان}, abstract_fa ={هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی ویژگی‎های روان‎سنجی پرسش‎نامه رؤیای شفاف، در نمونه‎ای از دانشجویان دانشگاه سمنان اجرا شد. روش: جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه سمنان در سال تحصیلی 1394-1393 بود. نمونه پژوهش شامل 350 دانشجو بود که با روش نمونه‎گیری تصادفی طبقه‎ای انتخاب شدند. اعضای نمونه پرسش‎نامه‎های رؤیای شفاف، پرسش‎نامه 16 عاملی شخصیت کتل و پرسش‎نامه منبع کنترل لوینسون را تکمیل کردند. از روش تحلیل عاملی تأییدی و همبستگی با نمرات ملاک بیرونی برای تحلیل داده‌ها استفاده شد. یافته‌ها: پرسش‎نامه رؤیای شفاف دارای یک عامل بوده و از پایایی قابل‎قبولی برخوردار است. نمرات رؤیای شفاف با عوامل شهامت اجتماعی، تسلط، حساسیت هیجانی، هراس و محافظه‎کاری یا آزمایش کردن پرسش‎نامه کتل و با نمرات خرده مقیاس منبع کنترل درونی لوینسون، همبستگی متوسط نشان داد. نتیجه‎گیری: پرسش‎نامه رؤیای شفاف در جامعه دانشجویان دانشگاه سمنان از اعتبار و روایی مناسبی برخوردار است.}, keywords_fa = {رؤیای شفاف؛ روا سازی؛ اعتبار }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2519-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2519-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2016} } @article{ author = {Zandipayam, Arash and Davoudi, Iran and Mehrabizadeh, Mahnaz}, title = {Normalization and Examining Psychometric Properties of Online Game Addiction Inventory-Persian Version}, abstract ={Objectives: The aim of the current study was to assess the psychometric properties of Online Game Addiction Inventory in under graduate students of Shahid Chamran University of Ahwaz. Method: Of all under graduate students in Shahid Chamran University of Ahwaz during 2014-15 academic year, 300 under graduate students from Shahid Chamran University were selected using multistage random sampling method. Samples completed Online Game Addiction Inventory and Young Internet Addiction Inventory. Cronbach’s alpha was used for examining the internal consistency of Online Game Addiction Inventory. The study tool was validated using construct, criterion and convergent validity. Results: Cronbach’s alpha was calculated 0.95 for this inventory under study. Construct validity confirmed and principal component analysis with Varimax rotation identified two factors, namely, ethical and mood problems and education and employment problems, respectively. These two factors accounted for 57% of the total variance. Independent t-test results revealed significant difference on the mean scores of online game addiction between the two addicted and normal groups. The results showed a significant difference in a rate of online game addiction between two groups. Convergent validity was tested by administration of Online Game Addiction Inventory and Young Internet Addiction Inventory concurrently; correlation coefficient was obtained 0.7. Conclusion: Current study results showed appropriate psychometric features of Online Game Addiction Inventory. Therefore, it can be used for examining online game addiction in Iran.}, Keywords = {online game addiction, Young Internet Addiction Inventory, exploratory factor analysis, psychometric properties}, volume = {21}, Number = {4}, pages = {351-361}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {هنجاریابی و بررسی وی‍‍ژگی‌های روانسنجی نسخه فارسی پرسشنامه اعتیاد به بازی‌های آنلاین}, abstract_fa ={هدف: هدف پژوهش حاضر هنجاریابی و بررسی ویژگی­های روان­سنجی پرسش­نامه اعتیاد به بازی­های آنلاین در دانشجویان کارشناسی دانشگاه شهید چمران اهواز بود. روش: به‌منظور هنجاریابی، پرسشنامه به روش ترجمه و ترجمه معکوس آماده‌سازی شدو از بین کلیه دانشجویان مقطع کارشناسی دانشگاه شهید چمران اهواز در سال تحصیلی 93-92، 300 نفر با استفاده از روش نمونه­گیری تصادفی چندمرحله‌ای انتخاب شدند. این افراد پرسش­نامه اعتیاد به بازی­های آنلاین و پرسش­نامه اعتیاد اینترنتی یانگ را تکمیل کردند. برای بررسی همسانی درونی سؤالات پرسش نامه اعتیاد به بازی­های آنلاین از آلفای کرونباخ استفاده شد. جهت بررسی روایی ابزار، روایی سازه، روایی ملاک و روایی همگرا محاسبه گردید. یافته­ها: ضریب­آلفای­کرونباخ برای این پرسش­نامه 95/0 به دست آمد. برای احراز روایی سازه، تحلیل عاملی به روش تحلیل مؤلفه­های اصلی با چرخش واریمکس دو عامل را پیشنهاد نمود که به ترتیب مشکلات اجتماعی و خلقی و اختلال در عملکرد تحصیلی و شغلی بودند. این دو عامل 57 درصد از واریانس کل را تبیین کردند. نتایج آزمون t نمونه­های مستقل،  نشان داد که بین دو گروه افراد معتاد و غیرمعتاد به بازی­های آنلاین، تفاوت معنی­داری در میانگین نمرات پرسش­نامه اعتیاد به بازی­های آنلاین وجود دارد. جهت بررسی روایی همگرا، پرسش نامه اعتیاد به بازی­های آنلاین و پرسش نامه اعتیاد به اینترنت یانگ به طور همزمان اجرا شد و ضریب همبستگی 7/0 به دست آمد. نتیجه­گیری: نتایج این مطالعه حاکی از ویژگی­های روان­سنجی مطلوب پرسش­نامه اعتیاد به بازی­های آنلاین است. بنابراین می­توان از این ابزار جهت بررسی اعتیاد به بازی­های آنلاین در ایران استفاده کرد.}, keywords_fa = {اعتیاد به بازی های آنلاین؛ پرسش نامه اعتیاد به اینترنت یانگ؛ تحلیل عوامل اکتشافی؛ ویژگی های روان‌سنجی }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2525-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2525-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2016} } @article{ author = {Kakoee, Farangis and Arani-Kashani, Zohre and Kamali, Mohamad and Janbozorgi, Masou}, title = {Social Phobia and Its Relation to Demographic Characteristics in Adults with Stuttering Disorder}, abstract ={Objectives: The aim of the present study was to determine social phobia and its relationship with demographic characteristics in adults with stuttering disorder. Method: The present descriptive-analytic study conducted among 30 adults 18 years and older (25 male, 5 female) with stuttering disorder with high school diploma or higher education certificates. Stuttering and its severity were examined by "Severity of Stuttering Instrument-3rd edition". Social phobia measured by "Social Phobia Inventory". Data were analyzed via SPSS software using Spearman, Mann-Whitney and Kruskal Wallis tests. Results: Findings indicated that 26% of adults (8 of 30 people) had high level of social phobia. There was no significant relationship between social phobia and age (r=0.075, p=0.696). Also there were no significant differences in level of social phobia between women and men and subjects with different level of education (p=0.148, p=0.357). Conclusion: Social phobia is not related to demographic characteristics like age, gender or education in adult with stuttering disorder.}, Keywords = {stuttering, social phobia, demographic characteristics, adult}, volume = {21}, Number = {4}, pages = {362-369}, publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services}, title_fa = {هراس اجتماعی و رابطه آن با ویژگی های جمعیت شناسی در افراد بزرگسال دارای لکنت}, abstract_fa ={هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی وجود هراس­اجتماعی و ارتباط آن با ویژگی­های جمعیت­شناختی در افراد بزرگ‎سال دارای لکنت انجام شد. روش: پژوهش توصیفی-تحلیلی حاضر، به صورت مقطعی بر روی 30 فرد بزر‎گسال (25 نفر مرد؛ 5 نفر زن) دارای لکنت، بالای 18 سال (میانگین سنی 27 سال) و تحصیلات دیپلم و بالاتر انجام­ شده است. وجود لکنت و تعیین شدت آن توسط "ابزار شدت لکنت- ویرایش سوم"  و سطح هراس اجتماعی با "پرسشنامه هراس­اجتماعی" ارزیابی شد. تجزیه و تحلیل داده­ها توسط نرم­افزار SPSS و با استفاده از آزمون‌‌های اسپیرمن، من­ویتنی و کروسکال- والیس انجام گرفت. یافته­ها: تحلیل داده­ها نشان­داد که 26 در صد از بزرگسالان (8 نفر از 30 نفر)، میزان هراس­اجتماعی بالایی دارند. بین سطح هراس­اجتماعی و سن ارتباط معناداری وجود نداشت (696/0= p و 075/0= r). میزان هراس­اجتماعی در شرکت­کننده­های زن و مرد و گروه­های تحصیلی مختلف، تفاوت معنادار نداشت (148/0= p و 357/0= r). نتیجه‌گیری: براساس نتایج پژوهش حاضر در افراد بزرگسال دارای لکنت، میزان هراس اجتماعی با ویژگی‌های جمعیت‌شناختی نظیر سن، جنس و تحصیلات ارتباط معناداری ندارد.}, keywords_fa = {لکنت؛ هراس اجتماعی؛ ویژگی های جمعیت شناختی؛ بزرگسال }, url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2521-en.html}, eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2521-en.pdf}, journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology}, issn = {1735-4315}, eissn = {2228-7515}, year = {2016} }