@article{ 
author = {Mirzahosseini, Hassan and Pourabdol, Saeed and SobhiGharamaleki, Nasser and Saravani, Shahz},  
title = {The Effect of Acceptance and Commitment Therapy in Decreasing Cognitive Avoidance Among Students with Specific Learning Disorder (SLD)}, 
abstract ={Objectives The purpose of this research was to study the effect of acceptance and commitment therapy in decreasing cognitive avoidance among students with Specific Learning Disorder. Methods This was an experimental study with pre-test, post-test, and a control group. The research population included 40 5th-grade male students suffering from Specific Learning Disorder in Ardabil in 2015. The research sample was selected using multi-step cluster sampling and random assignment classified into two groups: experimental group (n=20) and control group (n=20). The following tools were used for data collection: Kay Math Mathematic Test, Raven Intelligence Test, Reading Test of Shafiei et al., Falahchay Writing Expression, Cognitive Avoidance Questionnaire, and Diagnostic Interview Based on DSM-5. The data were analyzed by multivariate of covariance analysis (MANCOVA) model.  Results The results revealed that the acceptance and therapy was effective in decreasing cognitive avoidance in students suffering from Specific Learning Disorder (P<0.001). In other words, acceptance and commitment therapy help the people to be aware of their negative emotions and accept them to reduce cognitive avoidance. Conclusion The results of this research showed that since acceptance and commitment therapy can have a significant impact on the acceptance of emotions and confrontation with them, this treatment can play an eminent role in decreasing cognitive avoidance in such students.},  
Keywords = {Specific learning disorder, Cognitive avoidance, Acceptance and commitment},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {166-175}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش اجتناب شناختی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری خاص},
abstract_fa ={اهداف هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش اجتناب شناختی دانش‌آموزان دارای اختلال یادگیری خاص بود.  مواد و روش ها پژوهش به شیوه­ آزمایشی و با طرح پیش‌­آزمون و پس‌­آزمون با گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان پسر دارای اختلال یادگیری خاص کلاس پنجم ابتدایی بود که در سال تحصیلی 94-1393 در شهر اردبیل مشغول به تحصیل بودند. نمونه پژوهش شامل 40 نفر از این دانش‌آموزان بود که به ‌روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چند مرحله‌ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه گمارده شدند (20 نفر برای هر گروه). برای جمع‌آوری داده‌­ها از آزمون ریاضی کی‌­مت، آزمون هوشی ریون، آزمون خواندن شفیعی و همکاران، آزمون بیان نوشتاری فلاح چای، پرسشنامه‌ اجتناب شناختی و مصاحبه تشخیصی بر اساس DSM-5 استفاده شد. برای تحلیل داده ها از آزمون آماری تحلیل کوواریانس چند متغیری (MANCOVA) استفاده شد.  یافته ها نتایج نشان داد که آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد باعث کاهش معنی‌­داری در اجتناب شناختی دانش‌آموزان دارای اختلال یادگیری خاص شده است (001/0P<).  نتیجه گیری درمان پذیرش و تعهد با آگاه کردن افراد از هیجانات منفی و کمک به آن­‌ها درپذیرش این هیجانات، موجب کاهش اجتناب شناختی افراد شد.},
keywords_fa = {اختلال یادگیری خاص, اجتناب شناختی, پذیرش و تعهد},

doi = {10.18869/acadpub.ijpcp.22.3.166},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2637-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2637-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {AzimiGarousi, Samad and Abedi, Ahmad and MohseniEzhiyeh, Alireza and Vakilizadeh, Nahi},  
title = {Effectiveness of the Pivotal Response Treatment on the Degree of Question-Asking of Children With Autism Spectrum Disorder: A Single-Subject Research}, 
abstract ={Objectives One of the prevalent problems in children with autism spectrum disorder is that they face problem related to social initiation and initiation in questions asking. The present study aimed to investigate the effectiveness of the Pivotal Response Treatment  on the degree of question-asking of children with autism spectrum disorder.   Methods The research population included all children with autism spectrum disorder who were referred to the Omid Bavar Institute for Counseling and Treatment of Autism in Tehran. Accordingly, three children below 6 years were selected as the sample using purposive sampling. The research method was a single subject with an A-B design. To conduct the research, after the position of baseline, intervention started and during 12 sessions, training "how to ask" was presented to the subjects using Pivotal Response Treatment . The dependent variable (improving Question-Asking) was measured attentively by two observers.   Results After visual analysis of the charts of data, the intervention in the three subjects was found to be effective. The percentage non-coverage data in the two situations of baseline and intervention was 83%, 100% and 67% respectively.   Conclusion Regarding the significance of initiation in Question-Asking, it is suggested that this method should be applied in treatment centers for children with autism spectrum disorder.},  
Keywords = {Autistic disorder, Pivotal response treatment, Questions asking},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {176-187}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {اثربخشی روش درمانی پاسخ محور بر میزان سؤال پرسیدن کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم: پژوهش مورد منفرد},
abstract_fa ={اهداف پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی روش درمانی پاسخ محور بر میزان سؤال پرسیدن کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم انجام گرفت.  مواد و روش ها جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم بود که به موسسه مشاوره و درمان اوتیسم امید باور در شهر تهران مراجعه می‌کردند. از بین این کودکان، سه کودک زیر 6 سال با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. روش پژوهش از نوع مورد منفرد با طرح A-B بود. بدین منظور، پس از موقعیت خط پایه، مداخله آغاز شد و آزمودنی‌ها، 12 جلسه‌ آموزش سؤال پرسیدن با استفاده از روش درمانی پاسخ محور را دریافت کردند. متغیر وابسته (بهبود سؤال پرسیدن) از طریق دو مشاهده‌گر به دقت اندازه‌گیری شد.  یافته ها نتایج تحلیل دیداری نمودار داده‌ها نشان می‌دهد که مداخله در هر سه آزمودنی اثربخش بوده است. درصد داده‌های غیرهمپوشی (PND) در دو موقعیت خط پایه و مداخله برای سه شرکت‌کننده به ترتیب 83%، 100% و 67% بود.  نتیجه گیری با توجه به اهمیت آغازگری سؤال پرسیدن در برقراری ارتباط و تعاملات اجتماعی، پیشنهاد می‌شود که این روش در مراکز درمانی کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم به کار گرفته شود.},
keywords_fa = {اختلال طیف اوتیسم؛ درمان پاسخ محور؛ سؤال پرسیدن},

doi = {10.18869/acadpub.ijpcp.22.3.176},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2638-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2638-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Zarei, Javad and Taheri, Hamidreza and Sohrabi, Mehdi and Ghasemi, Abdollah},  
title = {Effect of Individual, Group and Cooperative Special Practices on the Cognitive Function of Children Aged 9-12 Years With Development Coordination Disorder}, 
abstract ={Objectives The purpose of this research was to determine the effect of the special individual, group and cooperative exercises on the cognitive function of children.   Methods Forty boy students aged 9–12 years were chosen from elementary schools of Mashhad. The diagnosis of development coordination disorder,  was done using Development Coordination Disorder Questionnaire (DCDQ), Movement Assessment Buttery for Children -2 Test, clinical interview and confirmation of a psychiatrist. Participants were randomly divided into four groups (control, individual, group, and cooperative which include two groups in below). They trained with one trainer for 24 sessions, and each session lasted for about 60 minutes. Before and after the exercises, the test groups were evaluated by MABC2 and Goodenough dummy test. Results Data analyses were done using multivariate covariance. The results showed that special individual, group and cooperative exercises had a significant effect on development coordination disorder (P<0.05) and cognitive performance of development coordination disorder children (P<0.05).    Conclusion In conclusion, special individual, group and cooperative exercises can help to improve the development coordination disorder and cognitive performance in development coordination disorder children.},  
Keywords = {Development coordination disorder, Individual, Group, Cooperative, Cognitive},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {188-199}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {تأثیر تمرینات ویژه انفرادی، گروهی و مشارکتی بر عملکرد شناختی کودکان مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی 12-9 سال},
abstract_fa ={اهداف پژوهش حاضر با هدف تعیین تأثیر تمرین‎های ویژه انفرادی، گروهی و مشارکتی بر عملکرد شناختی کودکان 12-9 ساله مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی انجام گرفت.  مواد و روش ها 40 نفر از دانش‌آموزان پسر 12-9 سال از مدارس ابتدایی شهر مشهد انتخاب شدند. تشخیص اختلال هماهنگی رشدی با استفاده از پرسش‎نامه ارزیابی اختلال هماهنگی رشدی ونسخه ارزیابی کلی حرکت درکودکان، مصاحبه بالینی و تأیید روان‌پزشک صورت گرفت. شرکت‌کنندگان به صورت تصادفی به چهار گروه (کنترل، انفرادی، گروهی و مشارکتی که از دو زیرگروه تشکیل شده بود) تقسیم شدند. گروه‌ها، تمرین‎های منتخب را به مدت 24 جلسه و هر جلسه 60 دقیقه انجام دادند. آزمودنی‌ها قبل و بعد از تمرینات به وسیله آزمون‌های ارزیابی کلی حرکت درکودکان و آدمک گودیناف ارزیابی شدند.  یافته ها تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل کواریانس چند متغیره صورت گرفت. نتایج نشان داد تمرینات ویژه انفرادی، گروهی و مشارکتی بر اختلال هماهنگی رشدی و عملکرد شناختی کودکان تأثیر معنا‌دار دارد (05/0>P).  نتیجه گیری به نظر می‎رسد که برنامه‌های تمرینی ویژه انفرادی، گروهی و مشارکتی به بهبود اختلال هماهنگی رشدی و عملکرد شناختی در کودکان مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی کمک می‌کند.},
keywords_fa = {اختلال هماهنگی رشدی, انفرادی, گروهی, مشارکتی, عملکرد شناختی},

doi = {10.18869/acadpub.ijpcp.22.3.188},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2634-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2634-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Falatooni, Sareh and Pirkhaefi, Alireza and Dodangi, Nasri},  
title = {Comparing Executive Cognitive Functions of Brain in Two Groups of ADHD Children With and Without Anxiety}, 
abstract ={Objectives This study was conducted to compare the executive cognitive functions of the brain in two groups of Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) children with and without anxiety. Methods In this cross-sectional comparative study,15 children with ADHD and 15 children with ADHD and anxiety were compared in terms of executive functions. The study population was chosen from patients in three region of Tehran city (one, three and nine regions) through clinical interviews and questionnaires (Kiddie-Schedule for Affective Disorders and Schizophrenia (K-SADS), ADHD Rating Scale, Kaners, Revised Children's Manifest Anxiety Scale (RCMAS). The executive functions were evaluated using the Tower of London Test (TOL) and Wisconsin Card Sorting Test (WSCT).  Results The results showed a significant difference between ADHD children with and without comorbid anxiety (P=0.05) in terms of executive cognitive functions of the brain (problem-solving and decision making, impulsivity, and abstract thinking).    Conclusion In this study, it was found that children with ADHD and anxiety are better in abstract thinking and flexibility and impulse control (they had fewer errors in WSCT) because anxiety can control risk-taking behaviors and impulsivity, but they have more deficits in decision making.},  
Keywords = {Attention deficit, Hyper activity disorder, Anxiety, Executive functions},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {200-211}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {مقایسه کارکردهای اجرایی مغز در کودکان دارای اختلال بیش‎فعالی و نقص توجه با کودکان دارای اختلال بیش‌فعالی نقص توجه همراه با اضطراب},
abstract_fa ={اهداف هدف پژوهش حاضر مقایسه کارکردهای اجرایی مغز در دوگروه از کودکان دارای اختلال نقص توجه/ بیش‎فعالی دارای اضطراب یا فاقد اضطراب بود.  مواد و روش ها در این مطالعه مقطعی-مقایسه‎ای، 15 کودک و نوجوان مبتلا به بیش‎فعالی/ نقص توجه بدون اضطراب و 15 کودک و نوجوان مبتلای دارای اضطراب، از بین بیماران مراجعه‎کننده به مراکز روان‎پزشکی سه منطقه تهران (مناطق یک، سه و نُه) و با توجه به نتایج حاصل از تکمیل مصاحبه نیمه ساختاریافته تشخیص اختلالات روانپزشکی کودک ونوجوان (K-SADS)، پرسش‎نامه کانرز-فرم والد و مقیاس تجدیدنظرشده اضطراب آشکار کودکان (RCMAS) انتخاب شدند. سپس آزمون‎های برج لندن و ویسکانسین در دو گروه اجرا شدند و نتایج حاصل با استفاده از آزمون تحلیل واریانس تک متغیری مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها یافته‎ها نشان دادند که میان کارکردهای اجرایی مغز کودکان (قدرت حل مسأله و تصمیم‎گیری؛ انعطاف‎پذیری ذهنی و تفکر انتزاعی؛ قدرت مهار و تکانش‎گری) دارای اختلال نقص توجه/ بیش‎فعالی و دارای نقص توجه/ بیش‎فعالی همراه با اضطراب، تفاوت وجود دارد (05/0=p). نتیجه گیری اضطراب بیمارگون موجب کاهش خطرپذیری، عدم مپهار و تکانش‎گری در افراد دارای اختلال نقص توجه/ بیش‎فعالی می‎شود و تفکر انتزاعی را بهبود می‎بخشد. اما در قدرت تصمیم‎گیری و حل مسأله این افراد، اختلال جدی ایجاد می‎کند.},
keywords_fa = {اختلال بیش‎فعالی/ نقص توجه, اضطراب, کارکردهای اجرایی},

doi = {10.18869/acadpub.ijpcp.22.3.200},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2632-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2632-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Rajabi, Gholamreza and Abbasi, Ghodratollah and Sudani, Mansour and Aslani, Khale},  
title = {Premarital Education Program Based on Premarital Interpersonal Choices and Knowledge Program on Idealistic Marital Expectation in Single Students}, 
abstract ={Objectives The aim of this study was to examine the effectiveness of premarital education based on interpersonal choice and knowledge  program in reducing idealistic marital expectation.   Methods This research was a experimental design with pretest-posttest and follow-up with the control group. From this population, 38 volunteer single students of universities of Ahvaz city  were selected on the basis of 1 standard deviation higher of the mean of idealistic marital expectation subscale and were assigned randomly to experiment group (n=19) and control group (n=19). The experiment group was given a premarital interpersonal choice and knowledge  program of 9 sessions, twice a week for 90 minutes.  Results The results of analysis of variance repeated measures showed that the premarital interpersonal choice and knowledge  program training has led to a reduction in idealistic marital expectation in the experimental group than in the control group at posttest and follow-up.  Conclusion Our results showed that the premarital interpersonal choice and knowledge  program is a suitable method for reducing the idealistic marital expectation singles. },  
Keywords = {Premarital education, Premarital interpersonal choice and knowledge program, Idealistic marital expectation},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {212-221}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {آموزش قبل از ازدواج به شیوه برنامه آگاهی و انتخاب‎های بین‎فردی بر انتظارات زناشویی ایده‌آل گرایانه دانشجویان مجرد},
abstract_fa ={اهداف هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی برنامه آگاهی و انتخاب‎های بین‎فردی بر کاهش انتظارات زناشویی ایده‎آل‎گرایانه دانشجویان مجرد بود.  مواد و روش ها پژوهش حاضر از نوع ‎آزمایشی با پیش‎آزمون، پس‎آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. 38 دانشجوی مجرد داوطلب دانشگاه‎های شهر اهواز بر اساس کسب نمره یک انحراف معیار بالاتر از میانگین در خرده مقیاس انتظارات زناشویی ایده‎آل‎گرایانه انتخاب شدند و در دو گروه آزمایش (19 نفر) وگروه کنترل (19 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش در 9 جلسه آموزش برنامه آگاهی و انتخاب‎های بین‎فردی به مدت 90 دقیقه و به صورت دو بار در هفته شرکت کردند.  یافته ها تحلیل واریانس با اندازه‎های تکراری نشان داد که برنامه آموزش آگاهی و انتخاب‎های بین‎فردی منجر به کاهش انتظارات زناشویی ایده‎آل دانشجویان مجرد گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل در مرحله پس‎آزمون و پیگیری شده است.  نتیجه گیری به نظر می‎رسد که برنامه آگاهی و انتخاب‎های بین‎فردی، یک روش مناسب برای کاهش انتظارات زناشویی ایده‎آل‎گرایانه دانشجویان مجرد باشد. },
keywords_fa = {آموزش قبل از ازدواج؛ برنامه آگاهی و انتخاب‎های بین‎فردی؛ انتظارت زناشویی},

doi = {10.18869/acadpub.ijpcp.22.3.212},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2640-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2640-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Abdi, Reza and Chalabianloo, Gholamreza and Joorbonyan, Afsaneh},  
title = {Prediction of Alexithymia Based on Abnormal Personality Dimension}, 
abstract ={Objectives Alexithymia, as a personality trait, causes malfunctioning in individuals in three areas of recognizing emotions, describing emotions, and defective objective thinking. The present study aims to investigate the role of these three abnormal personality dimensions introduced in the 5th volume of the Diagnostic and Statistical Guide for Mental Disorders in the prediction of aspects of alexithymia. Based on previous works, we have hypothesized that there is a correlation between abnormal personality dimension and alexithymia dimensions.   Methods In order to test the proposed hypothesis, a sample of high-school students of Ramsar County (N=250) were evaluated using the Personality Inventory for DSM-5 (PID-5) and Toronto Alexithymia Scale. Data were analyzed using SPSS18 and by the method of enter regressions.   Results The results indicated that there was a significant relationship between the inability to identify emotion and negative affect (r=0.28), disinhibition (r=0.20) and psychoticism (r=0.16). It was also revealed that there was a significant positive relationship between the description of emotion and negative affect (r=0.19), detachment (r=0.14), disinhibition (r=0.16) and psychoticism (r=0.27) and between objective thinking and all abnormal personality dimensions (P<0.01). Moreover, these personality dimensions can serve as a useful factor for predicting alexithymia.   Conclusion According to the obtained correlations between alexithymia and abnormal personality dimension, it is necessary that the comorbidity of these two variables be considered in the treatment of personality and emotional disorder.},  
Keywords = {Alexithymia, Abnormal personality dimensions, Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {222-229}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {پیش‌بینی ابعاد ناگویی هیجانی بر اساس مدل ابعاد نابهنجار شخصیت},
abstract_fa ={اهداف مطالعه حاضر به بررسی سهم هر یک از ابعاد نابهنجار شخصیتی معرفی شده در راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی- ویرایش پنجم، در پیش‌بینی ابعاد ناگویی هیجانی می‌پردازد.  مواد و روش ها در سال تحصیلی 92-93، از بین دانش‌آموزان مقطع دبیرستان شهرستان رامسر، یک نمونه 250 نفری انتخاب شد که با استفاده از پرسشنامه شخصیت براساس DSM- 5 و مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده‌ها به‌وسیله نرم‌افزار آماری SPSS18 و به روش رگرسیون هم‌زمان مورد تحلیل قرار گرفتند.  یافته ها یافته‌ها حاکی از این بود که بین ناتوانی در شناسایی هیجان و عاطفه منفی (28/0r=)، مهارگسیختگی (20/0r=) و روان‌پریش‌خویی (16/0r=) روابط معنی‌داری وجود دارد. بین ناتوانی در توصیف هیجان با عاطفه منفی (19/0r=)، گسلش (14/0r=)، مهارگسیختگی (16/0r=) و روانپریش‌خویی (27/0r=) و همچنین بین تفکر عینی با تمام ابعاد نابهنجار شخصیت (عاطفه منفی منفی (74/0r=)، گسلش (59/0r=)، مخالفت ورزی (57/0r=)، مهار گسیختگی (51/0r=) و روانپریش خویی (56/0r=) رابطه مثبت و معنی‌دار (01/0>P) وجود دارد. این ابعاد شخصیتی می‌توانند عامل مؤثری در پیش‌بینی ناگویی هیجانی به شمار آیند.  نتیجه گیری با توجه به همبستگی‌های به دست آمده بین ابعاد ناگویی هیجانی و ابعاد نابهنجار شخصیت، شایسته است هم‌آیندی این دو متغیر در فرایند سبب‌شناسی و درمان اختلال‌های شخصیتی و هیجانی، مورد توجه قرار گیرد.},
keywords_fa = {ناگویی هیجانی, ابعاد نابهنجار شخصیت,راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی},

doi = {10.18869/acadpub.ijpcp.22.3.222},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2635-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2635-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Ashouri, Ahmad and Mohammadzadeh, Ali and Najafi, Mahmood and Zeraatkar, Leil},  
title = {Relationship Between Personality Traits and Religious/Spiritual Well-Being With Schizotypal Traits}, 
abstract ={Objectives The aim of this study was to examine the relationship between personality traits and religious/spiritual well-being and schizotypal personality traits.   Methods The study was a descriptive-correlation.A total of 351 university students in Semnan (208 females and 143 males) were selected through multi-stage random cluster sampling. The participants responded to the questionnaires on Multidimensional Inventory for Religious-Spiritual Well-Being, Big Five Inventory and Schizotypal Trait Questionnair. Data were analyzed using Pearson correlation and stepwise regression analysis.   Results The results showed that schizotypal personality traits are negatively correlated with extraversion (r=0.22, P<0.001), agreeableness(r=0.23, P<0.001), conscientiousness(r=0.21, P<0.001), hope immanent (r=0.20, P<0.001), and hope transcendent(r=0.24, P<0.001). The schizotypal traits were also found to be positively correlated with neuroticism(r=0.49, P<0.001) and openness(r=0.19, P<0.001). The results of multivariate regression analysis indicated that neuroticism, openness, hope transcendent and agreeableness can predict 28% of the variance of schizotypal personality traits.  Conclusion Religious/spiritual well-being and personality traits are important predictors of mental health. It was found that neuroticism has the highest predictive power for schizotypal personality traits.},  
Keywords = {Religious/spiritual well-being, Personality traits, Schizotypal traits},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {230-239}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {رابطه ویژگی های شخصیت و بهزیستی مذهبی/ معنوی با صفات شخصیت اسکیزوتایپی},
abstract_fa ={اهداف پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه ویژگی های شخصیت و بهزیستی مذهبی/معنوی با صفات شخصیت اسکیزوتایپی انجام شد.  مواد و روش ها این پژوهش از نوع همبستگی- توصیفی است. نمونه پژوهش شامل 351 نفر (208 زن و 143 مرد) از دانشجویان دانشگاه سمنان بودند که به صورت نمونه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گیری تصادفی خوشه‌ای انتخاب شدند و به پرسشنامه‌های بهزیستی مذهبی/معنوی، ویژگی های شخصیت و صفات شخصیت اسکیزوتایپی پاسخ دادند. داده‌های گردآوری شده با استفاده از همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام تحلیل شد.  یافته ها نتایج نشان دادکه صفات شخصیت اسکیزوتایپی با برون‌گرایی (001/0P<، 22/0=r)، توافق‌جویی (001/0P<، 23/0=r)، وظیفه‌شناسی (001/0P<، 21/0=r)،  امید به آینده (001/0P<،20/0=r) و امید به خدا (001/0P<، 24/0=r) همبستگی منفی و با روان‌نژندی‌گرایی (001/0P<، 49/0=r) و گشودگی (001/0P<، 19/0=r) همبستگی مثبت دارد. نتایج تحلیل رگرسیون چند متغیری نشان داد که روان‌نژندی‌گرایی، گشودگی، امید به خدا و توافق‌جویی توانستند 28% از واریانس صفات شخصیت اسکیزوتایپی را پیش‌بینی کنند.  نتیجه گیری بهزیستی مذهبی/معنوی و صفات شخصیت پیش‌بینی‌کننده‌های مهمی از سلامت روانی می‌باشند. نتایج نشان داد که روان‌نژندگرایی بیشترین توان پیش‌بینی صفات شخصیت اسکیزوتایپی را دارد. },
keywords_fa = {بهزیستی مذهبی/معنوی, ویژگی­‌های شخصیت, صفات شخصیت اسکیزوتایپی},

doi = {10.18869/acadpub.ijpcp.22.3.230},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2636-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2636-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}

@article{ 
author = {Saeedifard, Tahereh and Nejadkarim, Elahe and Vahidniya, Narges and Ahmady, Khodabakhsh},  
title = {Scale of Marital Relationship Transparency}, 
abstract ={Objectives This study aimed to build a scale of transparency, partnership, validity and reliability and factor structure it.    Methods The research method was descriptive in nature. The sample consisted of 345 patients (170 males and 175 females) in Tehran who were selected using stratified sampling. Transparency scale was used for the marital relationship. The internal validity of the method for determining the correlation of each question with a total score category was used. The exploratory factor analysis was conducted on 116 items of scale. Finally, the procedures for internal consistency (Cronbach's alpha and test-retest) and validity were used.   Results The primary factor analysis, 10 factors with eigenvalues greater than 1 were next and factor analysis were limited to ten. Based on the content of the article, the ten factors were "emotions", "finance income", "employment issues", "relationships outside the home", "boundary", "family home", "marriage", "leisure", "relationship with family and friends" and "children". The scale had good internal consistency (Cronbach's alpha and test-retest reliability within ten days of 0.87, 0.86).   Conclusion The results showed that the scale transparent relationship of the structure is satisfactorily reliable and valid in the Iranian society. It can be said that the self-report scale tool is useful for research purposes. This tool can help determine the transparency of the relationships, the possibility of secrecy or predict the likelihood of marital infidelity.},  
Keywords = {Transparency, Relationship, Marriage, Infidelity, Secrecy},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {240-251}, 
publisher = {Iran University of Medical Sciences and Health Services},
title_fa = {مقیاس شفافیت در رابطه زناشویی},
abstract_fa ={اهداف هدف پژوهش حاضر، معرفی مقیاس شفافیت رابطه زناشویی و بررسی روایی و پایایی و ساختار عاملی اکتشافی آن بود.  مواد و روش ها طرح پژوهش از نوع توصیفی و تحلیل همبستگی بود. جامعه آماری شامل مردان و زنان متأهل شهر تهران بود. نمونه پژوهش به تعداد 345 نفر (170 مرد و 175 زن)، با استفاده از روش نمونه‌گیری دردسترس انتخاب شد. برای تعیین اعتبار درونی از روش محاسبه ضریب همبستگی هر سؤال با نمره کل استفاده شد. سپس تحلیل عاملی اکتشافی بر روی 116 گویه مقیاس اجرا شد. در نهایت، آلفای کرونباخ محاسبه و روش‌های باز آزمون و ارزیابی روایی هم‌زمان اجرا شدند.  یافته ها در تحلیل عاملی اولیه، 10 عامل با ارزش ویژه بالاتر از 1 به دست آمد و تحلیل عوامل بعدی با محدود شدن به این ده عامل صورت گرفت. بر اساس محتوای مادههای مربوط، ده عامل به این صورت نامگذاری شدند: «احساسات و عواطف»، «درآمد و امور مالی»، «مسایل شغلی»، «روابط بیرون از خانه»، «مرزبندی»، «خانواده اصلی»، «روابط زناشویی»، «اوقات فراغت»، «رابطه با اقوام و دوستان» و «فرزندان». همچنین این مقیاس از همسانی درونی مناسبی برخوردار بود (آلفای کرونباخ، 87/0 و پایایی باز آزمایی در فاصله ده روزه، 86/0). نتیجه گیری مقیاس شفافیت رابطه زناشویی از ساختار، روایی و پایایی مناسبی در جامعه ایرانی برخوردار است. میتوان گفت که این مقیاس ابزار خودگزارشی مفید و کارآمد برای اهداف پژوهشی و مشاورهای است. این ابزار می‌تواند با تعیین شفافیت روابط زناشویی، امکان پنهانکاری و یا احتمال خیانت زناشویی را بررسی کند. },
keywords_fa = {شفافیت رابطه, زناشویی, خیانت زناشویی, پنهانکاری},

doi = {10.18869/acadpub.ijpcp.22.3.240},
url = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2639-en.html},  
eprint = {http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-2639-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology},  
issn = {1735-4315}, 
eissn = {2228-7515}, 
year = {2016}  
}