fa بررسی اثربخشی مداخله فرزندپروری مبتنی بر رفتار درمانی دیالکتیکی: کارآزمایی بالینی کنترل‌شده تصادفی روانپزشکی و روانشناسی Psychiatry and Psychology پژوهشي اصيل Original Research <strong>اهداف</strong> هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی مداخله فرزندپروری مبتنی بر رفتار درمانی دیالکتیکی بر روی مراقبان اولیه نوجوانان دچار رفتار خودآسیب‌رسانی در استان تهران است.<br> <strong>مواد و روش ها</strong> مطالعه‌ حاضر یک کارآزمایی بالینی تصادفی با طرح پیش‌آزمون/پس‌آزمون است. 32 زوج (مراقب اولیه و نوجوان) واجد ملاک‌های ورود به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به‌طور تصادفی در 2 گروه آزمایش (دریافت مداخله‌ فرزندپروری مبتنی بر رفتار درمانی دیالکتیکی توسط مراقبان اولیه) و کنترل (لیست انتظار) قرار گرفتند. در مطالعه‌ حاضر نوجوانان هیچ مداخله‌ای دریافت نکردند. داده‌ها در دو دسته‌تأثیرات مستقیم و غیرمستقیم مداخله بر روی مراقبان اولیه و نوجوانان جمع‌آوری شد. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسش‌نامه‌های دشواری در تنظیم هیجان، پرسش‌نامه‌ سبک‌ها و ابعاد فرزندپروری، مقیاس 21 سؤالی افسردگی، اضطراب و استرس، پرسش‌نامه پنج بعدی ذهن‌آگاهی، پرسش‌نامه رفتار تعارض و پرسش‌نامه کوتاه‌شده‌ فشار مراقب بود. به‌منظور تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از &nbsp;آزمون کوواریانس ناپارامتری چهارگانه استفاده شد.&nbsp;<br> <strong>یافته ها</strong> نتایج آزمون تحلیل کوواریانس ناپارامتریک حاکی از تفاوتی معناداری در سبک فرزندپروری مقتدرانه، افسردگی و اضطراب، فشار مراقب برای گروه والدین بود. علاوه‌براین متغیرهای مربوط به نوجوانان نیز نشانه‌های مانند افسردگی، اضطراب، شدت افکار خودکشی و رفتار تعارض با والدین بین گروه‌های آزمایش و کنترل ازنظر آماری تغییرات معناداری نشان دادند.<br> <strong>نتیجه گیری</strong> نتایچ پژوهش حاضر نشان داد مداخله‌ فرزندپروری مبتنی بر رفتار درمانی دیالکتیکی بر سبک فرزندپروری، نشانه‌های استرس و افسردگی و ذهن‌آگاهی در مراقبان اولیه و همچنین شدت احتمال خودکشی، نشانه‌های اضطراب و افسردگی و رفتار تعارض در نوجوانان دچار رفتار خودآسیب‌رسان اثربخش است. بنابراین مداخله‌ مذکور می‌تواند به‌عنوان یک درمان مستقل یا مکمل در کنار رفتاردرمانی دیالکتیکی نوجوانان به کار گرفته شود. <strong>Objectives </strong>The present study aimed to investigate the effectiveness of a dialectical behavioral therapy (DBT)-based parenting intervention on the primary caregivers of adolescents with self-harm behavior, living in Tehran Province, Iran.&nbsp;<br> <strong>Methods </strong>This is a randomized clinical trial with a pre-test-post-test design. A total of 32 eligible dyads (parent and adolescent) were selected via a convenience sampling method and were randomly assigned to either a DBT-based parenting intervention or a control (waiting list) group. Adolescents did not receive any treatment as part of the study. The scales included the difficulty in emotion regulation scale (DERS); parenting style and dimensions questionnaire (PSDQ); depression, anxiety, and stress scale-21 (DASS-21); five-facet mindfulness questionnaire; conflict behavior questionnaire; and caregiver strain questionnaire-short form 11. Quade nonparametric analysis of covariance (ANCOVA) was used to analyze data.&nbsp;<br> <strong>Results </strong>The results of the quade nonparametric ANCOVA showed a significant difference in authoritative parenting style, depression and anxiety symptoms, caregiver strain for the caregivers&rsquo; group, as well as a statistically significant reduction in risk of suicide, conflict behavior with parent, depression and anxiety symptoms for adolescents&rsquo; group between the experimental and control groups (P˂0.05).<br> <strong>Conclusion </strong>Therefore, we conclude that the DBT-based parenting intervention can be used as an independent or complementary treatment along with dialectical behavior therapy for adolescents with self-harm behaviors. رفتار درمانی دیالکتیکی, فرزندپروری, رفتار خودآسیب‌رسان, نوجوانان, خودکشی Dialectical behavior therapy, Parenting, Self-harm behavior, Adolescents, Suicide 0 0 http://ijpcp.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-4377-3&slc_lang=fa&sid=1 Fatemeh Nazari فاطمه نظری Fatemehnaazaripsy@gmail.com 1800319475328460029924 1800319475328460029924 No Department of Clinical Psychology, School of Medicine, Taleghani Hospital Research Development Unit, Shahid Beheshti University of Medical Science, Tehran, Iran. گروه روانشناسی بالینی، دانشکده پزشکی، واحد توسعه تحقیقات بیمارستان طالقانی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. Maryam Bakhtiyari مریم بختیاری maryam_bakhtiyari@sbmu.ac.ir 1800319475328460029925 1800319475328460029925 Yes Department of Clinical Psychology, School of Medicine, Taleghani Hospital Research Development Unit, Shahid Beheshti University of Medical Science, Tehran, Iran. گروه روانشناسی بالینی، دانشکده پزشکی، واحد توسعه تحقیقات بیمارستان طالقانی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. Mahdiyeh Golestani Fard مهدیه گلستانی فرد mahdiye.golestani@gmail.com 1800319475328460029926 1800319475328460029926 No Department of Psychiatry, Clinical Research Development Unit of Loghman Hakim Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Science, Tehran, Iran. گروه روانپزشکی، واحد توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان لقمان حکیم، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. Amir Sam Kianimoghadam امیرسام کیانی مقدم kianimoghadam@sbmu.ac.ir 1800319475328460029927 1800319475328460029927 No Department of Clinical Psychology, School of Medicine, Taleghani Hospital Research Development Unit, Shahid Beheshti University of Medical Science, Tehran, Iran. گروه روانشناسی بالینی، دانشکده پزشکی، واحد توسعه تحقیقات بیمارستان طالقانی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. Banafsheh Mohajerin Iravani بنفشه مهاجرین ایروانی banafshehmohajerin@gmail.com 1800319475328460029928 1800319475328460029928 No Department of Clinical Psychology, School of Medicine, Taleghani Hospital Research Development Unit, Shahid Beheshti University of Medical Science, Tehran, Iran. گروه روانشناسی بالینی، دانشکده پزشکی، واحد توسعه تحقیقات بیمارستان طالقانی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. Hojjatollah Farahani حجت اله فراهانی h.farahani@modares.ac.ir 1800319475328460029929 1800319475328460029929 No Department of Psychology, Faculty of Humanities, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran. گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.