fa ارتباط میان صفات سرشت و منش، مؤلفه‌های تنظیم هیجان و فرزندپروری ادراک‌شده با رفتار خودآسیبی در نوجوانان: رویکرد مدل‌یابی معادلات ساختاری روانپزشکی و روانشناسی Psychiatry and Psychology پژوهشي اصيل Original Research <strong>اهداف:&nbsp;</strong>هدف مطالعه حاضر مدل&rlm;یابی ساختاری رفتارهای خودآسیبی در نوجوانان بر اساس تنظیم هیجان، سرشت، منش و فرزندپروری ادراک‌شده است.<br> <strong>مواد و روش ها:&nbsp;</strong>پژوهش حاضر از نوع توصیفی همبستگی است. جامعه‌ی آماری پژوهش حاضر متشکل از تمام دانش‌آموزان سال اول تا سوم دبیرستان‌های شهر تهران بود که در سال تحصیلی 1396- 1397 مشغول به تحصیل بودند. از طریق روش نمونه‌گیری خوشه‌ای داده‌های 159 آزمودنی با میانگین سنی15&plusmn;0/75 وارد مطالعه شد. اطلاعات از طریق پرسش‌نامه‌های خودگزارشی سرشت و منش (TCI)، سبک&rlm; ها &rlm;و ابعاد فرزندپروری (PSDQ)، تنظیم‌شناختی هیجان (CERQ) و خودآسیبی عمدی (SHI) جمع‌آوری شد. داده‌های گردآوری شده، با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون، مدل‌یابی معادلات ساختاری توسط نرم‌افزارهای SPSS‌ نسخه 20 و lisrel نسخه 8/8 تجزیه ‌و تحلیل شدند.<br> <strong>یافته ها:</strong> نتایج به‌دست‌آمده از مدل تأیید‌کننده ارتباط متغیرها با رفتارهای خودآسیبی نوجوانان بود. ارتباط نوجویی (0/26) و راهبردهای تنظیم شناختی هیجان ناسازگار (خودسرزنش‌گری، تمرکز بر فکر / نشخوارگری، فاجعه‌نمایی و دیگر‌سرزنش‌گری) (0/31) با رفتار خودآسیبی مستقیم و مثبت بود. هرچند پرهیز از آسیب و شیوه‌های مستبدانه فرزندپروری والدین تأثیر مستقیمی بر رفتار خودآسیبی نداشتند، اما با میانجی‌گری راهبردهای تنظیم‌شناختی هیجان ناسازگار بر رفتارهای خودآسیبی نوجوانان اثرگذار بودند. درمجموع تنظیم هیجان ناسازگار و نوجویی قادر به پیش‌بینی 22 درصد از واریانس خودآسیبی بودند. تمام روابط به لحاظ آماری معنادار (P<0/01) بود.<br> <strong>نتیجه گیری:</strong> عامل نوجویی نقشی مهم در گرایش نوجوانان به رفتارهای خودآسیبی دارد که می‌توان از آن به عنوان عاملی پیش‌بین در چنین رفتارهایی بهره برد. همچنین فرزندپروری مستبدانه والدین از طریق نقشی که بر شکل‌گیری و ثبات راهبردهای تنظیم هیجانی ناکارآمد دارد، قادر است نوجوانان را به رفتارهای خودآسیبی سوق دهد و نقش مستقیمی در این رفتارها ایفا نمی&rlm;کند. <strong>Objectives:&nbsp;</strong>The current study aims to provide a structural modeling of self-harm behaviors in adolescents based on their temperament and character traits, emotion regulation strategies, and perceived parenting.<br> <strong>Methods:&nbsp;</strong>This is a descriptive/correlational study. The study population consists of all high school students (1-3th grade) during 2017-2018 in Tehran, Iran. Of these, 159 with a mean age of 15&plusmn;0.75 years were selected by using a cluster sampling technique. they were assessed by Temperament and Character Inventory (TCI), Parenting Styles and Dimensions Questionnaire (PSDQ), Cognitive Emotion Regulation Questionnaire (CERQ), and Deliberate Self-Harming Inventory (DSHI). For data analysis, Pearson correlation test and structural equation modeling were conducted in LISREL v. 8.8 and SPSS v. 20 applications.<br> <strong>Results:&nbsp;</strong>Novelty seeking dimension of TCI and maladaptive cognitive emotion regulation strategies had a direct and positive relationship with self-harming behavior. Although harm avoidance dimension of TCI and authoritarian parenting had no direct effect on self-harming behaviors, they became effective after mediation by maladaptive cognitive emotion regulation strategies. Maladaptive emotion regulation strategies and novelty seeking together were able to predict 22% of the variance in self- harming behavior<br> <strong>Conclusion:&nbsp;</strong>Novelty seeking personality trait and authoritarian parenting can affect and predict self-harming behaviors of the adolescents. نوجوانان, خودآسیبی عمدی, سرشت و منش, فرزندپروری ادراک‌شده, تنظی‌شناختی هیجان Self-harming behavior, Temperament, Emotion regulation, parenting, Structural equation modeling 448 463 http://ijpcp.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-2955-2&slc_lang=fa&sid=1 Sirwan Karimi سیروان کریمی srwnk27@gamil.com 1800319475328460020885 1800319475328460020885 No Department of Clinical Psychology, School of Behavioral Sciences and Mental Health (Tehran Institute of Psychiatry), Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه روانشناسی بالینی، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان (انستیتو روانپزشکی تهران)، دانشگاه علوم‌پزشکی ایران، تهران، ایران. Mohammadreza Pirmoradi محمدرضا پیرمرادی pirmoradi.mr@iums.ac.ir 1800319475328460020886 1800319475328460020886 Yes Department of Clinical Psychology, School of Behavioral Sciences and Mental Health (Tehran Institute of Psychiatry), Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه روانشناسی بالینی، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان (انستیتو روانپزشکی تهران)، دانشگاه علوم‌پزشکی ایران، تهران، ایران. Ahmad Ashouri احمد عاشوری ahmad.ashouri@gmail.com 1800319475328460020887 1800319475328460020887 No Department of Clinical Psychology, School of Behavioral Sciences and Mental Health (Tehran Institute of Psychiatry), Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه روانشناسی بالینی، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان (انستیتو روانپزشکی تهران)، دانشگاه علوم‌پزشکی ایران، تهران، ایران. Asma Aghebati اسما عاقبتی asma.aghebati@gmail.com 1800319475328460020888 1800319475328460020888 No Department of Clinical Psychology, School of Behavioral Sciences and Mental Health (Tehran Institute of Psychiatry), Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه روانشناسی بالینی، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان (انستیتو روانپزشکی تهران)، دانشگاه علوم‌پزشکی ایران، تهران، ایران.