<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<journal>
<title>Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology</title>
<title_fa>مجله روانپزشكي و روانشناسي باليني ايران</title_fa>
<short_title>IJPCP</short_title>
<subject>Medical Sciences</subject>
<web_url>http://ijpcp.iums.ac.ir</web_url>
<journal_hbi_system_id>18</journal_hbi_system_id>
<journal_hbi_system_user>journal18</journal_hbi_system_user>
<journal_id_issn>1735-4315</journal_id_issn>
<journal_id_issn_online>2228-7515</journal_id_issn_online>
<journal_id_pii></journal_id_pii>
<journal_id_doi>10.32598/ijpcp</journal_id_doi>
<journal_id_iranmedex></journal_id_iranmedex>
<journal_id_magiran></journal_id_magiran>
<journal_id_sid></journal_id_sid>
<journal_id_nlai></journal_id_nlai>
<journal_id_science></journal_id_science>
<language>fa</language>
<pubdate>
	<type>jalali</type>
	<year>1382</year>
	<month>12</month>
	<day>1</day>
</pubdate>
<pubdate>
	<type>gregorian</type>
	<year>2004</year>
	<month>3</month>
	<day>1</day>
</pubdate>
<volume>9</volume>
<number>3</number>
<publish_type>online</publish_type>
<publish_edition>1</publish_edition>
<article_type>fulltext</article_type>
<articleset>
	<article>


	<language>fa</language>
	<article_id_doi></article_id_doi>
	<title_fa>سرمقاله</title_fa>
	<title>Editorial</title>
	<subject_fa>روانپزشکی و روانشناسی</subject_fa>
	<subject>Psychiatry and Psychology</subject>
	<content_type_fa>پژوهشي اصيل</content_type_fa>
	<content_type>Original Research</content_type>
	<abstract_fa>&lt;p&gt;  صبحگاه جمعه 5/10/82 همه چیز در بم لرزید و در کمتر از یک دقیقه همه ساخته‌ها ویران شد. در آنی ویرانی، خاموشی، شیون، تنهایی و ناباوری سراسر بم را در نوردید، و تا روزها و هفته‌ها سرگردانی و شگفت‌زدگی گریبان آسیب‌دیدگان، بازماندگان، مردم ایران و جهانیان را فرا گرفت. فاجعه وسیع و دردناک بود، ده‌ها هزار کشته و مجروح، و نزدیک به یکصدهزار نفر داغدار و دردمند از سوگواری، افسردگی و اختلال روانی ناشی از فاجعه، همه‌چیز به‌هم ریخته بود، نه‌‌تنها هیچ ساختمان و تأسیساتی بلکه هیچ مدیریتی و هماهنگی دیده نمی‌شد. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;  فاجعه دوم در بم نیز اتفاق افتاد، همان‌گونه که یافته‌های دیگر نقاط جهان نشان می‌دهد. دیررسیدن امداد، ناهماهنگی برنامه‌ها، به‌هم ریختگی ساختار مدیریتی، نبود برنامه کارآمد و از قبل تعیین شده و تمرین‌شده، تنگ‌نظری‌ها و بی‌دانشی‌های مدیران، برنامه‌های تبلیغاتی هیجانی و گاه ساده‌لوحانه رسانه‌ها، همه در روز دوم و سوم، فاجعه دوم را رقم زد و تلفات و خسارات زلزله را تا چند برابر افزایش داد. به گفته گروهی از بمی‌ها امدادگران به راه‌رفتن روی مخ مردم پرداختند. راست می‌گفتند چون، بیل و کلنگ و ابزار الکترونیک یا پیشرفته‌ای نداشتند که بتوانند قربانیان را از زیر آوار بیرون بکشند، آنها فقط خودشان و احساسات پاکشان و قلبشان را به بم آورده بودند، مدیری، فرماندهی، یا سازمان مجهزی- با ساختار و برنامه کارآمدی آنها را اعزام نکرده بود. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;  بحران فراگیر، تمام کشور را فراگرفت. مجروحین به بیمارستان‌های شهرهای بزرگ سرازیر شدند. هیچ برنامه، آمادگی یا آموزشی از قبل وجود نداشت؛ بلکه مردم احساساتی و فداکار، خودجوش هر آنچه در فکر و توان داشتند ارایه می‌کردند. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;  ربع قرن تلاش انستیتو روانپزشکی تهران و 35 شماره نشریه اندیشه و رفتار گویای نگرش و توانایی‌های انستیتو در پاسخ‌گویی به نیازهای کشوری بهداشت روان است. این انستیتو که به‌دنبال سال‌ها تلاش، امروز شایستگی خود را با به‌دست آوردن عنوان‌های ”قطب علمی روانپزشکی کشور“ و ”مرکز تحقیقات بهداشت روان“ نشان داده است توانست پس از زلزله با استفاده از منابع مالی خود با انتشار 8 بروشور و انجام یک پژوهش، و حضور مستمر در صحنه برنامه‌‌های بهداشت روان زلزله‌زدگان بم آبرومندانه خدمتی و تجربه‌ای نو را رقم بزند، که در این شماره به برخی از آنها اشاره خواهد شد. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;  پیشنهاد انستیتو روانپزشکی تهران که بارها به وزرای بهداشت، معاونین و مدیران کل وزارتی و مسئولین دانشگاه علوم پزشکی ایران، یادآور شده مجدداً تکرار می‌گردد که این نهادها وظیفه دارند مراکز دانشگاهی و پژوهشی را به‌گونه‌ای تقویت نمایند تا همواره بازوی علمی و اجرایی آنها باشند، تا در بحران‌های گوناگون و از جمله بلایای طبیعی، برنامه‌های علمی مدون، مشخص، اجرایی و تجربه شده داشته باشند. همان‌گونه که تجربه‌‌ی قبلی بهداشت روان زلزله‌زدگان توانست در این زمینه رهگشا و مثمرثمر و مفید باشد و همچنان‌که در گزارش این شماره آمده است گوشه‌ای از درد دردمندان را کاهش دهد. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;  بیایید همه بپذیریم که مدیران اجرایی و ارشد کشور بدون استفاده از پژوهشگران و دانشگاهیان و بدنه مراکز پژوهشی و دانشگاهی قادر به حل معضلات کشور و برنامه‌ریزی علمی و اجرایی کارآمد، جهت ارایه خدمت به مردم نیازمند کشورمان نمی‌باشند. &lt;/p&gt;</abstract_fa>
	<abstract></abstract>
	<keyword_fa></keyword_fa>
	<keyword></keyword>
	<start_page>4</start_page>
	<end_page>5</end_page>
	<web_url>http://ijpcp.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-154&amp;slc_lang=fa&amp;sid=1</web_url>


<author_list>
	<author>
	<first_name>Jafar </first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Bolhari</last_name>
	<suffix></suffix>
	<first_name_fa>جعفر</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>بوالهری</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email>bolharij@yahoo.com</email>
	<code>18003194753284600573</code>
	<orcid>18003194753284600573</orcid>
	<coreauthor>Yes
</coreauthor>
	<affiliation></affiliation>
	<affiliation_fa></affiliation_fa>
	 </author>


</author_list>


	</article>
</articleset>
</journal>
