پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر آموزش مادران در کاهش اختلالهای رفتاری کودکان انجام شد. در این پژوهش 27 کودک دارای اختلال رفتاری در گستره سنی 7 تا 11 سال از مدارس ابتدایی دخترانه ارامنه تهران توسط پرسشنامه‌های ارزیابی رفتاری راتر، فرم والدین و فرم معلم انتخاب شده و مادران آنان پس از همتاسازی متغیرهای سن، تحصیلات و وضعیت اقتصادی – اجتماعی به صورت تصادفی در سه گروه آزمایشی (9 نفر)، پلاسبو (8 نفر) و گواه (10 نفر) جای گرفتند. گروه آزمایشی طی 8 جلسه آموزشهایی پیرامون افزایش رفتارهای مطلوب و کاهش رفتارهای نامطلوب در کودکان دریافت نمودند. گروه پلاسبو در پنج جلسه با شرایط مشابه اما بدون محتوای آموزشی شرکت جستند. در فاصله دو ماه از آغاز جلسات، ارزیابی مجدد انجام شد. نتایج نشان داد که نمرات به دست آمده در پس آزمون گروه آزمایشی نسبت به نمرات گروه پلاسبو و گواه کاهش قابل ملاحظه‌ای داشته است. در آزمونهای ارزیابی رفتاری فرم والدین اینتفاوت از نظر آماری معنی دار بوده است به بیان دیگر نتایج آماری نشان دهنده تأثیر آموزش مادران در کاهش اختلالات رفتاری کودکان بوده است.