هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی نیازهای ویژه زنان مصرفکننده مواد در درمان اعتیاد بود تا به تنظیم سیاستها و برنامهها برای ارایه بهتر خدمت به این گروه کمک کند. روش: در این پژوهش کیفی 62 زن معتاد از دو مرکز درمانی چیتگر و خانه خورشید در گروههای مختلف سنی، وضعیت تأهل و روش مصرف مواد و سه نفر از مسئولان مراکز طی 7 جلسه بحث گروهی متمرکز و 23 جلسه مصاحبه فردی عمیق مورد مصاحبه قرار گرفتند. یافتهها با بهکارگیری سیاهه راهنما گردآوری شد؛ گویههای این سیاهه برپایه بحث با مسئولان این دو مرکز و بررسی متون تدوین شد. مسایل زنان معتاد به سه دسته مشکلات عمومی، مشکلات دوره درمان و مشکلات پس از دوره درمان تقسیم و برای زنان مجرد و متأهل دو سیاهه مخصوص طراحی شد. جلسهها و مصاحبهها تا رسیدن به اشباع یافتهها ادامه یافت. یافتهها: بیشتر زنان انگ اجتماعی، تحقیر و طرد شدن از خانواده و جامعه و فقر شدید را به عنوان اساسیترین مشکل خود بیان کردند. بیش از یک چهارم آنها بیخانمان بودند و بیش از نیمی از آنها سوءاستفاده فیزیکی و جنسی را تجربه کرده بودند. کمبود پزشک زن، مشاور و آموزشهای بهداشتی، محیط ناامن و شرایط نامناسب بهداشتی و رفاهی مهمترین محدودیتها بود. هر دو مرکز با کمبود خدمات روانی- اجتماعی از جمله پناهگاه جهت نگهداری زنان معتاد، اشتغالزایی و نگهداری و حمایت از فرزندان روبرو بودند. نتیجهگیری: گسترش خدمات اختصاصی هماهنگ با نیازهای زنان بهویژه خدمات روانی- اجتماعی برای افزایش موفقیت درمان اعتیاد زنان بهشدت ضرورت دارد. نظارت و ارتباط تنگاتنگ سازمانهای متولی با مراکز درمانی موجود در بهبود کیفیت خدمات مؤثر است.
بازنشر اطلاعات | |
![]() |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |