دوره 24، شماره 3 - ( پاییز 1397 )                   جلد 24 شماره 3 صفحات 284-297 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


1- کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. ، kehtaryleila@gmail.com
2- دکترای روانشناسی سلامت، استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
3- دکترای روانشناسی، دانشیار، گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران.
چکیده:   (2008 مشاهده)
اهداف هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش واسطه‌ای شفقت به خود در رابطه بین اجتناب تجربه‌ای و سرکوبگری عاطفی با افسردگی بود.
مواد و روش ها بدین منظور در تحقیقی توصیفی‌همبستگی و گذشته نگر 241 نفر از دانشجویان دانشگاه تبریز به صورت نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و از نظر میزان شفقت به خود، اجتناب تجربه‌ای، سرکوبگری عاطفی و افسردگی ارزیابی شدند. ابزارهای پژوهش عبارت بودند از: پرسش‌نامه افسردگی بک (BDI)، پرسش‌نامه شفقت به خود نف (SCS)، پرسش‌نامه سرکوبگری عاطفی وینبرگر(WAI) و پرسش‌نامه پذیرش و عمل بوند (AAQII). تحلیل داده‌ها با استفاده از روش همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر با کمک نرم‌افزار spss-23 و نرم‌افزار AMOS انجام شد.
یافته ها یافته‌ها نشان داد شفقت با افسردگی بیشترین ضریب مسیر را دارد (99/0-=β). این رابطه منفی و در سطح P<0/01 معنی‌دار است.همچنین مسیر سرکوبگری عاطفی بر شفقت بر خود به صورت مثبت P<0/05 معنی‌دار است (33/0=β). اجتناب تجربه‌ای (31/0=β) اثر مثبت و معنی‌داری (P<0/05) با شفقت به خود دارد. اجتناب تجربه‌ای و سرکوبگری عاطفی از طریق شفقت به خود بر افسردگی اثر غیرمستقیم دارد.
نتیجه گیری بر اساس یافته‌های تحقیق می‌توان نتیجه گرفت سرکوبگری عاطفی، اجتناب تجربه‌ای و شفقت به خود تعیین‌کننده‌های مهم افسردگی هستند و مدل مفروض برازش مطلوبی در تبیین افسردگی دارد.
متن کامل [PDF 2801 kb]   (1205 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي اصيل | موضوع مقاله: روانپزشکی و روانشناسی
دریافت: ۱۳۹۶/۱۲/۱۶ | پذیرش: ۱۳۹۷/۳/۹ | انتشار: ۱۳۹۷/۷/۱